Αύριο, Τρίτη 17 Φεβρουαρίου, σύμφωνα με το εορτολόγιο τιμάται η μνήμη των Θεοδώρου μεγαλομάρτυρος του Τήρωνος, Αγίων Μαρκιανού και Πουλχερίας των βασιλέων, Αγίου Θεοδώρου Βυζαντίου.
Τα ονόματα που γιορτάζουν είναι τα εξής:
• Θεόδωρος
• Θοδωρής
• Θόδωρος
• Θεοδώρα
• Δώρα
• Θοδώρα
• Πουλχερία
• Πουλχερίνα
• Πουλχερίτσα
• Πουλχέρω
• Πουλχέρη
Άγιος Θεόδωρος ο Τήρων
Ο Αγιος Θεόδωρος ο Τήρων καταγόταν από το χωριό Αμάσεια στη Μαύρη Θάλασσα, που ονομαζόταν Χουμιαλά, και έζησε κατά τους χρόνους των αυτοκρατόρων Μαξιμιανού (286 – 305 μ.Χ.), Γαλερίου (305 – 311 μ.Χ.) και Μαξιμίνου (305 – 312 μ.Χ.). Ονομάζεται Τήρων, διότι κατετάγη στο στράτευμα των Τηρώνων, δηλαδή των νεοσυλλέκτων, διοικούμενο υπό του πραιπόσιτου Βρίγκα.
Διαβλήθηκε στον πραιπόσιτο ως Χριστιανός και εκλήθηκε σε εξέταση. Εκεί ομολόγησε την πίστη του στον Χριστό χωρίς δισταγμό. Ο διοικητής Βρίγκας δεν θέλησε να προχωρήσει στην σύλληψη και τιμωρία του Αγίου Θεοδώρου, αλλά τον άφησε να σκεφτεί και να του απαντήσει λίγο αργότερα. Πίστευε ότι ο Θεόδωρος θα άλλαζε και θα θυσίαζε στα είδωλα. Ο Μεγαλομάρτυς όχι μόνο παρέμεινε αδιάσειστος στην πίστη του, αλλά έκαψε και το ναό της μητέρας των θεών Ρέας μετά του ειδώλου αυτής. Αμέσως τότε συνελήφθη και ρίχτηκε από τους ειδωλολάτρες σε πυρακτωμένη κάμινο, όπου και ετελειώθηκε μαρτυρικά.
Η Σύναξη του Αγίου Μεγαλομάρτυρα Θεοδώρου του Τήρωνος ετελείτο στο αγιότατο Μαρτύριό του, το οποίο βρισκόταν στην περιοχή του Φωρακίου ή Σφωρακίου, το Σάββατο της Α’ εβδομάδος των Νηστειών, δηλαδή την ημέρα που ο Άγιος έκανε το θαύμα των κολλύβων σώζοντας τον ορθόδοξο λαό από τα μιασμένα ειδωλόθυτα, τα οποία επρόκειτο από άγνοια να φάει.
Στην Αγιογραφία, ο Άγιος Θεόδωρος ο Τήρων εμφανίζεται σε τεσσάρων ειδών μορφές. Είτε μόνος με στρατιωτική στολή, είτε αντιμετωπίζοντας ένα φίδι-δράκο και μαζί με τον Άγιο Θεόδωρο τον Στρατηλάτη όρθιοι ή πάνω σε άλογα. Πάντα φέρει στρατιωτική στολή.
ΠΕΘΑΝΕ Ο ΠΙΟ ΘΡΥΛΙΚΟΣ ΗΘΟΠΟΙΟΣ – ΑΦΗΣΕ ΙΣΤΟΡΙΑ
Θλίψη σκόρπισε στο Χόλιγουντ η είδηση θανάτου του Ρόμπερτ Ντυβάλ.
Ο βραβευμένος με Όσκαρ ηθοποιός που σημάδεψε τον κινηματογράφο για περισσότερες από επτά δεκαετίες, έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 95 ετών.
Την είδηση επιβεβαίωσε η σύζυγός του, Luciana Pedraza, αποχαιρετώντας τον με μια συγκινητική ανάρτηση. «Χθες αποχαιρετήσαμε τον αγαπημένο μου σύζυγο, τον πολύτιμο φίλο και έναν από τους σπουδαιότερους ηθοποιούς της εποχής μας», έγραψε, προσθέτοντας πως «έφυγε ήρεμα στο σπίτι, περιβαλλόμενος από αγάπη και θαλπωρή».
