Έφυγε από τη ζωή ο σπουδαίος ηθοποιός Χρήστος Πολίτης σε ηλικία 83 ετών
Καθιερώθηκε στη συνείδηση του τηλεοπτικού κοινού ως “Γιάγκος Δράκος”.
Έφυγε από τη ζωή την Πέμπτη (08/01), σε ηλικία 83 ετών, ο σπουδαίος ηθοποιός Χρήστος Πολίτης, που ερμήνευσε, μεταξύ άλλων, τον χαρακτηριστικό και διάσημο ρόλο του “Γιάγκου Δράκου” στη “Λάμψη”.
Πρωταγωνιστής του θεάτρου, της τηλεόρασης και του κινηματογράφου ο Χρήστος Πολίτης εργάστηκε στο θέατρο από το 1966-1967 έως το 1997-1998, σε περισσότερες από 45 θεατρικές παραγωγές, ενώ στον κινηματογράφο, κυρίως, από το 1968 έως το 1974, συμμετέχοντας σε 18 ταινίες. Στην τηλεόραση εργάστηκε από το 1973 έως το 2005, πρωταγωνιστώντας σε 8 τηλεοπτικές σειρές.
Η πλούσια διαδρομή του Χρήστου Πολίτη
Ο Χρήστος Πολίτης ήταν απόφοιτος της Δραματικής Σχολής του Εθνικού Θεάτρου (1965).
Πρωτοεμφανίστηκε στον θίασο Γιάννη Φέρτη – Ξένιας Καλογεροπούλου στο έργο Δέκα μικροί νέγροι (1965-1966). Έπειτα έπαιξε στον θίασο Τιτίκας Νικηφοράκη – Νίκου Χατζίσκου στα έργα Πολύ κακό για το τίποτα (1968) και Τσάι και συμπάθεια (1969)[3]. Ακολούθησαν συνεργασίες με το θέατρο του Κώστα Μουσούρη και με το Εθνικό Θέατρο. Στο πλαίσιο της συνεργασίας του με το Εθνικό Θέατρο εμφανίστηκε για πρώτη φορά στην αρχαία τραγωδία, στα έργα Χοηφόροι – Ευμενίδες του Αισχύλου και Ιππόλυτος του Ευριπίδη. Παραστάσεις με τις οποίες συμμετείχε σε διεθνή φεστιβάλ στο εξωτερικό. Υπήρξε ιδρυτικό στέλεχος του Απλού Θεάτρου (1974-1990).
Θίασος που είχε στόχο την θεατρική αποκέντρωση, αρχικά με περιοδείες σε όλη την Ελλάδα και στη συνέχεια, από το 1982, με τη δημιουργία και λειτουργία ενός θεάτρου στις παρυφές του θεατρικού κέντρου της Αθήνας, στην Καλλιθέα. Το Απλό Θέατρο επικεντρώθηκε κυρίως σε δραματολόγιο ρεπερτορίου, ανεβάζοντας έργα των Άρθουρ Μίλερ, Τενεσί Ουίλιαμς, Ο. Γκόλντσμιθ, Λούλας Αναγνωστάκη κ.ά.. Υπήρξε το θέατρο που παρουσίασε για πρώτη φορά στην Ελλάδα, σε ένα ευρύτερο κοινό, τα έργα του Τζο Όρτον. Ο κύκλος του Απλού Θεάτρου για τον Χρ. Πολίτη ολοκληρώθηκε το 1990, με τη διάλυση του ομώνυμου θιάσου.
Παράλληλα με το έργο του στο Απλό Θέατρο, συνεργάστηκε με άλλους θεατρικούς δημιουργούς και θιάσους, όπως η Αντιγόνη Βαλάκου, η Αλίκη Βουγιουκλάκη, ο Αλέκος Αλεξανδράκης, ο Αλέξης Μινωτής, ο Αλέξης Σολομός, το ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ. Κρήτης, το Άρμα Θέσπιδος κ.ά.. Μετά την αποχώρηση του από το Απλό Θέατρο, συνεργάστηκε με το Εθνικό Θέατρο αλλά και με αρκετούς θιάσους του ελεύθερου θεάτρου. Στο χώρο του αρχαίου δράματος επέστρεψε το 1986, στο πλάι του Αλ. Μινωτή με το Οιδίπους επί Κολωνώ του Σοφοκλή και το 1992 με την Αντιγόνη του Σοφοκλή. Τελευταία θεατρική παράσταση στην οποία συμμετείχε, υπήρξε Το λιοντάρι του χειμώνα του Τζ. Γκόλντμαν, κατά την θεατρική περίοδο 1997-98.
