Η Λυδία Παπαδοπούλου ήταν μια στοργική και αφοσιωμένη σύζυγος του Δημήτρη Παπαδόπουλου. Ζούσαν μαζί σε ένα όμορφο σπίτι στα βόρεια προάστια της Αθήνας, μαζί με τον πατέρα του, τον κύριο Ραφαήλ Παπαδόπουλο, έναν ηλικιωμένο άντρα που είχε υποστεί σοβαρό εγκεφαλικό και είχε μείνει πλήρως παράλυτος.
Δεν μπορούσε να μιλήσει.
Μπορούσε μόνο να κοιτάζει… και να αναπνέει.
Πριν παντρευτούν, ο Δημήτρης της είχε μιλήσει ξεκάθαρα.
— Λυδία… σε αγαπώ όσο τίποτα άλλο. Αλλά πρέπει να μου υποσχεθείς ένα πράγμα.
— Ποτέ μην μπαίνεις στο δωμάτιο του πατέρα μου όταν δεν είμαι σπίτι.
— Ποτέ μην προσπαθήσεις να τον πλύνεις ή να τον αλλάξεις. Γι’ αυτό υπάρχει η ιδιωτική νοσηλεύτρια.— Τον πληγώνει να τον βλέπουν ευάλωτο.
— Μα είμαι η νύφη του… θέλω να βοηθήσω…
— Όχι, απάντησε ο Δημήτρης αυστηρά. Σεβάσου τον. Αν σπάσεις αυτή την υπόσχεση… η οικογένειά μας μπορεί να διαλυθεί.Από αγάπη, η Λυδία υπάκουσε.
Για δύο ολόκληρα χρόνια δεν πέρασε ποτέ εκείνη την πόρτα.
Η Ελένη, η έμπιστη ιδιωτική νοσηλεύτρια, φρόντιζε καθημερινά τον κύριο Ραφαήλ.
Μέχρι που μια μέρα, ο Δημήτρης χρειάστηκε να φύγει εκτός Αθηνών για ένα επαγγελματικό ταξίδι στη Θεσσαλονίκη, διάρκειας τριών ημερών.
Τη δεύτερη μέρα, η Λυδία έλαβε μήνυμα:
«Κυρία Λυδία, λυπάμαι πολύ… είχα τροχαίο ατύχημα και βρίσκομαι στο νοσοκομείο. Δεν θα μπορέσω να έρθω σήμερα ούτε αύριο να φροντίσω τον κύριο Ραφαήλ.»
Η καρδιά της πάγωσε.
Έτρεξε στο δωμάτιο του πεθερού της.Όταν άνοιξε την πόρτα, η μυρωδιά την χτύπησε αμέσως.
Ο κύριος Ραφαήλ ήταν βρώμικος, άβολα ξαπλωμένος και εμφανώς ταλαιπωρημένος.
Τα μάτια του την κοιτούσαν απελπισμένα, ζητώντας βοήθεια.
— Θεέ μου… ψιθύρισε η Λυδία με δάκρυα. Δεν μπορώ να τον αφήσω έτσι…
Ήξερε ότι ο Δημήτρης θα θύμωνε.
Όμως άκουσε την καρδιά της.
Ετοίμασε ζεστό νερό.
Καθαρές πετσέτες.
Καθαρά ρούχα.
Πλησίασε απαλά.
— Μην ανησυχείτε, κύριε Ραφαήλ… είμαι εδώ. Κανείς δεν πρέπει να περνά κάτι τέτοιο μόνος του.
Με τρεμάμενα χέρια άρχισε να τον πλένει.
Με σεβασμό.
Με τρυφερότητα.
Όταν όμως χρειάστηκε να του βγάλει το πουκάμισο για να καθαρίσει την πλάτη του…
Η Λυδία πάγωσε.
Ο κόσμος γύρω της σώπασε.
Γιατί στον ώμο του κυρίου Ραφαήλ…
ανάμεσα στις βαθιές ουλές…
υπήρχε κάτι που δεν θα ξεχνούσε ποτέ.