Ο Ντυβάλ υπήρξε μία από τις πιο εμβληματικές μορφές του αμερικανικού κινηματογράφου, με ρόλους-σταθμούς σε κλασικές ταινίες και μια καριέρα που εκτεινόταν από τη δεκαετία του ’60 έως και τα τελευταία χρόνια.
Με τη χαρακτηριστική του ένταση και τη σιωπηλή δύναμη που απέπνεε στην οθόνη, κατάφερε να γίνει σημείο αναφοράς για γενιές ηθοποιών.
Ποιος ήταν ο Ρόμπερτ Ντυβάλ
Γεννημένος στις 5 Ιανουαρίου 1931 στο Σαν Ντιέγκο, ο Ρόμπερτ Ντυβάλ μεγάλωσε κυρίως στην Ανάπολη, κοντά στη «United States Naval Academy», όπου εργαζόταν ο πατέρας του.
Αφού αποφάσισε να ακολουθήσει την υποκριτική, ο Ντυβάλ σπούδασε στο «Principia College» στο Ιλινόι και στη συνέχεια στο «Neighborhood Playhouse School of the Theatre» της Νέας Υόρκης.
Εκεί βρέθηκε στην ίδια τάξη με μελλοντικούς θρύλους του σινεμά, όπως ο Ντάστιν Χόφμαν, ο Τζιν Χάκμαν και ο Τζέιμς Κάαν.
Η πρώτη του μεγάλη κινηματογραφική δουλειά ήρθε το 1962, όταν ενσάρκωσε τον μυστηριώδη Boo Radley στην κλασική μεταφορά του «To Kill a Mockingbird».
Παρότι ο ρόλος του ήταν σχεδόν βουβός, η παρουσία του άφησε ανεξίτηλο αποτύπωμα — προμηνύοντας μια καριέρα που έμελλε να γράψει ιστορία.
Πέθανε η σπουδαία βυζαντινολόγος Ελένη Γλύκατζη-Αρβελέρ σε ηλικία 99 ετών
Πέθανε η σπουδαία βυζαντινολόγος Ελένη Γλύκατζη-Αρβελέρ σε ηλικία 99 ετών
Πέθανε τη Δευτέρα (16/02/2026) σε ηλικία 99 ετών η ιστορικός και καθηγήτρια Πανεπιστημίου, Ελένη Γλύκατζη-Αρβελέρ.
Η Ελένη Γλύκατζη-Αρβελέρ ήταν η πρώτη γυναίκα πρύτανης στη Σορβόνη, με πλούσιο συγγραφικό έργο για το Βυζάντιο, βραβεύσεις, αλλά και ενεργή παρουσία και παρεμβάσεις μέχρι το τέλος της ζωής της.
Μεταξύ άλλων είχε βραβευτεί στη Γαλλία με τον Μεγαλόσταυρο του Εθνικού Τάγματος της Τιμής, ενώ βραβεύσεις είχε και σε πολλές ευρωπαϊκές χώρες.
Γεννήθηκε στην Αθήνα από Μικρασιάτες γονείς. Πατέρας της ήταν ο Νίκος Γλύκατζης, Μικρασιάτης έμπορος και επιστάτης των κτημάτων της οικογενείας της μητέρας της, Καλλιρόης, το γένος Ψαλτίδη, η οποία προερχόταν από εύπορη οικογένεια της Προύσας.
Αποφοίτησε από το Δ΄ Γυμνάσιο Αθηνών και σπούδασε στο Τμήμα Ιστορίας και Αρχαιολογίας του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών.
Προτεινόμενο Άρθρο
Μόλις αποκαλύφθηκε όλη η αλήθεια: Το βεβαρημένο παρελθόν του 26χρονου αρσιβαρίστα και η τραγική ειρωνεία
Στην Κατοχή εντάχθηκε στην ΕΠΟΝ και ήταν η υπεύθυνη μαθητριών του Παγκρατίου, υπό την καθοδήγηση του Χρήστου Πασαλάρη. Κατά τα Δεκεμβριανά, ακολούθησε τον ΕΛΑΣ Αθηνών, στην υποχώρηση του από την Αττική και επέστρεψε στον Βύρωνα μετά τη Συμφωνία της Βάρκιζας.
Την περίοδο του 1950, ενώ ήταν φοιτήτρια του πανεπιστημίου, εργάστηκε ως γνώστρια της γαλλικής γλώσσας στον κύκλο της βασίλισσας Φρειδερίκης. Μετά την αποφοίτησή της από τη Φιλοσοφική Σχολή του ΕΚΠΑ εργάστηκε ως ερευνήτρια στο Κέντρο Μικρασιατικών Σπουδών (1949-1953).
