Ήμουν επτά χρονών εκείνο το βράδυ που ο θετός μου πατέρας, ο Ματέο Ρούκος, με οδήγησε μέσα σε μια τρομερή καταιγίδα στο σπίτι των παππούδων μου στην επαρχεία. Όλη η διαδρομή ήταν βυθισμένη σε μια βαριά, παράξενη σιωπή.
Μόνο οι υαλοκαθαριστήρες “μιλούσαν”, τρίβοντας το τζάμι μπρος–πίσω με έναν κουρασμένο ήχο. Είχα το μέτωπό μου κολλημένο στο κρύο παράθυρο, προσπαθώντας να δω πού πηγαίναμε, αλλά έξω δεν υπήρχε τίποτα—μόνο βροχή και θολά φώτα του δρόμου.
Η μητέρα μου, Λίντα Ρούκος, καθόταν ακούνητη στο κάθισμα του συνοδηγού, τα δάχτυλά της έτρεμαν πάνω στα πόδια της. Δεν με κοίταξε ούτε μία φορά.
Όταν το αυτοκίνητο επιτέλους σταμάτησε, ο Ματέο βγήκε χωρίς να πει λέξη και πήρε τη μικρή μου βαλίτσα από το πορτμπαγκάζ.
Η μητέρα μου δεν βγήκε. Περίμενα να ανοίξει την πόρτα, να μου εξηγήσει, να μου κρατήσει το χέρι. Δεν κουνήθηκε.
«Κατέβα», είπε ο Ματέο με μια φωνή χωρίς συναίσθημα.
Δίστασα, μπερδεμένος. «Μαμά;»
Δεν με κοίταξε.
«Είναι καλύτερα για σένα, Όλιβερ», ψιθύρισε, έτοιμη να λυγίσει.
«Φέρνεις… κακοτυχία. Δεν… δεν μπορούμε άλλο».
Η βροχή μούσκεψε τα παπούτσια μου καθώς έβλεπα το αυτοκίνητό τους να απομακρύνεται, τα κόκκινα φώτα να μικραίνουν μέσα στο σκοτάδι. Έμεινα όρθιος στο κατώφλι μέχρι που οι παππούδες μου άνοιξαν την πόρτα. Δεν με ρώτησαν τίποτα εκείνο το βράδυ. Με τύλιξαν με μια κουβέρτα, με έβαλαν δίπλα στο τζάκι και έμειναν εκεί ώσπου σταμάτησα να τρέμω.
Δεν ξαναείδα τη μητέρα μου ή τον Ματέο για είκοσι ένα χρόνια.
Έμαθα να θάβω εκείνη τη νύχτα βαθιά μέσα μου, αρκετά ώστε να μην με καταπιεί. Δούλεψα σε ό,τι δουλειά έβρισκα, πλήρωσα μόνος τις σπουδές μου, και δημιούργησα την επιχείρησή μου. Στα είκοσι οκτώ μου, ήταν πλέον μια εταιρεία τριάντα εκατομμυρίων, και όλοι με αποκαλούσαν «ο πιτσιρικάς των μεταφορών που άλλαξε τον κλάδο». Έβλεπαν την επιτυχία, τα άρθρα, τις συνεντεύξεις.
Δεν έβλεπαν το παιδί που παράτησαν στη βροχή.
Την άνοιξη που πέρασε καθώς ήμουν στο γραφείο μου με τους συνεργάτες μου η φωνή της βοηθού μου ακούστηκε από το ενδοεπικοινωνία:
«Όλιβερ, υπάρχει ένα ζευγάρι εδώ. Ματέο και Λίντα Ρούκος».
Για μια στιγμή, οι αριθμοί στην οθόνη θόλωσαν.
Της είπα να τους περάσει μέσα.
Περπάτησαν αργά μέσα στο γραφείο μου—ο Ματέο ακόμη με την ίδια άκαμπτη, αυταρχική στάση, και η Λίντα μικροσκοπική, φοβισμένη, με τα μάτια της να περιεργάζονται το πολυτελές γραφείο μου.
Ξεκίνησε να κλαίει μόλις με είδε.
«Όλιβερ», ψιθύρισε, σκουπίζοντας τα μάτια της. «Ήρθαμε… γιατί χρειαζόμαστε τη βοήθειά σου».