Ένα τατουάζ.
Ένας αετός που κρατούσε ένα τριαντάφυλλο.
Το σώμα της άρχισε να τρέμει.
Γιατί αυτό το τατουάζ ήταν χαραγμένο στη μνήμη της από τότε που ήταν επτά χρονών.
ΑΝΑΔΡΟΜΗ – 20 ΧΡΟΝΙΑ ΠΡΙΝ
Το παιδικό ίδρυμα στον Πειραιά όπου ζούσε η μικρή Λυδία είχε πάρει φωτιά.
Φωνές.
Καπνός.
Φλόγες παντού.
Η Λυδία ήταν παγιδευμένη.
— Βοήθεια! Σας παρακαλώ!
Ξαφνικά, ένας άντρας όρμησε μέσα από τις φλόγες.
Δεν τον γνώριζε.
Την τύλιξε με μια βρεγμένη κουβέρτα και την κράτησε σφιχτά.
— Μην αφήσεις! Κράτα γερά! φώναξε.
Η Λυδία ένιωσε τη φωτιά να καίει την πλάτη του…
γιατί εκείνος απορροφούσε όλο τον πόνο για να τη σώσει.
Πριν χάσει τις αισθήσεις της, είδε στον ώμο του το τατουάζ:
έναν αετό με ένα τριαντάφυλλο.
Όταν ξύπνησε στο Νοσοκομείο Παίδων, της είπαν ότι ένας άγνωστος άντρας την έσωσε και έφυγε χωρίς να δώσει το όνομά του.
Προτεινόμενο Άρθρο
ΕΠΙΒΕΒΑΙΩΘΗΚΑΝ ΤΑ ΧΕΙΡΟΤΕΡΑ: ΣΕ ΠΟΙΑ ΑΝΗΚΕΙ Η ΣΟΡΟΣ ΠΟΥ ΒΡΕΘΗΚΕ ΣΗΜΕΡΑ
Δεν τον ξαναείδε ποτέ.
Η Λυδία επέστρεψε στο παρόν.
Με τρεμάμενα χέρια άγγιξε τις ουλές του κυρίου Ραφαήλ.
— Ήσασταν εσείς…; ψιθύρισε κλαίγοντας. Εσείς με σώσατε τότε;
Δάκρυα κύλησαν από τα μάτια του ηλικιωμένου άντρα.
Και με μεγάλη προσπάθεια, έκλεισε τα μάτια του — σημάδι «ναι».
Εκείνη τη στιγμή, χτύπησε το τηλέφωνο.
Ήταν ο Δημήτρης.
— Είναι καλά ο πατέρας μου; ρώτησε ανήσυχος.
— Δημήτρη… έκλαψε η Λυδία. Γιατί δεν μου το είπες ποτέ;
Ο πατέρας σου είναι ο άνθρωπος που μου έσωσε τη ζωή όταν ήμουν παιδί!
Σιωπή στην άλλη άκρη.
— Μπήκες στο δωμάτιό του… ψιθύρισε.
— Είδα τις ουλές. Είδα το τατουάζ. Γιατί το έκρυψες;
Ο Δημήτρης αναστέναξε βαθιά.
— Ήταν η επιθυμία του πατέρα μου…
— Όταν σε γνώρισε, σε αναγνώρισε αμέσως. Αλλά μου ζήτησε να μη σου πω ποτέ τίποτα.
— Μου είπε:
«Δεν θέλω να μείνει μαζί μας από ευγνωμοσύνη. Θέλω να με διαλέξει από αγάπη — όχι από χρέος.»
Η Λυδία κατέρρευσε στο πάτωμα.
— Γι’ αυτό δεν ήθελε να τον δεις ποτέ έτσι…
— Ήθελε να είσαι ελεύθερη από το παρελθόν σου.
Η Λυδία έκλεισε το τηλέφωνο.
Γονάτισε δίπλα στο κρεβάτι και αγκάλιασε απαλά τον κύριο Ραφαήλ.