Εγκαταστάθηκε στο Παρίσι το 1953 για να συνεχίσει τις σπουδές της. Δύο χρόνια μετά την άφιξή της, διορίσθηκε στο Εθνικό Κέντρο Επιστημονικών Ερευνών (Γαλλία) (CNRS) και το 1964 έγινε διευθύντρια σπουδών του Κέντρου και το 1967 καθηγήτρια στη Σορβόννη.[22] Το 1966 έλαβε το δίπλωμα doctorat ès lettres, με τη μελέτη της για το Βυζάντιο και τη θάλασσα, που εκδόθηκε από τις Πανεπιστημιακές Εκδόσεις της Γαλλίας (Byzance et la mer, Παρίσι: Presses universitaires de France).
Διετέλεσε Διευθύντρια του Κέντρου Ιστορίας και Πολιτισμού του Βυζαντίου και της Χριστιανικής Αρχαιολογίας, έγινε Αντιπρύτανις (1970-1973) και το 1976, Πρύτανις στο Πανεπιστήμιο της Σορβόννης (Paris I). Είναι η πρώτη γυναίκα Πρύτανης στην ιστορία των 700 χρόνων του Πανεπιστημίου της Σορβόννης αλλά και η πρώτη γυναίκα παγκοσμίως που είχε τέτοια θέση σε διεθνώς αναγνωρισμένο πανεπιστήμιο.
Εκεί γνώρισε τον σύζυγό της, τον Ζακ Αρβελέρ (1918–2010)[24], που ήταν αξιωματικός του Πολεμικού Ναυτικού της Γαλλίας και ο οποίος καταγόταν από μεγαλοαστική οικογένεια του Παρισιού. Με τον Ζακ Αρβελέρ απέκτησε μία κόρη, την Μαρί-Ελέν.[25] Σήμερα ζει μόνιμα στη Γαλλία.
Είναι Πρόεδρος της Επιτροπής Ηθικής του Εθνικού Κέντρου για την Επιστημονική Έρευνα (Γαλλία), του Ευρωπαϊκού Πολιτιστικού Κέντρου των Δελφών (Ελλάδα) και Επίτιμη Πρόεδρος της Διεθνούς Επιτροπής Βυζαντινών Σπουδών.
Επίσης, διετέλεσε Πρόεδρος του Διοικητικού Συμβουλίου του Εθνικού Θεάτρου της Ελλάδας, Πρύτανις της Ακαδημίας και Καγκελάριος των Πανεπιστημίων των Παρισίων, Πρόεδρος του Κέντρου Georges Pompidou-Beaubourg, Πρόεδρος του Αμερικανικού Μουσείου Τέχνης και Πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Πανεπιστημίου στο Παρίσι.[16][26][27] Είναι, ακόμη, μέλος του επιστημονικού εποπτικού συμβουλίου του Ιδρύματος Λαμπράκη[28] και Επίτιμη Πρόεδρος της Διεθνούς Ένωσης Βυζαντινών Σπουδών.
Στο Ελληνικό δημοψήφισμα του 2015 τάχθηκε υπέρ του «Ναι». Επίσης, τον Νοέμβριο του 2015 εξέδωσε μία ανακοίνωση και ένα βίντεο, με το οποίο δήλωσε την έμπρακτη στήριξή της για τον Κυριάκο Κ. Μητσοτάκη για τις εσωκομματικές εκλογές της Νέας Δημοκρατίας, αφιερώνοντάς του και ένα ποίημα.
Ισχυρίστηκε ότι στον τάφο της Βεργίνας είναι θαμμένος ο Μέγας Αλέξανδρος, το οποίο και αναλύει στο βιβλίο της Ο Μέγας Αλέξανδρος των Βυζαντινών.
Μαζί με άλλες εξέχουσες προσωπικότητες τον Ιούνιο του 2019 ζήτησε την κατάργηση του πανεπιστημιακού ασύλου. Επίσης, διετέλεσε μέλος της Επιτροπής «Ελλάδα 2021» για τον εορτασμό των 200 χρόνων από την ελληνική επανάσταση.
