Κατά τη διάρκεια μιας μακράς πτήσης με αεροπλάνο, ένα παιδί έκλαιγε ασταμάτητα, ενοχλώντας όλους τους επιβάτες, ενώ η φτωχή μητέρα προσπαθούσε μάταια να το ηρεμήσει· ένας επιδραστικός σεΐχης, με δυσαρεστημένο πρόσωπο, τους παρακολουθούσε για πολλή ώρα και ξαφνικά έκανε αυτό… 😳😱
Στην καμπίνα του αεροπλάνου επικρατούσε εκείνος ο χαρακτηριστικός βόμβος που εμφανίζεται μόνο στις μεγάλες πτήσεις. Οι άνθρωποι ήταν κουρασμένοι, κάποιοι προσπαθούσαν να κοιμηθούν, άλλοι κοιτούσαν σιωπηλά την οθόνη μπροστά τους και κάποιοι δεν έκρυβαν πλέον τον εκνευρισμό τους. Ο λόγος ήταν ένας — το κλάμα του παιδιού, που δεν σταματούσε ούτε για ένα λεπτό.
Το μωρό έκλαιγε ήδη πάνω από μία ώρα. Δυνατά, απελπισμένα, σαν να μην ήταν απλώς άρρωστο, αλλά φοβισμένο. Το μικρό του πρόσωπο είχε κοκκινίσει, τα μάτια του ήταν γεμάτα δάκρυα, τα χεράκια του σφιγμένα σε γροθιές. Αυτό το κλάμα επηρέαζε όλους γύρω του.
Οι επιβάτες αντάλλασσαν βλέμματα, κάποιοι αναστέναζαν βαριά, άλλοι κουνούσαν δυσαρεστημένα το κεφάλι. Μερικοί μιλούσαν χαμηλόφωνα μεταξύ τους, εκφράζοντας ξεκάθαρα την ενόχλησή τους. Μια γυναίκα φόρεσε ακουστικά για να καλύψει τα αυτιά της, ένας άντρας στην απέναντι πλευρά του διαδρόμου χτυπούσε νευρικά τα δάχτυλά του στο μπράτσο του καθίσματος. Η ατμόσφαιρα γινόταν όλο και πιο τεταμένη.
Η μητέρα του παιδιού φαινόταν ακόμη χειρότερα. Κουρασμένη, με ανακατεμένα μαλλιά και κόκκινα από τα δάκρυα μάτια, κρατούσε τον γιο της στην αγκαλιά και προσπαθούσε να τον νανουρίσει. Του μιλούσε χαμηλόφωνα, τον κρατούσε σφιχτά, άλλαζε θέση, αλλά τίποτα δεν βοηθούσε.
Σήκωσε αρκετές φορές το βλέμμα προς τους γύρω ανθρώπους και άρχισε να ζητά συγγνώμη χαμηλόφωνα, σχεδόν ψιθυριστά:
— Συγγνώμη… είναι η πρώτη του πτήση… φοβάται… σας παρακαλώ, συγχωρέστε με…
Η φωνή της έτρεμε. Σε κάποια στιγμή δεν άντεξε και άρχισε να κλαίει και η ίδια. Τα δάκρυα κυλούσαν στα μάγουλά της, κρατούσε το παιδί ακόμη πιο σφιχτά, σαν να προσπαθούσε να το προστατεύσει από όλο τον κόσμο.
— Εμείς… απλώς πηγαίνουμε στους γονείς μου… μετά τον θάνατο του πατέρα του… — πρόσθεσε, και μέσα σε αυτά τα λόγια υπήρχε τόσος πόνος που ακόμη και εκείνοι που ήταν εκνευρισμένοι σώπασαν για μια στιγμή.
Όμως το κλάμα του παιδιού δεν σταματούσε.
Δίπλα τους, στο παράθυρο, καθόταν ένας άντρας με παραδοσιακή λευκή ενδυμασία. Ένας νεαρός σεΐχης, κληρονόμος μιας πλούσιας οικογένειας. Η στάση του ήταν ίσια, το βλέμμα του ήρεμο, αλλά το πρόσωπό του παρέμενε σοβαρό και ελαφρώς δυσαρεστημένο. Άκουγε αυτό το κλάμα από την αρχή της πτήσης, όπως όλοι, και από την έκφρασή του φαινόταν ότι τον ενοχλούσε επίσης πολύ.