— Σε ευχαριστώ που μου χάρισες μια δεύτερη ζωή…
— Όχι από υποχρέωση… αλλά από αγάπη.
Για πρώτη φορά μετά το εγκεφαλικό, ο κύριος Ραφαήλ χαμογέλασε γαλήνια.
Όταν ο Δημήτρης επέστρεψε στην Αθήνα, βρήκε τη Λυδία καθισμένη δίπλα στον πατέρα του, να του διαβάζει με χαμηλή, ήρεμη φωνή.
Το δωμάτιο ήταν καθαρό.
Η ατμόσφαιρα… γεμάτη γαλήνη.
Από εκείνη τη μέρα, η αλήθεια δεν διέλυσε την οικογένεια.
Την έκανε πιο δυνατή.
Και η Λυδία φρόντισε τον κύριο Ραφαήλ μέχρι την τελευταία του μέρα…
όχι από υποχρέωση…
αλλά ως φόρο τιμής στον άνθρωπο που κάποτε ρίσκαρε τη ζωή του μέσα στις φλόγες για να τη σώσει.
Νοσοκόμα αποκαλύπτει την κίνηση που κάνουν οι ασθενείς όταν πλησιάζουν στο θάνατο
Οι νοσηλευτές και οι φροντιστές είναι συνήθως οι άνθρωποι που παρακολουθούν περισσότερο τους ασθενείς σε τελικό στάδιο στις τελευταίες τους ημέρες.
Νοσοκόμα αποκαλύπτει την κίνηση που κάνουν οι ασθενείς
Επομένως, έχουν παρατηρήσει πολλές φορές τα ενδεικτικά σημάδια ότι ένας ασθενής σύντομα θα πεθάνει.
Σε μια προσπάθεια να γνωστοποιήσουν αυτά τα σημάδια, οι νοσηλευτές έχουν αρχίσει να μοιράζονται τις συμβουλές τους σε ιστότοπους κοινωνικής δικτύωσης.
Σε αυτό το άρθρο, θα εξερευνήσουμε αυτήν την ξαφνική αύξηση ενέργειας και θα μάθουμε γιατί συμβαίνει σε ασθενείς σε τελικό στάδιο.
Το ενδιαφέρον μιας νοσηλεύτριας για την αύξηση ενέργειας στο τέλος της ζωής
Η νοσοκόμα Ρούμπι Γκράμλο εργάζεται για το Hospice of the Red River Valley στις Ηνωμένες Πολιτείες. Πρόσφατα μοιράστηκε τις εμπειρίες της με ασθενείς στις τελευταίες τους ημέρες στο μπλογκ του hospice. Εκεί έγραψε τη σημασία του να είσαι με αγαπημένα πρόσωπα στις τελευταίες τους ημέρες, καθώς και ορισμένα ενδεικτικά σημάδια ότι ο χρόνος τους μπορεί να πλησιάζει στο τέλος του.
Αν και μπορεί να είναι πολλά τα σαφή σημάδια για τον επικείμενο θάνατο,υπάρχει ένα που συχνά παραπλανά τους ανθρώπους ώστε να πιστεύουν ότι ο ασθενής στην πραγματικότητα αναρρώνει. Φαίνεται να είναι ξανά ο παλιός του εαυτός, κάτι που συνήθως δημιουργεί ψεύτικες ελπίδες στα μέλη της οικογένειας, ενώ λίγο αργότερα ο ασθενής αρρωσταίνει σοβαρά. Αυτή η απροσδόκητη αύξηση ενέργειας είναι σύντομη, συνήθως διαρκεί από μερικά λεπτά έως αρκετές ώρες και συμβαίνει μία ή δύο ημέρες πριν τελικά φύγουν.
Βιώνουν όλοι μια αύξηση ενέργειας στο τέλος της ζωής τους;
Καθώς τα άτομα φτάνουν στις τελευταίες τους ημέρες, το σώμα τους αρχίζει να καταπέφτει. Κοιμούνται πιο συχνά, μιλάνε λιγότερο και τρώνε λιγότερο φαγητό και υγρά. Ωστόσο, 4 στους δέκα ανθρώπους βιώνουν μια απροσδόκητη αύξηση ενέργειας λίγες ημέρες πριν πεθάνουν.