Εορτολόγιο 21 Μαρτίου: Ποιοι γιορτάζουν σήμερα
Σήμερα, Σάββατο 21 Μαρτίου, σύμφωνα με το εορτολόγιο του 2026 τιμάται η μνήμη του Άγιου Θωμά Πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως, Άγίου Βηρύλλου Επισκόπου Κατάνης και των Αγίων Μαρτύρωμ Δομνίνου και Φιλήμονος των εκ Θεσσαλονίκης, ο Νεομάρτυς Μιχαήλ ο Μαυρουδής και ο Οσιος Σεραφείμ της Βυρίτσα και του Οσίου Ιακώβου του Ομολογητή
Σήμερα, σύμφωνα με το εορτολόγιο, έχουν γιορτή οι:
Βηρύλλος / Βηρύλλης
Δομνίνος
Φιλήμων / Φιλημονάς
Άγιος Θωμάς Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως
Ο Άγιος Θωμάς διετέλεσε Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως τον 7ο αιώνα, σε μια περίοδο έντονων προκλήσεων για την Εκκλησία και την αυτοκρατορία.
Ξεχώρισε για τη σοφία και τη διοικητική του ικανότητα, ενώ εργάστηκε για τη διατήρηση της ενότητας της Εκκλησίας. Θεωρείται πνευματικός ηγέτης με βαθιά πίστη, που καθοδήγησε το ποίμνιό του σε δύσκολες εποχές.
Σύμφωνα με την παράδοση, λίγο πριν την κοίμησή του προείπε μελλοντικές δοκιμασίες, στοιχείο που ενισχύει τη φήμη του ως φωτισμένου ποιμένα.
Βήρυλλος Επίσκοπος Κατάνης
Καταγόταν από την Αντιόχεια της Συρίας και θεωρείται ο πρώτος επίσκοπος της Κατάνης στη Σικελία, άμεσος μαθητής των αποστόλων και συγκεκριμένα του απ. Πέτρου, τον οποίο ακολούθησε στις περιοδείες του στη Δύση. Εκεί εργάστηκε με ζήλο για τη διάδοση του Ευαγγελίου, οδηγώντας πολλούς ειδωλολάτρες στη χριστιανική πίστη. Το πλέον γνωστό θαύμα που του αποδίδεται είναι η μετατροπή μιας πηγής με πικρό και ακατάλληλο νερό σε γλυκό και πόσιμο, γεγονός που οδήγησε πολλούς κατοίκους της περιοχής στο χριστιανικό βάπτισμα. Εκοιμήθη ειρηνικά σε προχωρημένη ηλικία, γύρω στο 90. Τα λείψανά του ενταφιάστηκαν στην Κατάνη και έγιναν πηγή ιαμάτων για τους πιστούς.
Νεομάρτυς Μιχαήλ ο Μαυρουδής
Καταγόταν από τη Γρανίτσα Αγράφων (Ευρυτανία) και μαρτύρησε στη Θεσσαλονίκη στις 21 Μαρτίου 1544. Μεγάλωσε σε μια δύσκολη εποχή για τον υπόδουλο ελληνισμό, όπου η ορθόδοξη πίστη και η Εκκλησία ήταν το κύριο στήριγμα του. Οταν ενηλικιώθηκε και αφού νυμφεύθηκε, αναζήτησε καλύτερη τύχη και μετανάστευσε στη Θεσσαλονίκη, όπου εργάστηκε ως αρτοποιός (εξού και ορισμένες φορές αναφέρεται ως «αρτοπώλης»). Το μαρτύριό του ήταν αποτέλεσμα μιας συζήτησης που είχε με έναν μουσουλμάνο γνώριμό του, στον οποίο καταδείκνυε τα ψεύδη του Μωάμεθ. Τυχαία τον άκουσε περαστικός μουσουλμάνος νομοδιδάσκαλος, ο οποίος αμέσως τον κατήγγειλε και συνελήφθη πάραυτα. Οταν οδηγήθηκε στον κριτή, ο Μιχαήλ αρνήθηκε σθεναρά να εγκαταλείψει την πίστη του, κι έτσι καταδικάστηκε σε θάνατο στην πυρά, γεγονός που έλαβε χώρα στις 21 Μαρτίου 1544, έξω από τον Ναό της Υπαπαντής, απέναντι από την Καμάρα, στη Θεσσαλονίκη. Δυστυχώς, λείψανα του αγίου δεν διασώθηκαν.