Ο Ματέο δεν είπε τίποτα. Στεκόταν δίπλα της, σιωπηλός, σαν άνθρωπος που είχε χάσει τις δικαιολογίες του εδώ και χρόνια.
Ακούμπησα πίσω στην καρέκλα μου, η ηρεμία στη φωνή μου κρατημένη από την εικοσιένα χρονών πληγή μου.
«Λοιπόν», είπα ήρεμα, «αυτό θα έχει ενδιαφέρον».
Μου είπαν τα πάντα πίνοντας χλιαρό καφέ στην αίθουσα συσκέψεων. Ο Ματέο είχε απολυθεί πριν πέντε χρόνια. Το σπίτι τους κατασχέθηκε πέρσι. Ιατρικοί λογαριασμοί μετά το εγκεφαλικό του. Πνίγονταν στα χρέη, χωρίς σπίτι, χωρίς βοήθεια.
Η Λίντα έσφιγγε τα χέρια της. «Σκεφτήκαμε… ίσως να μας βοηθήσεις να ξαναρχίσουμε».
Τους κοίταξα—εκείνους που κάποτε με πέταξαν σαν σκουπίδι—και τώρα κάθονταν εκεί, ζητώντας σωτηρία.
«Γιατί έρχεστε σε μένα;» ρώτησα ήρεμα.
«Επειδή είμαστε οικογένεια», είπε η Λίντα.
Η αυτή λέξη με χτύπησε δυνατά.
Χαμογέλασα πικρά. «Οικογένεια; Εσείς κάνατε ξεκάθαρο ότι δεν ήμουν μέρος της δικής σας».
Ο Ματέο άλλαξε στάση, η υπερηφάνειά του για πρώτη φορά έσπασε.
«Κάναμε λάθη», είπε. «Δεν ήμουν έτοιμος να μεγαλώσω το παιδί ενός άλλου. Αλλά τα κατάφερες. Ίσως… μπορείς να δείξεις λίγη… συγχώρεση».
Συγχώρεση.
Θα μπορούσα να τους διώξω. Θα μπορούσα να φωνάξω την ασφάλεια να τους πετάξουν έξω.
Αντ’ αυτού, σηκώθηκα από την καρέκλα.
«Συναντηθείτε μαζί μου αύριο το πρωί. Θέλω να σας δείξω κάτι».
Την επόμενη μέρα, τους πήρα με το αυτοκίνητο μου και τους πήγα σε ένα εργοτάξιο στα δυτικά της πόλης σε ένα τεράστιο υπό κατασκευή κτίριο.
«Αυτά θα είναι τα μελλοντικά κεντρικά γραφεία της εταιρίας μου», είπα. «Επεκτεινόμαστε παγκόσμια».
Η Λίντα χαμογέλασε αδύναμα. «Είναι υπέροχο».
Έδειξα ένα μέρος του κτιρίου.
«Εκεί θα είναι το νέο κοινοτικό γραφείο μας.»
«Για παιδιά σαν εμένα—που τα εγκατέλειψαν, που τους είπαν πως δεν άξιζαν. Θα το ονομάσουμε Πρωτοβουλία Δεύτερης Ευκαιρίας».
Η Λίντα συνοφρυώθηκε. «Τι σχέση έχει αυτό με εμάς;»
Της είπα: «Τα πάντα. Θέλατε βοήθεια; Εδώ είναι η ευκαιρία σας να την κερδίσετε».
Έδωσα στον Ματέο έναν φάκελο.
Προτεινόμενο Άρθρο
Συναγερμός από τους ειδικούς για πασίγνωστα φάρμακα αδυνατίσματος – Προσοχή, μεγάλος κίνδυνος
Μέσα είχε αιτήσεις—μία για εργάτη καθαριότητας, μία για την καντίνα.
Το πρόσωπό του κοκκίνισε. «Περιμένεις να καθαρίζω πατώματα για σένα;»
«Όχι. Περιμένω να δουλέψετε για τον εαυτό σας.»
Η Λίντα άρχισε να κλαίει ξανά. «Όλιβερ, σε παρακαλώ!»
Την σταμάτησα απαλά.
«Μην ζητάτε ελεημοσύνη από το παιδί που αφήσατε στη βροχή».
Πέρασαν εβδομάδες. Δεν περίμενα να επιστρέψετε, αλλά επιστρέψατε τώρα μετά από χρόνια.
