Ο βρετανός στρατηγός ε.α. και πρώην αναπληρωτής διοικητής του ΝΑΤΟ στην Ευρώπη, σερ Ρίτσαρντ Σίρεφ, σκιαγραφεί ένα ζοφερό χρονολόγιο που ξεκινά με μια «σιωπηλή» επίθεση: γενικευμένες διακοπές ρεύματος, συστήματα που παραλύουν, πόλεις που βυθίζονται στο σκοτάδι.
Γ’ Παγκόσμιος Πόλεμος: Οι 5 μέρες που θα αλλάξουν τον κόσμο
Στο επίκεντρο το Βίλνιους, όπου η πλήρης συσκότιση πυροδοτεί χάος, ενώ ταυτόχρονα αναζωπυρώνονται εντάσεις σε ολόκληρη τη Βαλτική. Μέσα σε λίγες ώρες, κυβερνοσαμποτάζ στο ενεργειακό δίκτυο, διάχυση παραπληροφόρησης και στοχευμένες υβριδικές ενέργειες μετατρέπουν μια «ανεξήγητη βλάβη» σε κρίση ασφάλειας που απαιτεί στρατιωτικό νόμο, απαγόρευση κυκλοφορίας και ανάπτυξη δυνάμεων στους δρόμους.
Το σενάριο, όπως περιγράφεται, δεν είναι ένα ακόμα «παιχνίδι πολέμου», αλλά μια πιθανή αλληλουχία γεγονότων όπου η Μόσχα εκμεταλλεύεται το κενό ισχύος και την πολιτική αβεβαιότητα στη Δύση. Στη ρητορική βάση του, βρίσκεται η προειδοποίηση του γενικού γραμματέα του ΝΑΤΟ, Μαρκ Ρούτε, που θίγει ευθέως τον δεσμό Κίνας–Ρωσίας: «Ας μην είμαστε αφελείς». Και πιο ωμά: «Αν ο πρόεδρος της Κίνας, Σι Τζινπίνγκ, θέλει να επιτεθεί στην Ταϊβάν, θα φροντίσει πρώτα να τηλεφωνήσει στον πολύ κατώτερο συνεργάτη του σε όλα αυτά, τον Βλαντιμίρ Βλαντιμίροβιτς Πούτιν, που κατοικεί στη Μόσχα, και να του πει: «Ε, θα το κάνω αυτό και πρέπει να τους απασχολήσεις στην Ευρώπη επιτιθέμενος σε έδαφος του ΝΑΤΟ». Αυτός είναι πιθανότατα ο τρόπος με τον οποίο θα εξελιχθεί αυτό». Τα λόγια αυτά λειτουργούν ως «κλειδί» για να κατανοήσει κανείς το διπλό μέτωπο που ακολουθεί: Βαλτική και Ταϊβάν, Ευρώπη και Ασία, δύο κρίσιμα θέατρα σε μια σύγκρουση υπερδυνάμεων.
Στο αφήγημα του Σίρεφ, η Ρωσία κινείται πρώτη στο ευρωπαϊκό σκέλος, ενεργοποιώντας δύο θωρακισμένες μεραρχίες και μία μηχανοκίνητη πεζικού γύρω από τον θύλακο του Καλίνινγκραντ και τη Λευκορωσία, ενώ κλιμακώνει στον αέρα με SU-27 και MiG-31 οπλισμένα με Kinzhal, για να σηματοδοτήσει ότι «κλειδώνει» την εναέρια κυριαρχία στη Βαλτική. Η αντιπαράθεση ανάβει στον διάδρομο Σουβάλκι, το μοναδικό χερσαίο πέρασμα των χωρών της Βαλτικής προς την υπόλοιπη ΕΕ, όπου αντάρτικες ομάδες και μισθοφόροι «θολώνουν» το αποτύπωμα ευθύνης. Ταυτόχρονα, τα κράτη της Βαλτικής απομονώνονται ηλεκτρικά για να ανασχεθεί ο κακόβουλος κώδικας—μια επιλογή που ακριβαίνει πολιτικά: η κοινωνία μένει στο σκοτάδι, η ασφάλεια τρίζει.
