Οι προετοιμασίες για τη δημιουργία του νέου κόμματος της Μαρίας Καρυστιανού προχωρούν με ταχείς ρυθμούς, με την ίδια να διαβεβαιώνει συμμετοχή στις επόμενες κάλπες. Παράλληλα με τις οργανωτικές διαδικασίες, αναδύεται έντονα το ερώτημα για το όνομα του νέου πολιτικού φορέα που θα διεκδικήσει να μπει στη Βουλή.
Σύμφωνα με πληροφορίες, η οργάνωση του κόμματος προχωρά με την ανάπτυξη θεματικών ομάδων που εργάζονται εθελοντικά σε κρίσιμους τομείς όπως η οικονομία, η δικαιοσύνη, η παιδεία, η υγεία, η εξωτερική πολιτική και η άμυνα.
Το όνομα που επικρατεί
Το ερώτημα για την ονομασία του κόμματος απασχολεί ιδιαίτερα. Το όνομα «Πολίτες» ακούγεται έντονα και θεωρείται το πιθανότερο, και αυτό δεν είναι τυχαίο. Η Μαρία Καρυστιανού χρησιμοποιεί συστηματικά τη συγκεκριμένη λέξη στον λόγο της, που περιστρέφεται πάντοτε γύρω από τους πολίτες, την κοινωνία, τη δικαιοσύνη και το κράτος δικαίου.
Χαρακτηριστική είναι η δήλωσή της στον ΑΝΤ1: «Αν τελικά καταφέρουν οι Πολίτες να μπουν στη Βουλή» – μια φράση που ενισχύει τις εκτιμήσεις για το τελικό όνομα του σχηματισμού.
Χωρίς ταμπέλες
Η Μαρία Καρυστιανού αποφεύγει να προσδώσει ιδεολογικές ταμπέλες στο νέο κόμμα, επισημαίνοντας ότι μοναδικό κριτήριο δράσης θα είναι το κοινό καλό και η προάσπιση των εθνικών συμφερόντων. Παρά τις πολλές προσεγγίσεις που έχει δεχθεί, η κ. Καρυστιανού απορρίπτει κάθε συνεργασία με πρόσωπα που είχαν ουσιαστική σύνδεση με το υπάρχον πολιτικό σύστημα. Η ίδια υπογραμμίζει ότι το εγχείρημα δεν αποτελεί προσωπική πολιτική φιλοδοξία, αλλά μια αναγκαιότητα στην οποία οδηγήθηκε, όπως λέει, από το διεφθαρμένο πολιτικό σύστημα.
Η επόμενη ημέρα στον Σύλλογο Τεμπών: Ποιος μπαίνει στη θέση της Μαρίας Καρυστιανού
Η παραίτηση της γυναίκας που έγινε η «φωνή» όλων και οι εσωτερικοί τριγμοί που απειλούν τη συνοχή των οικογενειών
Η είδηση πως η Μαρία Καρυστιανού κλείνει την πόρτα του Συλλόγου Θυμάτων Τεμπών 2023, δεν είναι μια απλή εσωτερική είδηση. Είναι ένας πραγματικός κοινωνικός «σεισμός». Για πολλούς, η Καρυστιανού δεν ήταν απλώς μια πρόεδρος συλλόγου, αλλά ο άνθρωπος που πήρε τον αβάσταχτο προσωπικό της πόνο και τον μετέτρεψε σε μια διεθνή εκστρατεία για το δίκαιο. Η αποχώρησή της, συνοδευόμενη από καταγγελίες για αδιαφάνεια και εσωτερικούς αποκλεισμούς, αφήνει πίσω της ένα δυσαναπλήρωτο κενό και πολλά ερωτηματικά.
Το χρονικό μιας ρήξης που φαινόταν να έρχεται
Όπως φαίνεται, οι διαφωνίες πίσω από τις κλειστές πόρτες του Διοικητικού Συμβουλίου δεν γεννήθηκαν χθες. Ήταν το αποτέλεσμα μιας σταδιακής αποξένωσης που τελικά οδήγησε στο αδιέξοδο. Η ίδια η κ. Καρυστιανού περιγράφει μια κατάσταση που έφτασε στο απροχώρητο όταν πέντε από τα επτά μέλη του Δ.Σ. πήραν μια απόφαση την οποία η ίδια θεωρεί αντικαταστατική: την ουσιαστική αμφισβήτηση του ρόλου της ως προέδρου χωρίς να τηρηθούν οι νόμιμες διαδικασίες.
«Η αποχώρηση ενός μέλους δεν μπορεί να επιβάλλεται αυθαίρετα», τονίζει η ίδια, φωτογραφίζοντας μια θεσμική εκτροπή που έκανε τη συνύπαρξη πλέον αδύνατη. Όταν η εμπιστοσύνη χάνεται σε τόσο βαθύ επίπεδο, η παραίτηση φαντάζει ως η μόνη έντιμη διέξοδος.
