Η Άντζελα Γκερέκου είναι μια από τις πιο εντυπωσιακές Ελληνίδες και έχει περάσει τις δικές της περιπέτειες σε μια «θυελλώδη» ζωή.
Ήταν ζευγάρι για 3 χρόνια
Η γνωστή ηθοποιός πριν τον Τόλη Βοσκόπουλο ήταν ζευγάρι για 3 χρόνια με έναν άλλο σύντροφο, ο οποίος παρέμενε άγνωστος μέχρι πρότινος
Η Άντζελα Γκερέκου, που ετοιμάζεται για μια καινούργια ζωή, διανύει την 6η δεκαετία της ζωής της. Γεννήθηκε στην Κέρκυρα. Το όνομα Γκερέκου είναι μια ολόκληρη ιστορία για την ιδιαίτερη πατρίδα της. Οι άνθρωποι της οικογένειας της έχουν διαγράψει μια τιμημένη πορεία στο νησί. Με την ευκαιρία, αυτό είναι το πολυτελές σπίτι της στη Βούλα.
Από μικρή ηλικία έμαθε να χρησιμοποιεί σαν βασικό της όπλο τη γνώση. Η δίψα της αυτή ήταν που τη έστειλε στην Ιταλία. Στις αρχές της δεκαετίας του ’80, η Άντζελα Γκερέκου σπούδαζε αρχιτεκτονική στη Pώμη, έπινε καφέ στην πιάτσα Nαβόνα και μαγεμένη παρακολουθούσε τις διδαχές του Φεντερίκο Φελίνι.
Η επιστροφή στην Ελλάδα και ο πρώτος σύζυγος
Η Άντζελα επιστρέφει στην πατρίδα και διαλέγει τον δρόμο της υποκριτικής. Πρωταγωνίστησε στην ελληνοβρεταννική παραγωγή «Το κορίτσι της Μάνης», η οποία παρουσιάστηκε στο Φεστιβάλ των Καννών, και έχει συνεργαστεί με πολλούς έλληνες σκηνοθέτες στον κινηματογράφο, την τηλεόραση και το θέατρο.
Κάπου εκεί θα γνωρίσει τον πρώτο της σύζυγο, τον Ναπολέοντα Ξιφαρά. Ύστερα από μερικά χρόνια έγγαμου βίου θα χωρίσουν και η Άντζελα Γκερέκου βρίσκει θαλπωρή στην αγκαλιά του Τόλη Βοσκόπουλου.
Διακριτική, βρίσκεται πάντα στο πλευρό του. Πρωταγωνιστούν μαζί στο θέατρο και κάθε καλοκαίρι το περνούν στην Κέρκυρα.
Η Άντζελα Γκερέκου πήρε θέση για τις κριτικές του «Καποδίστρια» και αποθεώθηκε
Η Άντζελα Γκερέκου σχολιάζει τον Καποδίστρια του Σμαραγδή
Με αφορμή τις τελευταίες κριτικές γύρω από την ταινία «Καποδίστριας», η Άντζελα Γκερέκου προχώρησε σε μια ουσιαστική και βαθιά τοποθέτηση, βασισμένη –όπως η ίδια επισημαίνει– σε πολυετή μελέτη του έργου και της προσωπικότητας του Ιωάννης Καποδίστριας.
Λουλούδια, πίνακες και η ανάμηση του Τόλη Βοσκόπουλου: Φωτογραφίες από το σπίτι της Άντζελας Γκερέκου
Η Γκερέκου στέκεται ιδιαίτερα στην κριτική που χαρακτηρίζει την ταινία ως «εμμονική αγιογραφία», τονίζοντας πως μια τέτοια ανάγνωση παραβλέπει ένα θεμελιώδες στοιχείο: ο κινηματογράφος δεν είναι σχολικό εγχειρίδιο Ιστορίας, αλλά ερμηνευτική τέχνη. Στη συγκεκριμένη περίπτωση, πρόκειται για μια κινηματογραφική αφήγηση που φωτίζει –όπως οφείλει– τον άνθρωπο πίσω από την Ιστορία.
Αναλυτικά όλα όσα έγραψε:
Τις τελευταίες ημέρες διαβάζω ορισμένες κριτικές που μου έδωσαν την αφορμή να τοποθετηθώ δεδομένου ότι από πολλά χρόνια μελετω το έργο κ την προσωπικότητα του Ιωάννη Καποδίστρια.
Προτεινόμενο Άρθρο
Δύσκολες ώρες για την Κατερίνα Καινούργιου
η ταινία «Καποδίστριας», εκτός των αλλων ,ως «εμμονική αγιογραφία» φαίνεται να παραβλέπει κάτι ουσιώδες: ότι ο κινηματογράφος δεν είναι ιστορικό σχολικό εγχειρίδιο, αλλά ερμηνευτική τέχνη.
Στη συγκεκριμένη περίπτωση, η ταινία αποτελεί μια κινηματογραφική αφήγηση που φωτίζει όπως οφείλει τον άνθρωπο πίσω από την Ιστορία.