Σε αυτό το κλίμα, ο Σίρεφ τοποθετεί και την πολιτική διάσταση: αργές αποφάσεις, αμφίσημα μηνύματα, η διαρκής συζήτηση για το τι σημαίνει πρακτικά το Άρθρο 5 όταν η επίθεση «δεν μοιάζει» με κλασική εισβολή. Το ΝΑΤΟ ενεργοποιείται θεσμικά, όμως το δυτικό στρατόπεδο μοιάζει να αναζητά κοινό βηματισμό, καθώς κυριαρχεί ο φόβος ενός αιφνίδιου σπιράλ κλιμάκωσης. Η αβεβαιότητα πολλαπλασιάζεται από την πληροφοριακή θύελλα: διαρροές, tweets, «εξαιρετικές τηλεφωνικές επικοινωνίες», δημόσιες αιχμές και ιδιωτικές ανησυχίες.
Το ασιατικό σκέλος, κατά την πρόβλεψη, εκδηλώνεται ως συντριπτικό σοκ. Μαζικό πυραυλικό μπαράζ κατά της Ταϊβάν, κατόπιν σμήνη drones που αποδομούν αεράμυνα, κέντρα διοίκησης και κρίσιμες δομές, ενώ ειδικές δυνάμεις επιχειρούν αιφνιδιασμούς στο έδαφος. Ο αποκλεισμός δια θαλάσσης συμπληρώνει την πολιορκία: αμφίβια αποβατικά και αεροπλανοφόρα με δυνατότητα εκτόξευσης μαχητικών δημιουργούν «ζώνη αποτροπής», δυσκολεύοντας κάθε σκέψη αμερικανικής επέμβασης. Η ψυχολογική επιχείρηση κορυφώνεται με πλημμύρα παραπληροφόρησης—κανείς δεν ξέρει τι να πιστέψει, ενώ κρίσιμα πρόσωπα της ταϊβανέζικης πολιτικής και στρατιωτικής ηγεσίας στοχοποιούνται ευθέως.
Ο Σίρεφ «κουμπώνει» τα δύο θέατρα σε ασφυκτικό χρόνο: σε πέντε ημέρες, η Κίνα έχει επιβάλει τετελεσμένα στην Ταϊβάν, η Ρωσία έχει απομονώσει τη Βαλτική, η αλυσίδα ανεφοδιασμού προς τα βόρεια «σπάει» και η Δύση παλεύει με την πραγματικότητα της υποεπένδυσης στην άμυνα. Τα μηνύματα κορυφώνουν τη δυστοπία: η Ευρώπη αναγκάζεται να αναζητήσει νέα αρχιτεκτονική ασφάλειας, το ΝΑΤΟ τρίζει, και το Ηνωμένο Βασίλειο βρίσκεται μπροστά σε ταπεινωτικές επιλογές για να αποφύγει ανεξέλεγκτη κλιμάκωση.
Στην καρδιά του αφηγήματος βρίσκεται το διαρκές ερώτημα: ποιος ορίζει την αποτροπή όταν ο αντίπαλος συνδυάζει κυβερνοεπιθέσεις, πληροφοριακό πόλεμο, υβριδικές δράσεις και ταχεία χρήση ισχύος; Ο Σίρεφ δεν «προφητεύει», προειδοποιεί: το παράθυρο που έχει η Δύση για να ενισχύσει άμυνες, να θωρακίσει δίκτυα και να ξεκαθαρίσει πολιτικές κόκκινες γραμμές δεν είναι άπειρο. Η στρατηγική σημασία της Βαλτικής και η τεχνολογική–βιομηχανική εξάρτηση από την Ταϊβάν μετατρέπουν μια φαινομενικά «τοπική» αναμέτρηση σε ανατροπή γεωοικονομικού status quo.