Δεν επενέβη ούτε μία φορά, δεν έκανε καμία παρατήρηση. Απλώς παρακολουθούσε. Ο χρόνος περνούσε αργά.
Όμως κάποια στιγμή ο σεΐχης δεν άντεξε άλλο και έκανε κάτι που άφησε όλο το αεροπλάνο σε πλήρες σοκ… 😱 Η συνέχεια αυτής της ιστορίας βρίσκεται στο πρώτο σχόλιο 👇👇
Και ξαφνικά, σε μια στιγμή, έγειρε ελαφρώς προς τα μπροστά.
Ο σεΐχης κοίταξε τη γυναίκα, μετά το παιδί, και είπε χαμηλόφωνα:
— Μπορώ;
Η γυναίκα τον κοίταξε μπερδεμένη, χωρίς να καταλάβει αμέσως τι συνέβαινε.
Προτεινόμενο Άρθρο
Συναγερμός στα LIDL: Ανάκληση πασίγνωστου προϊόντος – Εντοπίστηκε νοθεία
Άπλωσε προσεκτικά τα χέρια του. Η μητέρα δίστασε μόνο για ένα δευτερόλεπτο… και μετά, σαν από απελπισία, του έδωσε το μωρό.
Στην καμπίνα έγινε αισθητά πιο ήσυχα. Οι άνθρωποι άρχισαν να γυρίζουν. Ο σεΐχης πήρε το μωρό με σιγουριά, αλλά με μεγάλη προσοχή. Το έσφιξε απαλά κοντά του, το λίκνισε ελαφρά και άρχισε να τραγουδά χαμηλόφωνα.
Ήταν μια απαλή, ήρεμη μελωδία στα αραβικά. Η φωνή του ήταν χαμηλή, σταθερή, σχεδόν νανουριστική. Σε αυτούς τους ήχους υπήρχε κάτι ζεστό, οικείο, σαν ένα παλιό νανούρισμα.
Στην αρχή το παιδί συνέχιζε να λυγίζει. Μετά το κλάμα του έγινε πιο ήσυχο. Μετά από ένα λεπτό, απλώς κοιτούσε τον άντρα, ακούγοντας τη φωνή του.
Και μετά… σώπασε. Στην καμπίνα απλώθηκε μια σιωπή που κανείς δεν περίμενε να ακούσει.
Ο σεΐχης συνέχισε να λικνίζει απαλά το μωρό, τραγουδώντας την ίδια μελωδία. Το παιδί χαλάρωσε σταδιακά, η αναπνοή του έγινε ομαλή, τα μάτια του άρχισαν να κλείνουν.
Η μητέρα κοιτούσε αυτή τη σκηνή χωρίς να πιστεύει στα μάτια της.
— Πώς… πώς το κάνατε αυτό;.. — ψιθύρισε.
Ο άντρας χαμογέλασε ελαφρά, χωρίς να σταματήσει να λικνίζει το παιδί.
— Η μητέρα μου μας τραγουδούσε αυτό το τραγούδι όταν ήμασταν μικροί, — απάντησε ήρεμα. — Πάντα μας ηρεμούσε.
Κοίταξε τη γυναίκα και πρόσθεσε απαλά:
— Θα τον κρατήσω λίγο ακόμα. Προσπαθήστε να ξεκουραστείτε.
Η γυναίκα κάλυψε το στόμα της με το χέρι της για να μην αρχίσει ξανά να κλαίει. Αλλά τα δάκρυα ήρθαν έτσι κι αλλιώς — μόνο που αυτή τη φορά ήταν διαφορετικά.
Στην καμπίνα κανείς δεν παραπονιόταν πια.
- Συναγερμός στα LIDL: Ανάκληση πασίγνωστου προϊόντος – Εντοπίστηκε νοθεία
- Άγιος Δημήτριος: Δεν ήταν «καθαρός» ο 20χρονος – Γιατί είχε απασχολήσει τις Αρχές στο παρελθόν
- Κατερίνα Καινούργιου: Ανέβασε το πιο γλυκό βίντεο με την κόρη της, λίγες εβδομάδες μετά τη γέννησή της
- ΕΚΤΑΚΤΟ – Πήγε στο νοσοκομείο με δύσπνοια και πυρετό, περίμενε στην ουρά και πέθανε