Ο Γιάννης Σμαραγδής δεν επιχείρησε να κατασκευάσει έναν «ουδέτερο» Καποδίστρια. Κάτι τέτοιο, άλλωστε, δεν υπάρχει. Κάθε ιστορική αφήγηση είναι επιλογή οπτικής. Επέλεξε συνειδητά να αναδείξει τον Καποδίστρια ως ένα ηθικό και πολιτικό πρόσωπο υψηλής ευθύνης, σε μια χώρα που διαχρονικά δυσκολεύεται να συμφιλιωθεί με την έννοια της συλλογικής πειθαρχίας, της θεσμικής συγκρότησης και της υπέρβασης των ιδιωτικών συμφερόντων.
Αν αυτό εκλαμβάνεται ως «αγιογραφία», τότε ίσως το ζήτημα δεν αφορά την ταινία, αλλά τη δική μας αμηχανία απέναντι σε υψηλά πρότυπα.
Σε μια εποχή κυνισμού, σχετικισμού και εύκολης αποδόμησης, η ανάδειξη ενός ακέραιου και ευφυούς πολιτικού με όραμα, αδιαπραγμάτευτα αξιακά όρια, ήθος, αίσθημα δικαίου, πίστη και μεγιστο προσωπικό κόστος ενοχλεί.
Το να εντοπίσει κανείς ατέλειες σε μια ταινία είναι απολύτως θεμιτό και αναμενόμενα υποκειμενικό. Ορισμένες δραματουργικές επιλογές μπορεί να είναι πιο σχηματικές, κάποιοι χαρακτήρες να λειτουργούν περισσότερο συμβολικά παρά πολυεπίπεδα και ο τόνος να είναι σαφώς αξιακός.
Όμως αυτό δεν ακυρώνει το εγχείρημα. Αντιθέτως, το καθιστά απολύτως σαφές: πρόκειται για μια ταινία θέσης. Και αυτή η θέση έχει σημασία.
Η είδηση της ημέρας
Αυστηρή προειδοποίηση αγροτών στον Κυριάκο Μητσοτάκη
Η ταινία υπενθυμίζει ότι το ελληνικό κράτος γεννήθηκε μέσα από συγκρούσεις όχι μόνο με ξένες δυνάμεις, αλλά και με εσωτερικές αντιστάσεις που έφτασαν στα ντροπιαστικά και ακραία όρια της δολοφονίας του Καποδίστρια, απέναντι στην προσπάθεια συγκρότησης ενός κοινού μέλλοντος για μια αυτόνομη, δυνατή και ελεύθερη χώρα.
Θέτει, έστω και έμμεσα, ένα διαχρονικό ερώτημα: πώς αντιμετωπίζουμε όσους επιχειρούν να αλλάξουν τις παθογένειές μας;
Η Άντζελα Γκερέκου πήρε θέση για τις κριτικές του «Καποδίστρια» και αποθεώθηκε
Το να απαιτούμε από μια τέτοια ταινία να είναι «ισορροπημένη» με όρους τεχνοκρατικής ιστοριογραφίας είναι άτοπο. Η τέχνη δεν οφείλει να είναι άχρωμη. Οφείλει να είναι ειλικρινής στο βλέμμα της και ικανή να προκαλεί διάλογο. Και αυτό η ταινία το καταφέρνει.
Ίσως τελικά ο Καποδίστριας να λειτουργεί πράγματι ως καθρέφτης. Όχι επειδή η ταινία τον «αγιοποιεί», αλλά επειδή μας φέρνει αντιμέτωπους με ένα ουσιαστικό ερώτημα: θέλουμε ηγέτες που μας κολακεύουν ή ακέραιους ανθρώπους που μας ζητούν να ωριμάσουμε;
Και κάτι ακόμη.
Χαίρομαι πραγματικά, γιατί ελπίζω και πιστεύω ότι αυτή η ταινία, που επαναφέρει στη μνήμη μας όσα ξεχάστηκαν και συστήνει στους νεότερους μια αλήθεια που συχνά φοβόμαστε να αντικρίσουμε, θα αποτελέσει αφορμή για έναν ευρύ και ουσιαστικό διάλογο. Έναν διάλογο που μας φέρνει αντιμέτωπους με τη δική μας ευθύνη αυτή που οφείλουμε να αναλάβουμε.
Γιατί τελικά, το ουσιαστικό ζητούμενο δεν είναι η αποτίμηση του παρελθόντος, αλλά τι μπορούμε να μάθουμε από αυτό το Τεράστιο ιστορικό <<λάθος >>
Έχουμε συνηδητοποιησει ότι οι Έλληνες τον δολοφόνησαν;
Βεβαίως με την προτροπή των ξένων <<φιλων>> μας.
Μπορεί να αφυπνιστεί το συλλογικό μας ασυνείδητο έστω και τώρα;
Φαίνεται πως ναι!
Και αυτό είναι το μεγαλύτερο κέρδος από την ταινία.
Είναι πολύ συγκινητικό ότι, παρά τις κακόβουλες ή επιφανειακές κριτικές, οι κινηματογραφικές αίθουσες γεμίζουν ασφυκτικά.
Οι Έλληνες καταλαβαίνουν, συγκινούνται και συνδέονται με πρόσωπα σύμβολα όπως ο Καποδίστριας πρόσωπα που τους κάνουν να νιώθουν περήφανοι.
Και, ίσως το σημαντικότερο, να ελπίζουν.
