Την τελευταία της πνοή άφησε σήμερα, Πέμπτη 26 Μαρτίου η 25χρονη Νοέλια Καστίγιο από την Ισπανία μετά από 601 μέρες αναμονής. Η νεαρή κοπέλα είχε μείνει παραπληγική έπειτα από απόπειρα αυτοκτονίας λόγω ομαδικού βιασμού, που υπέστη το 2022 και σήμερα, η επιθυμία της πραγματοποιήθηκε μέσω της ευθανασίας.
Ο πατέρας της Νοέλια Καστίγιο προσπάθησε μέχρι τελευταία στιγμή να την σταματήσει
Η νεαρή γυναίκα υπέφερε από συνεχή πόνο και έντονη ψυχολογική δυσφορία, όπως πιστοποιήθηκε από ανεξάρτητη επιτροπή εμπειρογνωμόνων που αξιολόγησε την υπόθεσή της και επιβλέπει τη συμμόρφωση με τον νόμο περί ευθανασίας. Αλλά έπρεπε να περιμένει 601 ημέρες για να της χορηγηθεί η δυνατότητα να το πραγματοποιήσει.
Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, η Νοέλια ήταν άθελά της η πρωταγωνίστρια μίας άνευ προηγουμένου νομικής μάχης που ξεκίνησε ο πατέρας της για την ανάκληση της υποβοηθούμενης θανάτωσής της. Από την πλευρά του, ο πατέρας της προσπάθησε να σταματήσει την ευθανασία της νεαρής γυναίκας, αλλά πέντε δικαστήρια απέρριψαν το αίτημά του.
Χαρακτηριστικό είναι το γεγονός ότι ένας δικαστής ανέτρεψε την τελευταία προσπάθεια του πατέρα της να την σταματήσει, λίγες ώρες πριν την ευθανασία: «Θέλω να φύγω τώρα εν ειρήνη και να σταματήσω να υποφέρω, τελεία και παύλα» είχε δηλώσει η Καστίγιο την Τρίτη σε τηλεοπτική εκπομπή.
Το 2022 αποτέλεσε σημείο καμπής στη ζωή της. Ενώ διέμενε σε δομή φιλοξενίας για ευάλωτες γυναίκες, έπεσε θύμα ενός εξαιρετικά βίαιου περιστατικού: υπέστη ομαδικό βιασμό. Το γεγονός αυτό δεν ήταν μόνο μια σωματική επίθεση, αλλά ένα τραύμα που διέλυσε κάθε αίσθηση ασφάλειας και εμπιστοσύνης προς τον κόσμο γύρω της. Λίγο καιρό αργότερα, σε κατάσταση έντονης ψυχικής φόρτισης και υπό την επήρεια ουσιών, πήρε μια δραματική απόφαση. Στις αρχές Οκτωβρίου του ίδιου έτους, έπεσε από μεγάλο ύψος, με αποτέλεσμα να επιβιώσει αλλά να μείνει παραπληγική.
Από εκείνη τη στιγμή και μετά, η καθημερινότητά της μετατράπηκε σε έναν συνεχή αγώνα επιβίωσης. Ο σωματικός πόνος, σε συνδυασμό με το ψυχικό τραύμα, δημιούργησαν μια κατάσταση που η ίδια περιέγραφε ως ανυπόφορη. Δεν μπορούσε να κοιμηθεί εύκολα, υπέφερε από χρόνιους πόνους στο σώμα της, ενώ η διάθεσή της είχε καταρρεύσει. Η απώλεια της κινητικότητας και της ανεξαρτησίας της ενίσχυσε ακόμη περισσότερο το αίσθημα απελπισίας. Σταδιακά, αποσύρθηκε από κάθε δραστηριότητα: δεν είχε διάθεση να βγει έξω, να φάει, να επικοινωνήσει. Η ζωή της περιορίστηκε σε ένα δωμάτιο και σε έναν αδιάκοπο πόνο.
Προτεινόμενο Άρθρο
«Πέφτουν» κεφάλια στην ΕΡΤ μετά την γκάφα με Τασούλα;
Η απόφαση για ευθανασία
Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, η Νοέλια αποφάσισε να ζητήσει ευθανασία, αξιοποιώντας το νομικό δικαίωμα που ισχύει στην Ισπανία από το 2021. Για εκείνη, δεν επρόκειτο για μια παρορμητική πράξη, αλλά για μια συνειδητή επιλογή αξιοπρέπειας. Το αίτημά της εξετάστηκε από αρμόδια επιτροπή, η οποία τελικά έδωσε το «πράσινο φως». Ωστόσο, η διαδικασία δεν ήταν απλή. Υπήρξαν ενστάσεις από το οικογενειακό της περιβάλλον, που οδήγησαν σε δικαστικές διαμάχες και καθυστερήσεις. Παρά τα εμπόδια, η ίδια επέμεινε, προσφεύγοντας μέχρι τα ανώτατα δικαστήρια. Τελικά, δικαιώθηκε, με τη δικαιοσύνη να αναγνωρίζει ότι είχε το δικαίωμα να επιλέξει τον τρόπο με τον οποίο θα φύγει από τη ζωή, «Θέλω να τελειώσω τη ζωή μου με αξιοπρέπεια».
