Σήμερα, η Νάνσυ Αντωνίου έχει τα γενέθλιά της και ο Γρηγόρης Αρναούτογλου θέλησε να της ευχηθεί δημοσίως.
Η αρχισυντάκτρια των εκπομπών του γνωστού παρουσιαστή που τυγχάνει να είναι και η γυναίκα στο πλευρό του τα τελευταία χρόνια, σήμερα έχει τα γενέθλιά της και όπως ήταν φυσικό, ο πρώτος άνθρωπος που της ευχήθηκε, ήταν ο Γρηγόρης.
Ο παρουσιαστής, ο οποίος παρ’ όλο που δεν θέλει να απασχολεί με τα προσωπικά του αλλά τα τελευταία χρόνια, μιλάει για την ευτυχισμένη σχέση του στο πλευρό της Νάνσυ Αντωνίου δεν θα μπορούσε παρά να της ευχηθεί δημόσια για τα γενέθλιά της.
Ανέβασε λοιπόν μία όμορφη κοινή φωτογραφία τους και έγραψε στην λεζάντα της:
“Χρόνια σου πολλά αγάπη μου… Σε ευχαριστώ για το ταξίδι που κάνουμε…”
Φυσικά ακολούθησαν υπέροχα σχόλια με ευχές για να χαίρεται το κορίτσι του με το οποίο μοιράζονται, όχι μόνο την επαγγελματική αλλά και την προσωπική τους ζωή.
Συγκινεί ο Γρηγόρης Αρναούτογλου για την απώλεια του: «Δεν πρόλαβα να τον αποχαιρετήσω»
«Πέρασα μαζί του τα ωραιότερα χρόνια της ζωής μου, ήταν 10-11 χρόνια» είπε ο παρουσιαστής
Ο Γρηγόρης Αρναούτογλου ήταν σήμερα καλεσμένος στην εκπομπή «Pet Stories» του ΣΚΑΪ, όπου συγκινημένος μίλησε για την απώλεια του αγαπημένου σκύλου του Arnie.
Προτεινόμενο Άρθρο
Έκτακτο – Ελλάδα: Αιματηρό επεισόδιο σε καφενείο!
«Είμαι λάτρης των ζώων του δρόμου, των αδέσποτων, όπως είχα για 10-11 χρόνια τον Arnie μου», είπε αρχικά ο Γρηγόρης Αρναούτογλου.
Ο Γρηγόρης Αρναούτογλου είπε στη συνέχεια: «Τον βρήκα στον δρόμο και είναι το σημείο αναφοράς στη ζωή μου σαν ο καλύτερος τετράποδός μου φίλος. Τον βρήκα στην Ουρανούπολη Χαλκιδικής έξω από το Άγιον Όρος, το 2005. Ήταν ταλαιπωρημένος και με σπασμένο πόδι. Ήρθε και έκατσε κοντά μου, αυτός με διάλεξε. Με κοίταζε και τον κοιτούσα. Ρώτησα και έμαθα ότι δεν ήταν κανενός και τελικά τον έφερα στην Αθήνα.
Δείτε το βίντεο:
Πέρασα μαζί του τα ωραιότερα χρόνια της ζωής μου, ήταν 10-11 χρόνια. Είχε το πιο άδοξο τέλος, θυμίζει λίγο ταινία. Ενώ ήμασταν 11 χρόνια αχώριστοι, έφυγα για να παρουσιάσω το Nomads, πέθανε όταν έφυγα. Μου έλεγαν ότι το τελευταίο βράδυ το βλέμμα του ήταν κολλημένο στην πόρτα, σαν να περίμενε. Μου έχει μείνει ότι δεν πρόλαβα να τον αποχαιρετήσω. Φοβήθηκα μήπως νόμιζε ότι τον άφησα».
