Ο παππούς πήρε το παιδάκι και το μετέφερε στο Κέντρο Υγείας
Με δακρυσμένα μάτια και φωνή που τρέμει, ο παππούς του 3χρονου παιδιού περιέγραψε στην κάμερα τα δραματικά δευτερόλεπτα που στοίχισαν τη ζωή στο εγγονάκι του, το απόγευμα της Τρίτης (11/11) στα Σπάτα Αχαΐας.
Δείτε το βίντεο:
Τραγική φιγούρα ο παππούς του 3χρονου που περιγράφει στην κάμερα της ΕΡΤ πώς συνέβη η μοιραία πτώση που κόστισε τη ζωή στο εγγονάκι του.
Ο άνδρας δείχνει τη γωνία που όπως είπε χτύπησε το κεφάλι του ο 25χρονος που νοσηλεύεται στο νοσοκομείο «Άγιος Ανδρέας» και συνελήφθη κατηγορούμενος για ανθρωποκτονία από αμέλεια.
«Εδώ, εδώ χτύπησε το κεφάλι του… και με το έτσι που κάνει πέρα το είχε στα χέρια του, ζαλίστηκε και έπεσε στο τσιμέντο. Εκεί έγιναν όλα…», είπε με τρεμάμενη φωνή.
Δείτε το βίντεο:
«Ήτανε κι άλλα παιδάκια εδώ και τα αδερφάκια του. Και ακούω ουρλιαχτά και βγαίνω έξω και κοιτάω τον άνθρωπο χάμω μαζί με το παιδί» είπε ακόμη ο παππούς του 4χρονου.
Η οικογένεια συντετριμμένη – Ο θείος παραμένει στο νοσοκομείο
Ο 25χρονος θείος, που νοσηλεύεται στο νοσοκομείο “Άγιος Ανδρέας”, συνελήφθη με την κατηγορία της ανθρωποκτονίας από αμέλεια. Σύμφωνα με τον παππού, το παιδί γκρίνιαζε και εκείνος το πήρε μια βόλτα για να το ηρεμήσει, χωρίς να φανταστεί κανείς την τραγική κατάληξη. Ο 25χρονος απολογήθηκε και αφέθηκε ελεύθερος.
Δείτε το βίντεο:
Η τοπική κοινωνία της Δυτικής Αχαΐας παραμένει μουδιασμένη, ενώ τα λόγια του παππού, που στέκει ακόμη στο σημείο της πτώσης, αποτυπώνουν το μέγεθος της τραγωδίας: «Ένα παιδί χάθηκε μέσα στα χέρια μας…» είπε, με τη φωνή του να σπάει.
Ο 25χρονος θείος του πήρε αγκαλιά τον 3χρονο για να πάνε βόλτα, χτύπησε σε μπαλκόνι, ζαλίστηκε και έπεσαν μαζί – Συντετριμμένοι οι γονείς του μικρού Ανδρέα
Ο παππούς του αγοριού εξήγησε πώς έγινε το τραγικό δυστύχημα – Δείτε το σημείο που συνέβη η μοιραία πτώση – «Ζούμε έναν εφιάλτη»
Συγκλονιστικές είναι οι λεπτομέρειες της τραγωδίας με θύμα τον 3χρονο Ανδρέα στη Δυτική Αχαΐα που έχασε τη ζωή του το απόγευμα της Τρίτης (11/11).
Το σημείο που έπεσε ο 3χρονος Αντρέας με τον 25χρονο θείο του
Σύμφωνα με τον παππού του παιδιού, η πτώση από ύψος 2 μέτρων από τη μάντρα που ήταν σαν πεζοδρόμιο σημειώθηκε όταν ο 25χρονος μακρινός συγγενής που κρατούσε αγκαλιά το αγόρι χτύπησε σε μια γωνιά μπαλκονιού, ζαλίστηκε και έπεσε στο κενό κρατώντας αγκαλιά τον 3χρονο.
«Το παιδάκι ήταν ανήσυχο κι έκλαιγε. Το πήρε αγκαλιά ο 25χρονος για να το πάει μια βόλτα για να ηρεμήσει. Πήρε το παιδί αγκαλιά κι όπως προχωρούσε, χτύπησε το κεφάλι του στην άκρη του μπαλκονιού, ζαλίστηκε κι έπεσε μαζί με το παιδί αγκαλιά κάτω από τη μάντρα» εξήγησε ο παππούς του παιδιού.
Όπως έχει γίνει γνωστό το παιδί έπεσε με το κεφάλι με αποτέλεσμα να υποστεί βαρύτατες κρανιοεγκεφαλικές κακώσεις.