Λίγο πριν την τελική πράξη, η 25χρονη μίλησε ανοιχτά για την απόφασή της. Δεν έκρυψε τον πόνο της, αλλά ούτε και την ανάγκη της για λύτρωση. Ήθελε το τέλος της να είναι ήρεμο και αξιοπρεπές. Περιέγραψε ότι επιθυμούσε μια απλή αλλά προσεγμένη αποχώρηση από τη ζωή, φορώντας το αγαπημένο της φόρεμα, έχοντας φροντίσει την εμφάνισή της, μια συμβολική προσπάθεια να διατηρήσει τον έλεγχο μέχρι το τέλος. Την ίδια στιγμή, επέλεξε να βιώσει τις τελευταίες στιγμές μόνη της, μακριά από την οικογένειά της, παρότι είχε καλέσει τα αγαπημένα της πρόσωπα να την αποχαιρετήσουν νωρίτερα.
«Τους έχω πει πώς θέλω να είναι. Θέλω να πεθάνω όμορφη. Πάντα πίστευα ότι θέλω να πεθάνω όμορφη. Θα φορέσω το πιο όμορφο φόρεμά μου και θα βαφτώ. Θα είναι κάτι απλό. Θέλω να φύγω τώρα και να σταματήσω να υποφέρω, τελεία και παύλα. Κανένα μέλος της οικογένειάς μου δεν είναι υπέρ της ευθανασίας. Και τι γίνεται με όλο τον πόνο που έχω υποστεί όλα αυτά τα χρόνια; Δεν έχω όρεξη να κάνω τίποτα: να μην βγαίνω έξω, να μην τρώω, να μην κάνω τίποτα. Ο ύπνος είναι πολύ δύσκολος για μένα και έχω πόνους στην πλάτη και τα πόδια. Τα κατάφερα επιτέλους. Ας δούμε αν μπορώ επιτέλους να ηρεμήσω γιατί δεν αντέχω άλλο αυτή την οικογένεια, τον πόνο, όλα όσα με βασανίζουν από όσα έχω περάσει. Δεν θέλω να είμαι παράδειγμα για κανέναν, είναι απλώς η ζωή μου, και αυτό είναι όλο» ενώ για τον πατέρα της ανέφερε χαρακτηριστικά:
«Με είδε να πέφτω και δεν μπορούσε να κάνει τίποτα. Αλλά μετά από όλα όσα έχει κάνει, δεν τον λυπάμαι πια. Δεν σεβάστηκε την απόφασή μου και δεν θα το κάνει ποτέ. Ήθελε να βάλει το σπίτι που αγόρασε στο όνομά μου για να μπορέσει να συνεχίσει να εισπράττει διατροφή. Μετά από αυτό, δεν θέλει να βάλει το σπίτι στο όνομά μου, ούτε να πληρώσει για την κηδεία, ούτε να παραστεί στην ευθανασία, ούτε στην ταφή, και λέει ότι δεν θέλει να μάθει τίποτα περισσότερο για μένα. Ότι για αυτόν είμαι ήδη νεκρή. Το καταλαβαίνω. Είναι πατέρας και δεν θέλει να χάσει μια κόρη, αλλά δεν με ακούει. Δεν με παίρνει τηλέφωνο ποτέ, δεν μου γράφει ποτέ. Το μόνο που κάνει είναι να μου φέρνει φαγητό. Γιατί με θέλει ζωντανή; Για να με κρατήσει στο νοσοκομείο;».
Παρά τη δημόσια διάσταση που πήρε η υπόθεσή της, η ίδια ξεκαθάρισε ότι δεν επιθυμούσε να αποτελέσει σύμβολο ή παράδειγμα. Η απόφασή της ήταν αυστηρά προσωπική, αποτέλεσμα των δικών της βιωμάτων, του δικού της πόνου και των δικών της ορίων. Για εκείνη, το τέλος αυτό δεν ήταν ήττα, αλλά μια μορφή απελευθέρωσης από μια πραγματικότητα που δεν μπορούσε πλέον να αντέξει.