Στον κινηματογράφο εμφανίστηκε για πρώτη φορά με ένα πολύ μικρό ρόλο το 1968, στην ταινία του Νίκου Φώσκολου Λεωφόρος του μίσους και με πρωταγωνιστικό ρόλο το 1969 στις ταινίες Άγιος Νεκτάριος: Ο προστάτης των φτωχών. Το 1969 κέρδισε και το βραβείο Β’ Αντρικού Ρόλου στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης, για την ερμηνεία του στην ταινία Το κορίτσι του 17. Στη συνέχεια συνεργάστηκε κυρίως, με τον κινηματογραφικό παραγωγό Τζέιμς Πάρις. Επανεμφανίστηκε στον κινηματογράφο το 2022, έπειτα από πολλές δεκαετίες αποχής, συμμετέχοντας στην ταινία Broadway του Χρήστου Μασσαλά.
Στην τηλεόραση εμφανίστηκε για πρώτη φορά το 1973, στη σειρά Τα δίχτυα του τρόμου. Μεταξύ άλλων, συμμετείχε στις σειρές Βασίλισσα Αμαλία μαζί με την Αλ. Βουγιουκλάκη και τον Δημήτρη Παπαμιχαήλ (1975) και Αφροδίτη με τη Νόρα Βαλσάμη (1977). Την δεκαετία του 1980 είχε ελάχιστες συμμετοχές σε τηλεοπτικά προγράμματα. Το 1991, επανεμφανίζεται στην τηλεόραση με την καθημερινή σειρά του Ν. Φώσκολου Η λάμψη, συνεργασία που τον καθιέρωσε στη συνείδηση του τηλεοπτικού κοινού ως “Γιάγκο Δράκο”, ρόλο που ερμήνευσε για 14 χρόνια, έως το καλοκαίρι του 2005. Η συμμετοχή του στη Λάμψη υπήρξε μία από τις τελευταίες καλλιτεχνικές του δραστηριότητες.
Επιπλέον, κατά τις δεκαετίες 1970 και 1980, συμμετείχε σε αρκετές θεατρικές παραγωγές για το ραδιόφωνο και την τηλεόραση, καθώς και σε δύο παραγωγές για βίντεο, στα τέλη της δεκαετίας του 1980. Κατά τη δεκαετία του 1990, υπήρξε για μια διετία, δάσκαλος στη Δραματική Σχολή Αθηνών του Γ. Θεοδοσιάδη. Τέλος, περιστασιακά ασχολήθηκε και με την πολιτική. Το 1998, εκλέχθηκε νομαρχιακός σύμβουλος Αθηνών με τον συνδυασμό του Θεόδωρου Κατριβάνου. Θέση από την οποία αποχώρησε σε σύντομο χρονικό διάστημα, ενώ συμμετείχε και ως υποψήφιος στο ψηφοδέλτιο επικρατείας της Πολιτικής Άνοιξης για τις βουλευτικές εκλογές του 1996.
Αν είναι δυνατόν – Πέθανε ξαφνικά ο Λάμπρος
Θλίψη στην Χαλκίδα: Πέθανε ξαφνικά από θρόμβωση ο 35χρονος Λάμπρος Στάμος – Κηδεύεται ανήμερα των γενεθλίων του – Το τραγικό παιχνίδι της μοίρας
Προτεινόμενο Άρθρο
Χρήματα από εκεί που δεν τα περιμένουν – Τα 3 ζώδια που ευνοούνται απρόσμενα το 2026
Χαλκίδα: Υπάρχουν ειδήσεις που παγώνουν τον χρόνο και προκαλούν έναν κόμπο στο στομάχι, ακόμα και σε όσους δεν γνώριζαν προσωπικά τον πρωταγωνιστή της ιστορίας.