Η «σκιά» στα οικονομικά και το μέτωπο της Ευρώπης
Ίσως το πιο δυσάρεστο σημείο αυτής της κρίσης είναι η αναφορά της στην άρνηση παροχής οικονομικών στοιχείων. Σε έναν Σύλλογο που γεννήθηκε από μια εθνική τραγωδία και στηρίζεται στην απόλυτη ηθική καθαρότητα, η διαφάνεια στα οικονομικά δεν είναι προαιρετική: είναι το θεμέλιο της αξιοπιστίας του.
Την ίδια στιγμή, η αμφισβήτηση των κινήσεών της στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο αποκαλύπτει μια βαθιά σύγκρουση στρατηγικής. Ενώ εκείνη επέλεξε να «ταράξει τα νερά» στις Βρυξέλλες αναδεικνύοντας τις συστημικές πληγές της χώρας, φαίνεται πως στο εσωτερικό του Συλλόγου υπήρχαν φωνές που επιδίωκαν μια διαφορετική, ίσως πιο «χαμηλόφωνη» διαχείριση.
Πώς επηρεάζεται ο αγώνας για δικαίωση;
Είναι δύσκολο να φανταστεί κανείς τον Σύλλογο χωρίς το πιο αναγνωρίσιμο πρόσωπό του. Η ικανότητα της Μαρίας Καρυστιανού να κινητοποιεί την κοινωνία και να ασκεί πίεση στα κέντρα λήψης αποφάσεων ήταν το πιο δυνατό όπλο των οικογενειών. Τώρα, υπάρχει ο ορατός κίνδυνος ο Σύλλογος να… «κλειστεί στον εαυτό του», χάνοντας την επικοινωνιακή ορμή που χρειάζεται για να κρατηθεί το θέμα των Τεμπών στην επικαιρότητα.
Σε μια τόσο κρίσιμη φάση των ερευνών, κάθε διάσπαση λειτουργεί ως «δώρο» για εκείνους που θα ήθελαν να δουν την υπόθεση να ξεθωριάζει. Το στοίχημα είναι αν η οργή και η απαίτηση για δικαιοσύνη μπορούν να μείνουν ενωμένες, παρά τις προσωπικές πικρίες.
Η επόμενη μέρα: Ο λόγος στα μέλη
Προτεινόμενο Άρθρο
Συγκλovίζει Ελληνίδα ηθοποιός: «Διαγνώστnκα με..»
Η Μαρία Καρυστιανού δεν έφυγε απλώς: ζήτησε να μιλήσει η βάση. Με την πρότασή της για σύγκληση Γενικής Συνέλευσης, μεταφέρει την ευθύνη σε όλες τις οικογένειες των θυμάτων. Εκείνες θα αποφασίσουν αν θέλουν έναν Σύλλογο που θα παλεύει με εξωστρέφεια και καθαρές κουβέντες ή αν θα εγκλωβιστούν σε εσωτερικές διαμάχες.
Ο αγώνας για τα Τέμπη είναι μεγαλύτερος από κάθε πρόσωπο, όμως τα πρόσωπα είναι αυτά που δίνουν το στίγμα. Η αποχώρηση της Μαρίας Καρυστιανού κλείνει ένα μεγάλο κεφάλαιο και ανοίγει μια περίοδο αβεβαιότητας. Το μόνο που δεν πρέπει να αλλάξει, όμως, είναι ο τελικός προορισμός: η δικαιοσύνη για τις 57 ψυχές που ζητούν δικαίωση.
Η επόμενη ημέρα στον Σύλλογο Τεμπών: Ποιος μπαίνει στη θέση της Μαρίας Καρυστιανού
Η παραίτηση της γυναίκας που έγινε η «φωνή» όλων και οι εσωτερικοί τριγμοί που απειλούν τη συνοχή των οικογενειών
Η είδηση πως η Μαρία Καρυστιανού κλείνει την πόρτα του Συλλόγου Θυμάτων Τεμπών 2023, δεν είναι μια απλή εσωτερική είδηση. Είναι ένας πραγματικός κοινωνικός «σεισμός». Για πολλούς, η Καρυστιανού δεν ήταν απλώς μια πρόεδρος συλλόγου, αλλά ο άνθρωπος που πήρε τον αβάσταχτο προσωπικό της πόνο και τον μετέτρεψε σε μια διεθνή εκστρατεία για το δίκαιο. Η αποχώρησή της, συνοδευόμενη από καταγγελίες για αδιαφάνεια και εσωτερικούς αποκλεισμούς, αφήνει πίσω της ένα δυσαναπλήρωτο κενό και πολλά ερωτηματικά.