Σε τελική ανάλυση, η εικόνα που αναδύεται είναι μια διπλή κρίση που δοκιμάζει όχι μόνο στρατούς, αλλά αντοχές κοινωνιών και συνοχή συμμαχιών. Από την «πρώτη σπίθα» της συσκότισης μέχρι την «τελευταία πράξη» της επιβολής τετελεσμένων, το επιχείρημα είναι ωμό: αν η Δύση δεν προετοιμαστεί έγκαιρα, το τέλος ενός Γ’ Παγκοσμίου Πολέμου μπορεί να μοιάζει λιγότερο με θριαμβευτική νίκη και περισσότερο με βίαιη αναδιανομή ισχύος.
Ράμα: «Δεν έχω την παραμικρή αμφιβολία ότι ο Πλάτωνας και ο Αριστοτέλης είναι Έλληνες φιλόσοφοι και ότι η Αρχαία Ελλάδα είναι η κοιτίδα του ευρωπαϊκού πολιτισμού»
Στην προσπάθειά του να δικαιολογήσει τα αδικαιολόγητα, ο Έντι Ράμα δήλωσε «έκπληκτος» από το μέγεθος των αντιδράσεων στην Αθήνα.
Μετά την κατακραυγή και το διπλωματικό «μούδιασμα» που προκάλεσαν οι δηλώσεις του στο Αμπού Ντάμπι, ο Αλβανός Πρωθυπουργός, Έντι Ράμα, επιχείρησε σήμερα να μαζέψει τα ασυμμάζευτα. Με μια μακροσκελή ανάρτηση στα κοινωνικά δίκτυα, ο Έντι Ράμα προσπάθησε να αναδιπλωθεί, υποστηρίζοντας ότι όσα είπε στον ελληνοαμερικανό δημοσιογράφο Τζον Ντεφτέριος δεν ήταν τίποτα περισσότερο από… «φιλικό χιούμορ».
Δείτε το βίντεο:
Στην προσπάθειά του να δικαιολογήσει τα αδικαιολόγητα, ο Έντι Ράμα δήλωσε «έκπληκτος» από το μέγεθος των αντιδράσεων στην Αθήνα. Αντί όμως για μια ειλικρινή συγγνώμη, επέλεξε εκ νέου την οδό της επίθεσης προς τα μέσα ενημέρωσης, κατηγορώντας τα ελληνικά media και τους πολιτικούς για «εθνικιστικό πάθος» και αποσπασματική παρουσίαση των λεγομένων του.
Σύμφωνα με τον Αλβανό Πρωθυπουργό, οι ειρωνείες περί «μονοπωλίου στη φιλοσοφία» και οι αιχμές για τα «τρία μηδενικά» των Ελλήνων ήταν απλώς αστεϊσμοί που μετατράπηκαν σε «δημόσια πολεμική» από την ελληνική πλευρά.
Ο θαυμασμός για τον Πλάτωνα και ο «ειδικός σεβασμός» στον Μητσοτάκη
Σε μια στροφή 180 μοιρών —τουλάχιστον στα λόγια— ο κ. Ράμα έσπευσε να διαβεβαιώσει πως δεν αμφισβητεί την ελληνικότητα του Πλάτωνα και του Αριστοτέλη, χαρακτηρίζοντας την Αρχαία Ελλάδα ως το «λίκνο του ευρωπαϊκού πολιτισμού».
Προτεινόμενο Άρθρο
ΤΙ ΘΕΛΕΙ Ο ΤΡΑΜΠ
Επιθυμώντας προφανώς να χαμηλώσει τους τόνους σε κυβερνητικό επίπεδο, μίλησε για «αδελφική» σχέση των δύο λαών και εξέφρασε «ειδικό σεβασμό» προς τον Έλληνα Πρωθυπουργό, Κυριάκο Μητσοτάκη. Η κίνηση αυτή ερμηνεύεται από αναλυτές ως μια προσπάθεια να περιορίσει τη ζημιά που προκάλεσε η απρόκλητη επιθετικότητά του σε ένα διεθνές ακροατήριο.