Ο Ματέο εμφανιζόταν κάθε πρωί, σιωπηλός αλλά πάντα στην ώρα του, σκουπίζοντας, και καθαρίζοντας. Η Λίντα δούλευε στην καντίνα, σερβίροντας φαγητό με ένα κουρασμένο, αλλά σιγά σιγά αυθεντικό χαμόγελο.
Κανείς δεν τους αναγνώριζε στην αρχή. Ήταν απλώς δύο ηλικιωμένοι που προσπαθούσαν να ξαναχτίσουν τη ζωή τους.
Ένα απόγευμα, βρήκα τον Ματέο να κάθεται μόνος στο διάλειμμα. Τα χέρια του έτρεμαν καθώς κάπνιζε, κοιτάζοντας τον ορίζοντα με ένα χαμένο βλέμμα.
«Δεν χρειάζεται να το κάνεις αυτό», του είπα.
Κοίταξε πάνω.
«Ναι, χρειάζεται», είπε. «Κάθε πρωί σκέφτομαι εκείνη τη νύχτα—τη βροχή, το πρόσωπό σου».
«Ήμουν δειλός. Εσύ ήσουν ένα παιδί που άξιζε κάτι καλύτερο».
Για πρώτη φορά, τον πίστεψα.
Λίγο αργότερα ήρθε και η Λίντα, κρατώντας σάντουιτς. «Δεν ζητάμε πια συγχώρεση», είπε. «Ζητάμε μια ευκαιρία να δείξουμε πως μπορούμε να είμαστε καλύτεροι».
Εκείνο το βράδυ γύρισα σπίτι με ένα παράξενο βάρος. Είχα ονειρευτεί αυτή τη στιγμή—εκδίκηση, δικαίωση. Αλλά δεν ένιωσα θρίαμβο. Μόνο… λύτρωση.
Μήνες μετά, όταν η το γραφείο μας Πρωτοβουλία Δεύτερης Ευκαιρίας άνοιξε, ο Ματέο και η Λίντα στάθηκαν δίπλα μου στην τελετή εγκαινίων.
Φλας, δημοσιογράφοι, πλήθος.
Για πρώτη φορά τους σύστησα δημόσια.
«Αυτοί είναι οι άνθρωποι που μου έμαθαν να αντέχω», είπα.
«Όχι επειδή με προστάτεψαν—αλλά επειδή με ανάγκασαν να βρω τη δύναμή μου μόνος μου να γίνω αυτό που έγινα σήμερα».
Το κοινό χειροκρότησε. Η Λίντα έκλαιγε σιωπηλά.
Μετά την εκδήλωση, με αγκάλιασε για πρώτη φορά μετά από πάνω από δύο δεκαετίες.
«Πραγματικά δημιούργησες τη δική σου τύχη», μου είπε.
Χαμογέλασα.
«Ίσως η τύχη δεν είναι κάτι που έχεις. Ίσως είναι κάτι που χτίζεις.»
Καθώς έφευγαν, τους είδα να περπατούν στον δρόμο που κάποτε έφυγαν από τη ζωή μου.
Αλλά αυτή τη φορά, δεν υπήρχε θυμός μέσα μου
Σoκ στη Σύρο: Τα ανατρέπει όλα ο Λαμπρόπουλος στην υπόθεση της 41xpονης διασώστριας – Φpίκn με όσα έδειξε η άρση τηλεφωνικού απορρήτου
Περίπου 3 μήνες έχουν περάσει από το αιματηρό φονικό που έλαβε μέρος στη Σύρο και το οποίο είχε ως αποτέλεσμα μία 41χρονη γυναίκα να χάσει τη ζωή της.
Από τότε, οι έρευνες των αρμόδιων Αρχών συνεχίζονται με αμείωτους ρυθμούς καθώς ακόμη δεν έχει ξετυλιχτεί το κουβάρι γύρω από την υπόθεση. Αξίζει να σημειώσουμε ότι ο κατηγορούμενος που συνεχίζει να παραμένει προφυλακισμένος και κατηγορείται για την δολοφονία της συνεχίζει να υποστηρίζει ότι ο λόγος που επιτέθηκε θανάσιμα στην γυναίκα ήταν επειδή πίστευε ότι πρόκειται για ληστεία.
Οι οικείοι του θύματος ωστόσο, απορρίπτουν κατηγορηματικά αυτή την εκδοχή, ενώ οι έρευνες στρέφονται πλέον στις τηλεφωνικές επικοινωνίες και στα αποτελέσματα των τοξικολογικών εξετάσεων που θα δώσουν τις απαντήσεις για τα όσα συνέβησαν.