Ο Λάμπρος Στάμου
Η είδηση του αιφνίδιου θανάτου του Λάμπρου Στάμου, σε ηλικία μόλις 35 ετών, ανήκει σε αυτή ακριβώς την κατηγορία. Ένας νέος άνθρωπος, γεμάτος ζωή, όνειρα και προσφορά, έφυγε από τη ζωή τόσο πρόωρα, αφήνοντας πίσω του ένα δυσαναπλήρωτο κενό και μια οικογένεια βυθισμένη στο πένθος.
Το δράμα της απώλειας παίρνει διαστάσεις αρχαίας τραγωδίας, καθώς η μοίρα επέλεξε να παίξει το πιο σκληρό της παιχνίδι: το τελευταίο αντίο στον Λάμπρο θα ειπωθεί το Σάββατο 10 Ιανουαρίου 2026, την ημέρα που θα γιόρταζε τα 35α του γενέθλια.
Το χρονικό ενός αιφνίδιου θανάτου
Όλα συνέβησαν το πρωί της Τετάρτης 7 Ιανουαρίου. Σύμφωνα με τις πληροφορίες που έγιναν γνωστές, ο θάνατος του Λάμπρου Στάμου επήλθε αιφνιδίως από θρόμβωση. Η είδηση διαδόθηκε αστραπιαία στη Χαλκίδα, την ιδιαίτερη πατρίδα του, αλλά και στους κύκλους της Αθήνας όπου δραστηριοποιούνταν, σκορπίζοντας το σοκ και την απόγνωση.
Κανείς δεν μπορούσε να πιστέψει ότι αυτό το γελαστό παιδί, που λίγες ώρες πριν σχεδίαζε το μέλλον του και επικοινωνούσε με τους φίλους του, δεν ήταν πια ανάμεσά μας. Η αιφνίδια φύση του θανάτου του υπενθυμίζει με τον πιο βίαιο τρόπο το πόσο εύθραυστη είναι η ανθρώπινη ύπαρξη, ειδικά όταν κόβεται το νήμα της ζωής ενός ανθρώπου στην ακμή του.
Ο Λάμπρος Στάμος δεν ήταν μια συνηθισμένη προσωπικότητα. Ήταν ένας άνθρωπος της δράσης, ένας ενεργός πολίτης που πίστευε στη δύναμη της κοινότητας και της αλληλεγγύης. Η ενασχόλησή του με τον εθελοντισμό δεν ήταν επιφανειακή, αλλά στάση ζωής.
Όσοι κινούνται στον χώρο των πολιτιστικών εκδηλώσεων και των φεστιβάλ στην Αθήνα, τον γνώριζαν καλά. Υπήρξε βασικό στέλεχος και εθελοντής σε διοργανώσεις όπως το Comicdom Con Athens, το μεγαλύτερο φεστιβάλ κόμικς στην Ελλάδα, αλλά και το Queer Con. Οι συνεργάτες του από αυτές τις διοργανώσεις κάνουν λόγο για έναν άνθρωπο που δεν έλεγε ποτέ «όχι» σε οποιαδήποτε ανάγκη προέκυπτε.
«Είχε ένα μεταδοτικό και αυθεντικό χαμόγελο που φώτιζε τον χώρο», αναφέρει χαρακτηριστικά ένας στενός του συνεργάτης. «Ήταν ο άνθρωπος που θα έλυνε κάθε πρόβλημα με την ηρεμία του και την προθυμία του. Ένας άνθρωπος καθολικά συμπαθής, που δεν είχε εχθρούς, μόνο φίλους».
«Η χαρά όλης της οικογένειας»: Το σπαρακτικό αντίο της αδελφής του
Ο πόνος για την απώλεια του Λάμπρου είναι αβάσταχτος για τους γονείς του, Χρήστο και Κατερίνα, καθώς και για τα αδέλφια του. Η οικογένειά του ήταν το λιμάνι του και εκείνος το στήριγμά τους.
Συγκλονίζει το δημόσιο μήνυμα της αδελφής του, Λαμπρινής Στάμου, η οποία με λίγες λέξεις κατάφερε να αποτυπώσει το μέγεθος της τραγωδίας. Περιγράφοντας τον Λάμπρο ως «τη χαρά και το χαμόγελο όλης της οικογένειας», τόνισε πως υπήρξε ο καλύτερος γιος, αδελφός και φίλος που θα μπορούσε να ζητήσει κανείς. Η αγάπη που εισέπραττε από το περιβάλλον του ήταν η αντανάκλαση της δικής του καλοσύνης.
