Η Άντζελα Γκερέκου γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Κέρκυρα. Είναι πτυχιούχος της Αρχιτεκτονικής Σχολής του Πανεπιστημίου της Ρώμης.
Η Άντζελα Γκερέκου γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Κέρκυρα
Έχει εργασθεί ως αρχιτέκτονας στο Υ.ΠΕ.ΧΩ.ΔΕ. σε ειδικά προγράμματα.
Είναι απόφοιτος της Ακαδημίας Θεατρικών Σπουδών του Λονδίνου, ενώ μαθήτευσε στην ομάδα του Ιταλού σκηνοθέτη Φεντερίκο Φελλίνι. Έχει ασχοληθεί επαγγελματικά με τον κινηματογράφο, την τηλεόραση και το θέατρο. Γνωρίζει Αγγλικά , Ιταλικά και Γαλλικά.
Εξελέγη Βουλευτής με το ΠΑΣΟΚ στο Νομό Κέρκυρας, στις Εθνικές Εκλογές του 2004, του 2007, του 2009 και του 2012. Το 2005 εξελέγη στο Πολιτικό Συμβούλιο του ΠΑΣΟΚ και ανέλαβε διαδοχικά τους Τομείς Αλληλεγγύης και Εθελοντισμού και Τουρισμού. Μετά τις Εθνικές Εκλογές του Οκτωβρίου του 2009 και το σχηματισμό Κυβέρνησης από το ΠΑΣΟΚ, ανέλαβε τη θέση της Υφυπουργού Πολιτισμού και Τουρισμού, στην οποία παρέμεινε μέχρι το Μάιο του 2010.
Τον Ιούνιο του 2014 ανέλαβε τη θέση της Υφυπουργού Πολιτισμού. Κατά τη διάρκεια των εργασιών της Βουλής που προέκυψε από τις Εθνικές Εκλογές του 2004, η Άντζελα Γκερέκου υπήρξε μέλος της Διαρκούς Επιτροπής Μορφωτικών Υποθέσεων και μέλος της Ειδικής Μόνιμης Επιτροπής Ισότητας και Δικαιωμάτων του Ανθρώπου του Ελληνικού Κοινοβουλίου.
Διετέλεσε επίσης Αντιπρόεδρος της Επιτροπής Φιλίας μεταξύ των Κοινοβουλίων Ελλάδας και Ιαπωνίας. Στη Βουλή που προέκυψε από τις Εθνικές Εκλογές του 2009, η Άντζελα Γκερέκου ήταν μέλος της Επιτροπής Κοινωνικών Υποθέσεων, Πρόεδρος της Ειδικής Μόνιμης Επιτροπής Περιφερειών της Βουλής και Πρόεδρος της Επιτροπής Φιλίας μεταξύ των Κοινοβουλίων Ελλάδας και Βραζιλίας. Στη Βουλή που προέκυψε από τις Εθνικές Εκλογές του Ιουνίου του 2012, η Άντζελα Γκερέκου είναι μέλος της Διαρκούς Επιτροπής Μορφωτικών Υποθέσεων. Στο πλαίσιο αυτό συμμετείχε στη διαμόρφωση, ως Ειδική Αγορήτρια του ΠΑΣΟΚ, του ν. 4179/2013 σχετικά με την απλούστευση διαδικασιών για την ενίσχυση της επιχειρηματικότητας στον τουρισμό.
Τον Φεβρουάριο του 2014 κατέθεσε υπόψη των συναρμόδιων Υπουργών Τουρισμού και Αγροτικής Ανάπτυξης & Τροφίμων πρόταση νόμου σχετικά με τη διαμόρφωση θεσμικού πλαισίου για τον Αγροτουρισμό η οποία ενσωματώθηκε σε νομοθετική πρωτοβουλία του Υπουργείου Τουρισμού. Έχει επίσης οριστεί Γραμματέας της Ομάδας Κοινοβουλευτικής Φιλίας Ελλάδας – Κίνας και Γραμματέας της Ομάδας Κοινοβουλευτικής Φιλίας Ελλάδας – Ρωσίας ενώ διετέλεσε μέλος της Ελληνικής Αντιπροσωπείας της Κοινοβουλευτικής Συνδιάσκεψης του Συμβουλίου της Ευρώπης και μέλος της Επιτροπής Πολιτισμού, Επιστημών & Παιδείας και της Επιτροπής για Ισότητα των Φύλων της Κοινοβουλευτικής Συνδιάσκεψης.