Τι έδειξε η άρση τηλεφωνικού απορρήτου στην υπόθεση της δολοφονίας της 41χρονης διασώστριας
Οι τελευταίες συνομιλίες της Ευαγγελίας, θύματος της δολοφονίας, η μέρα που έφτασε στο νησί της Σύρου και οι κινήσεις της πριν το φονικό, είναι ορισμένα από τα καθοριστικά σημείο που προσπαθούν να εξιχνιάσουν οι Αρχές. Αναφορικά με την απόπειρα διάρρηξης στο σπίτι του φερόμενου δράστη, ο αστυνομικός συντάκτης Βασίλης Λαμπρόπουλος αποκάλυψε τα όσα «έδειξε» η άρση τηλεφωνικού απορρήτου: «Έχουμε το νέο σημαντικό στοιχείο. Από την κεραία κινητής τηλεφωνίας, φαινόταν ότι στις 3 Ιουλίου, την ημέρα της διάρρηξης, η 42χρονη ήταν στο νησί. Από νεότερη ανάλυση προκύπτει ότι το κινητό της, της συνδεόταν με την κεραία στην Άνω Σύρο, δηλαδή σε ένα σημείο, στο σημείο που βρίσκεται το σπίτι στο οποίο κατηγορείται ότι τη δολοφόνησε ο ιδιοκτήτης του. To κινητό της στις 3 Ιουλίου που έγινε η απόπειρα διάρρηξης της διασώστριας έγραφε, ήταν στο χώρο με βάση την κεραία στην Άνω Σύρο. Εκεί δηλαδή που βρίσκεται το σπίτι, το οποίο έγινε στόχος τότε της διάρρηξης και μετά της απόπειρας εισβολής της, με τις γνωστές τραγικές συνέπειες.
Το δεύτερο είναι ότι θεωρείται και από τις δικαστικές και από τις αστυνομικές αρχές ότι την κρίσιμη ώρα που έγινε και η απόπειρα διάρρηξης και φαίνεται να έχει γίνει και στην προσπάθεια εισβολής, υπήρχε επικοινωνία της διασώστριας με δύο άτομα τηλεφωνικώς. Δηλαδή είναι δύο πρόσωπα που συνδέονται με τον κατηγορούμενο ως δράστη της δολοφονίας της 42χρονης. Με αυτά τα δύο άτομα από το οικογενειακό περιβάλλον του δράστη επικοινώνησε τις κρίσιμες ώρες με βάση τηλεφωνικές αναλύσεις και βάση αναλύσεις κλήσεων. Ειδικότερα, υπάρχουν δύο τηλεφωνικές κλήσεις και στις δύο περιπτώσεις. Δεν γνωρίζουμε με ποιον μίλησε και αν πρόκειται για τυχαίο, συμπτωματικό γεγονός, γιατί πιθανόν να γνωρίζονται. Φαίνεται να γνωρίζεται ο ένας είναι ξάδερφος της από τη Σύρο. Ή αν είναι ένα γεγονός που συνδέεται με την απόπειρα της διάρρηξης και την απόπειρα εισβολής, που είχε αυτή την τραγική κατάληξη».
Η πρώην σύζυγος του κατηγορούμενου “σπάει” τη σιωπή της
Μετά από μήνες σιωπής, η πρώην σύζυγος του κατηγορούμενου «σπάει» τη σιωπή της με την ίδια να μιλά στο «Live News», με την ίδια να λέει χαρακτηριστικά: «Έχουμε μείνει άφωνοι. Γενικώς. Δεν μπορώ να πιστέψω ότι έχει γίνει κάτι τέτοιο. Και με τη συγκεκριμένη. Προσωπικό δε νομίζω να υπήρχε, ούτε είχε αναφερθεί ποτέ το όνομά του σε συζητήσεις μας. Γνώριζα ότι θα έρθει. Δεν ήξερα εκείνη τη μέρα ότι ήρθε. Δεν γνώριζα τη μέρα που έφτασε ότι ήταν εδώ. Δεν είχαμε μιλήσει εκείνη τη μέρα. Είχαμε βρεθεί το βράδυ και είχαμε πιει καφέ. Είχε έρθει για μια μέρα να δει τα παιδιά απ’ ό,τι γνωρίζω και έφυγε μετά. Εκείνη κάλεσε εμένα. Με είχε πάρει ότι αύριο θα φτάσω στο νησί. Αναφερθήκαμε εκείνο το βράδυ ότι έτυχε αυτό το πράγμα και ότι είχαν φύγει τα παιδιά από το σπίτι. Και εκείνη μου είπε ότι “αφού συμβαίνουν και εδώ τέτοια πράγματα, πού έχουμε φτάσει”; Ε, εμένα μου το είχαν πει οι κόρες μου.