Οσιος Σεραφείμ της Βυρίτσα
Ενας από τους πιο αγαπητούς σύγχρονους αγίους της Ρωσίας, γνωστός για το προορατικό του χάρισμα και την πνευματική του καθοδήγηση κατά τη διάρκεια των σκληρών διωγμών του σοβιετικού καθεστώτος, γεννήθηκε το 1866 ως Βασίλειος Νικολάγιεβιτς Μουραβιώφ. Από μικρός ήθελε να γίνει μοναχός, αλλά κατόπιν πνευματικής καθοδήγησης παρέμεινε στον κόσμο. Εγκαταστάθηκε στην Αγία Πετρούπολη, όπου εξελίχθηκε σε έναν από τους πλουσιότερους εμπόρους γούνας της Ρωσίας. Παντρεύτηκε την ευσεβή Ολγα και απέκτησαν δύο παιδιά (εκ των οποίων το ένα πέθανε σε βρεφική ηλικία).
Το 1920, μετά την Οκτωβριανή Επανάσταση και αφού είχαν δωρίσει το μεγαλύτερο μέρος της περιουσίας τους σε φιλανθρωπίες, ο Βασίλειος και η σύζυγός του αποφάσισαν, κοινή συναινέσει, να καρούν μοναχοί. Η Ολγα εκάρη στη Μονή Νοβοντέβιτσι, ο δε Βασίλειος εισήλθε τότε στη Λαύρα του Αγίου Αλεξάνδρου Νιέφσκι, όπου έλαβε το όνομα Βαρνάβας και αργότερα, το 1926, κατά την Ακολουθία του Μεγάλου και Αγγελικού Σχήματος, και προς τιμήν του Αγ. Σεραφείμ του Σαρώφ, το όνομα Σεραφείμ, υπηρετώντας ως πνευματικός της Λαύρας, σε μια εποχή που οι μοναχοί συλλαμβάνονταν και εκτελούνταν από το καθεστώς.
Λόγω της κλονισμένης υγείας του (καρδιακή ανεπάρκεια) από τις πολύωρες εξομολογήσεις, τις συνθήκες διαβίωσης και τα πολλά καθήκοντά του, το 1930 οι γιατροί και οι πνευματικοί του τον συμβούλευσαν να μετακομίσει στη Βυρίτσα, μια εξοχική περιοχή κοντά στο Λένινγκραντ. Εκεί, παρά τις ασθένειες και τις συνεχείς παρακολουθήσεις από την κρατική μυστική αστυνομία (OGPU μέχρι το 1934 και NKVD στη συνέχεια), ο άγιος έγινε ο πνευματικός φάρος της Ρωσίας.
Λέγεται ότι κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, ο όσιος, παρά την προχωρημένη ηλικία του και μιμούμενος τον Αγ. Σεραφείμ του Σάρωφ, προσευχόταν γονατιστός για τη σωτηρία της Ρωσίας πάνω σε μια πέτρα στον κήπο του επί 1.000 ημέρες και νύχτες, απέκτησε δε το χάρισμα της διοράσεως και της ιαματικής προσευχής και χιλιάδες άνθρωποι ταξίδευαν στη Βυρίτσα για να λάβουν την ευλογία του. Εκοιμήθη ειρηνικά στις 3 Απριλίου 1949 (21 Μαρτίου με το παλαιό ημερολόγιο), το λείψανό του ετέθη σε τριήμερο λαϊκό προσκύνημα και όλοι ένιωθαν τα χέρια του μαλακά και ζεστά σαν να ήταν ζωντανός. Κάποιοι μάλιστα αισθάνθηκαν μια ξεχωριστή ευωδία να αναδίδεται από το φέρετρό του, ενώ όταν μητέρα έφερε το τυφλό κοριτσάκι της να «φιλήσει το χέρι του παππού», εκείνο ανέβλεψε θαυματουργικά. Η αγιοκατάταξή του έγινε από τη Ρωσική Ορθόδοξη Εκκλησία το 2000.
- Μόλις αποκαλύφθηκε όλη η αλήθεια: Το βεβαρημένο παρελθόν του 26χρονου αρσιβαρίστα και η τραγική ειρωνεία
- Πώς συνδέεται ο χαροκαμένος πατέρας της Μυρτούς με το Ναυάγιο της Ζακύνθου
- Σάλος με την κοπέλα στο TikTok: Είπε τις πιο σοβαρές αλήθειες που δεν λέει κανένας δημοσιογράφος για την 19χρονη Μυρτώ
- Αποκάλυψη σοκ για την 19χρονη στο αργοστόλι: «η Μυρτώ ζητούσε επίμονα…» – Τι πραγματικά συνέβη το μοιραίο βράδυ