Περισσότερα σημάδια μιας αύξησης ενέργειας στο τέλος της ζωής
Οι νοσηλευτές έχουν παρατηρήσει ότι τα άτομα που βιώνουν μια αύξηση ενέργειας στο τέλος της ζωής τους συχνά ξαφνικά ανασηκώνονται στα κρεβάτια τους. Μπορεί να μιλούν καθαρά για μεγάλα χρονικά διαστήματα, να σκέφτονται καλά και να επικοινωνούν καλά. Ωστόσο, αυτά τα σημάδια δεν είναι πάντα θετικά. Μερικές φορές μπορεί να δείχνουν ταραγμένοι ή να μιλάνε παράλογα.
Οι Αιτίες της Τελικής Διαύγειας
Η διαύγεια στο τέλος της ζωής δεν είναι καλά αναγνωρισμένη και οι ειδικοί εξακολουθούν να μην είναι σίγουροι ποιοι νευρολογικοί μηχανισμοί συνδέονται με αυτό το ιατρικό φαινόμενο. Εκτός από άτομα που έχουν διαγνωστεί με άνοια, τελική διαύγεια έχει παρατηρηθεί και σε άτομα που έχουν διαγνωστεί με παθήσεις όπως εγκεφαλικά επεισόδια, σχιζοφρένεια και όγκους στον εγκέφαλο.
Πόσο Διαρκεί η Ξαφνική Ενέργεια στο Τέλος της Ζωής;
Σύμφωνα με μια μελέτη, περίπου το 90% των ασθενών με σοβαρή άνοια που έχουν τελική διαύγεια συνήθως πεθαίνουν εντός 7 ημερών. Επιπλέον, το 41% αυτών πέθαναν εντός 1 έως 2 ημερών και το 15% αυτών που μελετήθηκαν πέθαναν εντός δύο ωρών από την εμφάνιση της διαύγειας. Αυτό θα μπορούσε επίσης να βοηθήσει τα αγαπημένα τους πρόσωπα να αρχίσουν να προετοιμάζονται συναισθηματικά για τον επικείμενο θάνατό τους.
Το Συμπέρασμα για την Ξαφνική Ενέργεια στο Τέλος της Ζωής
Το να βλέπεις ένα άτομο που αγαπάς να γίνεται πιο αδύναμο κάθε μέρα είναι εξαιρετικά δύσκολο. Επομένως, οποιοδήποτε σημάδι φαινομενικής ανάρρωσης συνήθως αντιμετωπίζεται με μια αίσθηση ανακούφισης. Όμως, τα σημάδια που φαίνονται θετικά είναι μερικές φορές ενδείξεις ότι το άτομο μπορεί να βρίσκεται στις τελευταίες του στιγμές. Ωστόσο, συχνά, αυτό είναι απλώς ένα σημάδι ότι σύντομα θα πεθάνουν και μια ευκαιρία να περάσουν μια τελευταία στιγμή με αυτό το άτομο.
- ΕΠΙΒΕΒΑΙΩΘΗΚΑΝ ΤΑ ΧΕΙΡΟΤΕΡΑ: ΣΕ ΠΟΙΑ ΑΝΗΚΕΙ Η ΣΟΡΟΣ ΠΟΥ ΒΡΕΘΗΚΕ ΣΗΜΕΡΑ
- Σκιέρ είπε τον Μητσοτάκη «γκαντέμη» – Η αποστομωτική απάντηση του πρωθυπουργού
- Νότης Σφακιανάκης: Αυτός είναι ο λόγος που δεν πήγε στην αποτέφρωση της Κίλι
- Καιρός: Έκτακτο δελτίο επιδείνωσης από την ΕΜΥ – Ποιες περιοχές είναι σε πορτοκαλί συναγερμό