Θεωρώ πολύ άσχημο αυτό που έχει ειπωθεί και είναι να το πω ψέμα, ψέμα. Δεν πρέπει να τον έχουν δει ποτέ όσο είμαι εγώ μπροστά και ούτε να τον φοβούνται ούτε να τα έχει πειράξει. Τα παιδιά της παίζουν επειδή είναι πρώτος ξάδερφος ο άντρας μου και έχω και την επιμέλεια των δύο μεγάλων παιδιών και έτσι βρίσκονται στο σπίτι μου. Εγώ όσα χρόνια είμαι παντρεμένη με τον ξάδερφό της και μιλάμε, δεν έχει τύχει κάτι τέτοιο και δεν έχουμε αναφερθεί ποτέ στον πρώην σύζυγό μου, ούτε αν τον γνώριζε ούτε να μου αναφέρει κάτι» τόνισε η ίδια.
To χρονικό
Tο περιστατικό εκτυλίχθηκε νωρίς το απόγευμα της 23ης Ιουλίου, όταν η 41χρονη έφτασε στην κατοικία του ζευγαριού. Σύμφωνα με τα στοιχεία που έχουν γίνει γνωστά, είχε καλύψει το πρόσωπό της, φορούσε χειρουργικά γάντια και κρατούσε μαχαίρι. Μαζί της είχε επίσης σακίδιο, μέσα στο οποίο φέρεται να υπήρχαν ένας λοστός και ένα αεροβόλο. Αυτά τα δεδομένα βρίσκονται στο επίκεντρο της έρευνας, καθώς οι Αρχές επιχειρούν να εξακριβώσουν τι ακριβώς σχεδίαζε η γυναίκα και γιατί επέλεξε να μεταβεί στο συγκεκριμένο σπίτι.
Αρχικά είχε διατυπωθεί η εκδοχή ότι ενδεχομένως υπήρχαν οικονομικές διαφορές ανάμεσα στις δύο πλευρές, ακόμη και οφειλές από ενοίκια. Το συγκεκριμένο σενάριο, ωστόσο, δεν επιβεβαιώθηκε, καθώς προέκυψε ότι η κατοικία ανήκε στο ζευγάρι. Η δικηγόρος της οικογένειας της 41χρονης, Μαριζάννα Κίκιρη, επιμένει ότι η παρουσία της γυναίκας στο σπίτι δεν είχε ως στόχο τη ληστεία. Όπως δήλωσε στη Realnews: «Δεν ήθελε να τους ληστέψει. Εμείς επιμένουμε ότι δεν επρόκειτο για ληστεία και ότι το έγκλημα τελέστηκε εκτός της οικίας. Ήταν επιθετικό το χτύπημα του κατηγορουμένου. Η απόφαση του Συμβουλίου Πλημμελειοδικών για την προσωρινή του κράτηση αποτελεί μια πρώτη δικαίωση των ισχυρισμών μας».
Από την άλλη πλευρά, ο 40χρονος παρουσιάζει διαφορετική εικόνα για τα γεγονότα. Σύμφωνα με τους ισχυρισμούς του, όταν αντιλήφθηκε ένα άγνωστο άτομο να εισβάλλει στο σπίτι του έχοντας καλυμμένο πρόσωπο και κρατώντας μαχαίρι, πίστεψε ότι ο ίδιος και η σύζυγός του βρίσκονταν αντιμέτωποι με ληστεία. Το κρίσιμο ζήτημα, όμως, δεν αφορά μόνο όσα συνέβησαν μέσα στην κατοικία. Ιδιαίτερη βαρύτητα αποκτά η αλληλουχία των γεγονότων μετά την αποχώρηση της 41χρονης από το σπίτι. Ο συνήγορος του 40χρονου, Βασίλης Αλεξανδρής, υποστηρίζει ότι ο εντολέας του βρέθηκε αντιμέτωπος με μια απρόβλεπτη και επικίνδυνη εισβολή. Όπως έχει δηλώσει: «Διερευνώνται όλα τα αποδεικτικά στοιχεία που έχει επικαλεστεί ο κατηγορούμενος και κατατείνουν στην αθωότητά του. Το κρισιμότερο είναι ότι μπήκε στο σπίτι του μία παρουσία αγνώστων στοιχείων, με πλήρη κάλυψη των χαρακτηριστικών και με ένα μαχαίρι».