Η Άντζελα Γκερέκου έχει αναλάβει σειρά από κοινωνικές πρωτοβουλίες, με σημαντικότερες την ανάληψη της θέσης του επικεφαλής του Ελληνικού τμήματος της παγκόσμιας καμπάνιας του Global Progressive Forum, την πρωτοβουλία για την ενημέρωση και την ενίσχυση του κινήματος των Δωρητών Οργάνων Σώματος και την πρωτοβουλία για τα Δικαιώματα των Παιδιών.
Συμμετέχει εθελοντικά σε κοινωνικές πρωτοβουλίες με θέμα το περιβάλλον, τον πολιτισμό, τους νέους και τις ιδιαίτερα ευπαθείς κοινωνικές ομάδες.
Η Άντζελα Γκερέκου πήρε θέση για τις κριτικές του «Καποδίστρια» και αποθεώθηκε
Η Άντζελα Γκερέκου σχολιάζει τον Καποδίστρια του Σμαραγδή
Με αφορμή τις τελευταίες κριτικές γύρω από την ταινία «Καποδίστριας», η Άντζελα Γκερέκου προχώρησε σε μια ουσιαστική και βαθιά τοποθέτηση, βασισμένη –όπως η ίδια επισημαίνει– σε πολυετή μελέτη του έργου και της προσωπικότητας του Ιωάννης Καποδίστριας.
Προτεινόμενο Άρθρο
ΕΚΤΑΚΤΟ: ΑΠΟΣΥΡΕΤΑΙ ΠΑΣΙΓΝΩΣΤΟ ΠΟΤΟ ΑΠΟ ΤΑ ΣΟΥΠΕΡΜΑΡΚΕΤ – ΚΙΝΔΥΝΟΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΥΓΕΙΑ
Λουλούδια, πίνακες και η ανάμηση του Τόλη Βοσκόπουλου: Φωτογραφίες από το σπίτι της Άντζελας Γκερέκου
Η Γκερέκου στέκεται ιδιαίτερα στην κριτική που χαρακτηρίζει την ταινία ως «εμμονική αγιογραφία», τονίζοντας πως μια τέτοια ανάγνωση παραβλέπει ένα θεμελιώδες στοιχείο: ο κινηματογράφος δεν είναι σχολικό εγχειρίδιο Ιστορίας, αλλά ερμηνευτική τέχνη. Στη συγκεκριμένη περίπτωση, πρόκειται για μια κινηματογραφική αφήγηση που φωτίζει –όπως οφείλει– τον άνθρωπο πίσω από την Ιστορία.
Αναλυτικά όλα όσα έγραψε:
Τις τελευταίες ημέρες διαβάζω ορισμένες κριτικές που μου έδωσαν την αφορμή να τοποθετηθώ δεδομένου ότι από πολλά χρόνια μελετω το έργο κ την προσωπικότητα του Ιωάννη Καποδίστρια.
η ταινία «Καποδίστριας», εκτός των αλλων ,ως «εμμονική αγιογραφία» φαίνεται να παραβλέπει κάτι ουσιώδες: ότι ο κινηματογράφος δεν είναι ιστορικό σχολικό εγχειρίδιο, αλλά ερμηνευτική τέχνη.
Στη συγκεκριμένη περίπτωση, η ταινία αποτελεί μια κινηματογραφική αφήγηση που φωτίζει όπως οφείλει τον άνθρωπο πίσω από την Ιστορία.
Ο Γιάννης Σμαραγδής δεν επιχείρησε να κατασκευάσει έναν «ουδέτερο» Καποδίστρια. Κάτι τέτοιο, άλλωστε, δεν υπάρχει. Κάθε ιστορική αφήγηση είναι επιλογή οπτικής. Επέλεξε συνειδητά να αναδείξει τον Καποδίστρια ως ένα ηθικό και πολιτικό πρόσωπο υψηλής ευθύνης, σε μια χώρα που διαχρονικά δυσκολεύεται να συμφιλιωθεί με την έννοια της συλλογικής πειθαρχίας, της θεσμικής συγκρότησης και της υπέρβασης των ιδιωτικών συμφερόντων.
Αν αυτό εκλαμβάνεται ως «αγιογραφία», τότε ίσως το ζήτημα δεν αφορά την ταινία, αλλά τη δική μας αμηχανία απέναντι σε υψηλά πρότυπα.