Το παιδί διακομίστηκε βαριά τραυματισμένο στο «Καραμανδάνειο» νοσοκομείο Παίδων της Πάτρας, όπου οι γιατροί προχώρησαν σε άμεση διασωλήνωση, ωστόσο, όπως αναφέρουν πληροφορίες, το αγοράκι υπέστη ανακοπή. Παρά τις προσπάθειες ανάνηψης και την ΚΑΡΠΑ που διήρκεσε τουλάχιστον 40 λεπτά, το παιδί κατέληξε.
Από την πτώση τραυματίστηκε και ο νεαρός συγγενής, ο οποίος μεταφέρθηκε στο νοσοκομείο «Άγιος Ανδρέας», όπου νοσηλεύεται φρουρούμενος. Σε βάρος του σχηματίστηκε δικογραφία για ανθρωποκτονία από αμέλεια και συνελήφθη από τις αρχές.
Η κηδεία του παιδιού θα γίνει αύριο (13/11) το πρωί, στις 10:30, στον Ιερό Ναό Κοιμήσεως Θεοτόκου στα Σπάτα Αχαΐας.
Ο θάνατος του 3χρονου Ανδρέα έχει σκορπίσει ανείπωτο πόνο σε όλους στο χωριό.
«Δεν είμαστε καλά, ζούμε έναν εφιάλτη. Οι γονείς του Ανδρέα είναι κομμάτια. Ήταν ένα παιδάκι γεμάτο ζωή, αθωότητα και χαρά που η μοίρα θέλησε να φύγει πρόωρα αφήνοντας πίσω του ένα μεγάλο κενό και μια σιωπή που πονάει. Πραγματικά, είναι αδιανόητο» λέει στο protothema.gr ο θείος του μικρού Ανδρέα.
Σύμφωνα με τους ανθρώπους που γνωρίζουν την οικογένεια, οι γονείς του τρίχρονου αγοριού πάλευαν καθημερινά για το καλύτερο μεγαλώνοντας με αγάπη και φροντίδα τα τρία τους παιδιά – δύο κορίτσια και τον μικρό τους γιο.
Μια οικογένεια αγαπητή όχι μόνο στα Σπάτα αλλά και στην ευρύτερη περιοχή της Πάτρας που τους συνδέουν ισχυροί δεσμοί συγγένειας και φιλίας.
Ο 25χρονος θείος του αγοριού, ο οποίος κατηγορείται για ανθρωποκτονία από αμέλεια, νοσηλεύεται στο νοσοκομείο με ελαφρά τραύματα.
ΔΕΣΠΟΙΝΑ ΒΑΝΔΗ: Η ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΗ ΓΙΑ ΤΟΝ ΧΩΡΙΣΜΟ ΜΕ ΤΟΝ ΝΤΕΜΗ – «ΟΤΑΝ ΕΙΔΑ ΤΟΝ ΒΑΣΙΛΗ ΕΙΠΑ…»
Η Δέσποινα Βανδή σε συνέντευξη που παραχώρησε στη Νάνσυ Ζαμπέτογλου και το περιοδικό “Down Town”, μίλησε για τα παιδιά της και τον Βασίλη Μπισμπίκη, ενώ αποκάλυψε πως τα τελευταία δύο χρόνια κάνει ψυχοθεραπεία.
Πώς φτάνεις να πεις μια μέρα «η ζωή είναι αλλιώς»;
Όταν αποφασίζεις να πρωταγωνιστήσεις σε αυτήν. Τώρα μπορεί να σου γεννιέται η εύλογη ερώτηση: «Μα δεν πρωταγωνιστούσες στη ζωή σου όλα αυτά χρόνια;» Όταν κάνεις παιδιά όλα αλλάζουν. Αφήνεις τον εαυτό σου πιο πίσω, μπορεί να κάνεις πράγματα τα οποία δεν σε ευχαριστούν απόλυτα, αλλά ευχαριστούν τον υπόλοιπο κόσμο και από εκεί που ζούσες εκατό τοις εκατό για τον εαυτό σου, καταλήγεις να ζεις πενήντα τοις εκατό, μετά τριάντα, δέκα… και μια μέρα χάνεσαι, χωρίς να το καταλάβεις. Άλλαξα, ρε παιδί μου, όχι μια μέρα ξαφνικά, αλλά αποφάσισα να κάνω ευτυχισμένο τον εαυτό μου, να δώσω σημασία σε μένα.