Η κρίση του Συμβουλίου Πλημμελειοδικών Σύρου, πάντως, εστιάζει σε όσα φέρονται να ακολούθησαν. Σύμφωνα με το σκεπτικό που έχει γίνει γνωστό, υπάρχουν σοβαρές ενδείξεις ότι η 41χρονη απομακρύνθηκε από την κατοικία και άρχισε να τρέχει στα στενά της Άνω Σύρου, με τον κατηγορούμενο να την ακολουθεί. Κατά τη διάρκεια της καταδίωξης φέρεται να της πέταξε μία γλάστρα και στη συνέχεια να την πλησίασε. Το θανατηφόρο χτύπημα με το μαχαίρι, σύμφωνα με την ίδια δικαστική εκτίμηση, σημειώθηκε στην πλάτη της γυναίκας και ενώ βρίσκονταν πλέον έξω από το σπίτι. Αυτό το σημείο θεωρείται καθοριστικό για τη δικαστική εξέλιξη της υπόθεσης. Οι δικαστές εκτίμησαν ότι από τη στιγμή που η 41χρονη είχε εγκαταλείψει την κατοικία και απομακρυνόταν τρέχοντας, ο άμεσος κίνδυνος για τον 40χρονο είχε πάψει να υφίσταται.
Η συνέχεια της καταδίωξης αποτέλεσε έτσι ένα από τα σημαντικά δεδομένα που οδήγησαν στην απόφαση για την προσωρινή κράτησή του. Ο 40χρονος οδηγήθηκε στις φυλακές Χίου, ενώ η 30χρονη σύζυγός του αφέθηκε ελεύθερη με περιοριστικούς όρους. Παρά τις δικαστικές εξελίξεις, το κίνητρο που οδήγησε την 41χρονη στο σπίτι εξακολουθεί να αποτελεί το μεγαλύτερο μυστήριο. Γι’ αυτό και ιδιαίτερη σημασία αποκτούν δύο έρευνες των οποίων τα αποτελέσματα αναμένονται: οι τοξικολογικές εξετάσεις και η άρση του τηλεφωνικού απορρήτου.
Οι εργαστηριακές αναλύσεις αναμένεται να δείξουν εάν υπήρχε κάποιος παράγοντας που θα μπορούσε να συνδέεται με την κατάσταση στην οποία βρισκόταν η 41χρονη εκείνες τις ώρες. Η υπεράσπιση του κατηγορουμένου έχει υποστηρίξει ότι η γυναίκα παρουσίαζε υπερδιέγερση. Παράλληλα, οι τηλεφωνικές επικοινωνίες μπορεί να αποδειχθούν ακόμη σημαντικότερες για τη διερεύνηση του κινήτρου. Οι Αρχές θέλουν να χαρτογραφήσουν το ψηφιακό αποτύπωμα πριν από το περιστατικό και να εξακριβώσουν εάν είχε προηγηθεί κάποια επικοινωνία που θα μπορούσε να εξηγήσει την παρουσία της γυναίκας στην κατοικία. Η πλευρά του 40χρονου υποστηρίζει ότι δεν υπήρχε προσωπική γνωριμία με την 41χρονη. Ωστόσο, έχει προκύψει ότι οι δύο τους είχαν φοιτήσει στο ίδιο σχολείο στο παρελθόν.
- Συναγερμός από τους ειδικούς για πασίγνωστα φάρμακα αδυνατίσματος – Προσοχή, μεγάλος κίνδυνος
- «Μαύρα Χριστούγεννα»: Αυτά τα 3 ζώδια θα περάσουν δύσκολα μέχρι το τέλος του 2026
- Θρήνος στη χώρα: Πέθανε πασίγνωστος Έλληνας ποδοσφαιριστής
- Συνέπειες του να φιλήσετε έναν νεκρό άνθρωπο: Tι πρέπει να γνωρίζετε