Το χρονικό μιας ρήξης που φαινόταν να έρχεται
Όπως φαίνεται, οι διαφωνίες πίσω από τις κλειστές πόρτες του Διοικητικού Συμβουλίου δεν γεννήθηκαν χθες. Ήταν το αποτέλεσμα μιας σταδιακής αποξένωσης που τελικά οδήγησε στο αδιέξοδο. Η ίδια η κ. Καρυστιανού περιγράφει μια κατάσταση που έφτασε στο απροχώρητο όταν πέντε από τα επτά μέλη του Δ.Σ. πήραν μια απόφαση την οποία η ίδια θεωρεί αντικαταστατική: την ουσιαστική αμφισβήτηση του ρόλου της ως προέδρου χωρίς να τηρηθούν οι νόμιμες διαδικασίες.
«Η αποχώρηση ενός μέλους δεν μπορεί να επιβάλλεται αυθαίρετα», τονίζει η ίδια, φωτογραφίζοντας μια θεσμική εκτροπή που έκανε τη συνύπαρξη πλέον αδύνατη. Όταν η εμπιστοσύνη χάνεται σε τόσο βαθύ επίπεδο, η παραίτηση φαντάζει ως η μόνη έντιμη διέξοδος.
Η «σκιά» στα οικονομικά και το μέτωπο της Ευρώπης
Ίσως το πιο δυσάρεστο σημείο αυτής της κρίσης είναι η αναφορά της στην άρνηση παροχής οικονομικών στοιχείων. Σε έναν Σύλλογο που γεννήθηκε από μια εθνική τραγωδία και στηρίζεται στην απόλυτη ηθική καθαρότητα, η διαφάνεια στα οικονομικά δεν είναι προαιρετική: είναι το θεμέλιο της αξιοπιστίας του.
Την ίδια στιγμή, η αμφισβήτηση των κινήσεών της στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο αποκαλύπτει μια βαθιά σύγκρουση στρατηγικής. Ενώ εκείνη επέλεξε να «ταράξει τα νερά» στις Βρυξέλλες αναδεικνύοντας τις συστημικές πληγές της χώρας, φαίνεται πως στο εσωτερικό του Συλλόγου υπήρχαν φωνές που επιδίωκαν μια διαφορετική, ίσως πιο «χαμηλόφωνη» διαχείριση.
Πώς επηρεάζεται ο αγώνας για δικαίωση;
Είναι δύσκολο να φανταστεί κανείς τον Σύλλογο χωρίς το πιο αναγνωρίσιμο πρόσωπό του. Η ικανότητα της Μαρίας Καρυστιανού να κινητοποιεί την κοινωνία και να ασκεί πίεση στα κέντρα λήψης αποφάσεων ήταν το πιο δυνατό όπλο των οικογενειών. Τώρα, υπάρχει ο ορατός κίνδυνος ο Σύλλογος να… «κλειστεί στον εαυτό του», χάνοντας την επικοινωνιακή ορμή που χρειάζεται για να κρατηθεί το θέμα των Τεμπών στην επικαιρότητα.
Σε μια τόσο κρίσιμη φάση των ερευνών, κάθε διάσπαση λειτουργεί ως «δώρο» για εκείνους που θα ήθελαν να δουν την υπόθεση να ξεθωριάζει. Το στοίχημα είναι αν η οργή και η απαίτηση για δικαιοσύνη μπορούν να μείνουν ενωμένες, παρά τις προσωπικές πικρίες.
Η επόμενη μέρα: Ο λόγος στα μέλη
Η Μαρία Καρυστιανού δεν έφυγε απλώς: ζήτησε να μιλήσει η βάση. Με την πρότασή της για σύγκληση Γενικής Συνέλευσης, μεταφέρει την ευθύνη σε όλες τις οικογένειες των θυμάτων. Εκείνες θα αποφασίσουν αν θέλουν έναν Σύλλογο που θα παλεύει με εξωστρέφεια και καθαρές κουβέντες ή αν θα εγκλωβιστούν σε εσωτερικές διαμάχες.
Ο αγώνας για τα Τέμπη είναι μεγαλύτερος από κάθε πρόσωπο, όμως τα πρόσωπα είναι αυτά που δίνουν το στίγμα. Η αποχώρηση της Μαρίας Καρυστιανού κλείνει ένα μεγάλο κεφάλαιο και ανοίγει μια περίοδο αβεβαιότητας. Το μόνο που δεν πρέπει να αλλάξει, όμως, είναι ο τελικός προορισμός: η δικαιοσύνη για τις 57 ψυχές που ζητούν δικαίωση.