Σε μια εποχή κυνισμού, σχετικισμού και εύκολης αποδόμησης, η ανάδειξη ενός ακέραιου και ευφυούς πολιτικού με όραμα, αδιαπραγμάτευτα αξιακά όρια, ήθος, αίσθημα δικαίου, πίστη και μεγιστο προσωπικό κόστος ενοχλεί.
Το να εντοπίσει κανείς ατέλειες σε μια ταινία είναι απολύτως θεμιτό και αναμενόμενα υποκειμενικό. Ορισμένες δραματουργικές επιλογές μπορεί να είναι πιο σχηματικές, κάποιοι χαρακτήρες να λειτουργούν περισσότερο συμβολικά παρά πολυεπίπεδα και ο τόνος να είναι σαφώς αξιακός.
Όμως αυτό δεν ακυρώνει το εγχείρημα. Αντιθέτως, το καθιστά απολύτως σαφές: πρόκειται για μια ταινία θέσης. Και αυτή η θέση έχει σημασία.
Η είδηση της ημέρας
Αυστηρή προειδοποίηση αγροτών στον Κυριάκο Μητσοτάκη
Η ταινία υπενθυμίζει ότι το ελληνικό κράτος γεννήθηκε μέσα από συγκρούσεις όχι μόνο με ξένες δυνάμεις, αλλά και με εσωτερικές αντιστάσεις που έφτασαν στα ντροπιαστικά και ακραία όρια της δολοφονίας του Καποδίστρια, απέναντι στην προσπάθεια συγκρότησης ενός κοινού μέλλοντος για μια αυτόνομη, δυνατή και ελεύθερη χώρα.
Θέτει, έστω και έμμεσα, ένα διαχρονικό ερώτημα: πώς αντιμετωπίζουμε όσους επιχειρούν να αλλάξουν τις παθογένειές μας;
Η Άντζελα Γκερέκου πήρε θέση για τις κριτικές του «Καποδίστρια» και αποθεώθηκε
Το να απαιτούμε από μια τέτοια ταινία να είναι «ισορροπημένη» με όρους τεχνοκρατικής ιστοριογραφίας είναι άτοπο. Η τέχνη δεν οφείλει να είναι άχρωμη. Οφείλει να είναι ειλικρινής στο βλέμμα της και ικανή να προκαλεί διάλογο. Και αυτό η ταινία το καταφέρνει.
Ίσως τελικά ο Καποδίστριας να λειτουργεί πράγματι ως καθρέφτης. Όχι επειδή η ταινία τον «αγιοποιεί», αλλά επειδή μας φέρνει αντιμέτωπους με ένα ουσιαστικό ερώτημα: θέλουμε ηγέτες που μας κολακεύουν ή ακέραιους ανθρώπους που μας ζητούν να ωριμάσουμε;
Και κάτι ακόμη.
Χαίρομαι πραγματικά, γιατί ελπίζω και πιστεύω ότι αυτή η ταινία, που επαναφέρει στη μνήμη μας όσα ξεχάστηκαν και συστήνει στους νεότερους μια αλήθεια που συχνά φοβόμαστε να αντικρίσουμε, θα αποτελέσει αφορμή για έναν ευρύ και ουσιαστικό διάλογο. Έναν διάλογο που μας φέρνει αντιμέτωπους με τη δική μας ευθύνη αυτή που οφείλουμε να αναλάβουμε.
Γιατί τελικά, το ουσιαστικό ζητούμενο δεν είναι η αποτίμηση του παρελθόντος, αλλά τι μπορούμε να μάθουμε από αυτό το Τεράστιο ιστορικό <<λάθος >>
Έχουμε συνηδητοποιησει ότι οι Έλληνες τον δολοφόνησαν;
Βεβαίως με την προτροπή των ξένων <<φιλων>> μας.
Μπορεί να αφυπνιστεί το συλλογικό μας ασυνείδητο έστω και τώρα;
Φαίνεται πως ναι!
Και αυτό είναι το μεγαλύτερο κέρδος από την ταινία.
Είναι πολύ συγκινητικό ότι, παρά τις κακόβουλες ή επιφανειακές κριτικές, οι κινηματογραφικές αίθουσες γεμίζουν ασφυκτικά.
Οι Έλληνες καταλαβαίνουν, συγκινούνται και συνδέονται με πρόσωπα σύμβολα όπως ο Καποδίστριας πρόσωπα που τους κάνουν να νιώθουν περήφανοι.
Και, ίσως το σημαντικότερο, να ελπίζουν.