Δείτε το βίντεο:
Το «δηλητήριο» στην ουρά της ανάρτησης
Ωστόσο, ο Έντι Ράμα δεν θα ήταν ο εαυτός του αν δεν έκλεινε την παρέμβασή του με μια νέα δόση ειρωνείας, αποδεικνύοντας ότι η αναδίπλωσή του είναι μάλλον προσχηματική.
Στο κλείσιμο της ανάρτησής του, σημείωσε με νόημα πως δεν μπορεί να θεωρεί απογόνους του Πλάτωνα και του Αριστοτέλη όσους «γράφουν και μιλούν ελληνικά με εθνικιστικό πάθος». Με αυτή τη φράση, ο Αλβανός ηγέτης επέλεξε να συντηρήσει την ένταση, αφήνοντας να εννοηθεί πως ο ίδιος παραμένει ο κριτής του ποιος δικαιούται να φέρει την κληρονομιά του ελληνικού πολιτισμού.
Άτυπη μετάφραση:
«Είμαι έκπληκτος από την αντίδραση ορισμένων μέσων ενημέρωσης στην Αθήνα και ορισμένων κουρασμένων Ελλήνων πολιτικών στον απολύτως αμερόληπτο, αλλά φιλικό και χιουμοριστικό τόνο της συνομιλίας μου με τον αξιότιμο δημοσιογράφο John Defterios στο πάνελ που διοργανώθηκε στο Συνέδριο για τη Βιώσιμη Ανάπτυξη στο Αμπού Ντάμπι!
Είναι απίστευτο ότι μια φράση που ειπώθηκε για πλάκα μπορεί να βγει εντελώς από το πλαίσιο της και να μετατραπεί σε δημόσια διαμάχη που τροφοδοτείται από εθνικιστικό πάθος, κάτι που, δυστυχώς, συμβαίνει συχνά στα αθηναϊκά μέσα ενημέρωσης!
Αλλά διαβεβαιώνω όλους όσους ανησυχούν και αισθάνονται προσβεβλημένοι ότι δεν έχω την παραμικρή αμφιβολία ότι ο Πλάτωνας και ο Αριστοτέλης είναι Έλληνες φιλόσοφοι και ότι η Αρχαία Ελλάδα είναι η κοιτίδα του ευρωπαϊκού πολιτισμού. ότι η ελληνική κουλτούρα αξίζει μόνο θαυμασμό, όχι μόνο για τους φιλοσόφους της αρχαιότητας, αλλά και για τους ποιητές, τους συγγραφείς, τους κινηματογραφιστές και τη μουσική που έχει δώσει στην ανθρωπότητα ότι η Ελλάδα είναι μια χώρα για την οποία τρέφω τα πιο θετικά συναισθήματα, ότι ο ελληνικός λαός είναι, για μένα, ένας αναντικατάστατος γείτονας και αδιαίρετος αδελφός του αλβανικού λαού, και ότι τρέφω ιδιαίτερο σεβασμό για τον Πρωθυπουργό της Ελλάδας 🇦🇱❤️🇬🇷
Έχουμε καταλάβει ο ένας τον άλλον; Ελπίζω ναι.
Αλλά, παρακαλώ, όσοι είναι αναστατωμένοι και προσβεβλημένοι από το χιούμορ μου, ας μην περιμένουν από μένα να θεωρήσω όποιον γράφει και μιλάει ελληνικά με το εθνικιστικό πάθος των προαναφερθέντων ως διάδοχο του Πλάτωνα και του Αριστοτέλη.🤷🏻♂️
Αυτό είναι όλο.»