Εσύ το καταλάβαινες ότι δεν είσαι ευτυχισμένη;
Δεν το καταλαβαίνεις. Ασφαλώς καταλαβαίνεις ότι δεν είσαι καλά, αλλά είναι τόσο πολλά αυτά που τρέχουν γύρω σου, που επί της ουσίας αποσυντονίζεσαι και το μόνο που κάνεις είναι να κοιτάζεις πώς θα βγει η καθημερινότητα και χάνεις τη μεγάλη εικόνα. Χάνεις τη μεγάλη, ουσιαστική εικόνα του ότι εσύ τελικά δεν είσαι χαρούμενος μέσα σε όλο αυτό. Οπότε, για να μιλήσω για μένα, η αλλαγή δεν έγινε ξαφνικά, αλλά όταν προέκυψε είδα τη διαφορά. Με τι έχει να κάνει η χαρά; Διότι σίγουρα δεν έχει να κάνει ούτε με τα χρήματα ούτε με την εμφάνιση.
Προτεραιότητα της Δέσποινας Βανδή ήταν τα παιδιά της
Είχες αφήσει τον εαυτό σου;
Εντελώς. Για μένα προτεραιότητα ήταν τα παιδιά. Μην ξεχνάς ότι η Μελίνα πάει 19 και από την ώρα που ήρθε στον κόσμο εγώ με άφησα. Μετά γεννήθηκε ο Γιώργος. Εγώ το μόνο που σκεφτόμουν ήταν να είναι καλά τα παιδιά. Όλος ο κόσμος μου ήταν αυτά. Δεν έδινα καμία σημασία στον εαυτό μου.
Δεν γίνονται και τα δύο μαζί;
Φυσικά και γίνονται. Νάνσυ, δεν το καταλαβαίνεις και δεν το καταλαβαίνεις επειδή οι άνθρωποι σταδιακά μέσα στον χρόνο αλλάζουν. Δεν αλλάζουν σε μια στιγμή. Και κάνεις υπομονή πιστεύοντας ότι τα πράγματα θα αλλάξουν, ότι θα γίνουν καλύτερα. Αλλά αυτά δεν αλλάζουν κι εσύ συνεχίζεις να κάνεις υπομονή. Εγώ από υπομονή μπορεί να σκάσω γάιδαρο, αλλά δεν είναι και τόσο μεγάλο προτέρημα αυτό τελικά.
Προτεινόμενο Άρθρο
Τα μπουκέτα του Νάν και του Τζοόυνς, σε ένα βίντεο που δεν αφήνει παρεξηγήσεις
Αν τα παιδιά σου ήταν μικρά ακόμα θα ήμασταν εδώ και θα λέγαμε αυτά;
Δεν το ξέρω. Νάνσυ, σε μένα τα πράγματα γίνανε πάρα πολύ απλά. Τα είδα όλα μπροστά μου στην κανονικότητά τους επειδή ερωτεύτηκα. Δεν ξέρω αν θα τα έβλεπα τόσο ξεκάθαρα πριν. Προκειμένου να δικαιολογήσουμε πράγματα που δεν μας αρέσουν στη ζωή μας, βρίσκουμε δεκάδες λόγους και αιτίες και η δύναμη της συνήθειας και όλο αυτό το πράγμα που ξέρεις. Δεν είναι εύκολο να βγεις έξω από το πλαίσιο μέσα στο οποίο έχεις μάθει να λειτουργείς.
Δεν φοβήθηκες την ώρα που ένιωσες ότι ερωτεύεσαι;
Εγώ ερωτεύτηκα και θεώρησα τίμιο απέναντι στον εαυτό μου, στα παιδιά μου και στον άνθρωπο που είχα δίπλα μου τέλος πάντων όλα αυτά τα χρόνια να χωρίσω, δεν σήκωνε δεύτερη κουβέντα.
Δεν το φοβήθηκες το συναίσθημα που ερχόταν; Σε ξεβόλευε, σου άλλαζε τη ζωή.
Οι άνθρωποι αλλάζουν, οπότε μοιραία και οι σχέσεις. Όταν ζεις παθητικά είναι σίγουρο ότι θα βρεθείς σε ψυχολογικά αδιέξοδα. Το συναίσθημα με αφύπνισε και κατάλαβα πως είχε έρθει πια η ώρα για αλλαγή.
Μου κάνει εντύπωση που –παρά τους κανόνες, τα στερεότυπα κι όλα αυτά που έχεις μέσα στο κεφάλι σου επειδή έτσι μεγάλωσες– αποφάσισες να το ζήσεις.
Κοίταξε, δεν έγινε έτσι ξαφνικά. Δεν πάρθηκε αυτή απόφαση μέσα σε μία μέρα. Είχα κι εγώ τις αγωνίες και τις αντιστάσεις μου, αλλά έβλεπα ότι αυτό το πράγμα έρχεται με φορά πάνω μου. Δεν μπορούσα να το παλέψω ούτε να αντισταθώ, οπότε έπρεπε να πάρω μια απόφαση. Ή να το ζήσω ή να το αφήσω. Δεν ήθελα να το αφήσω.
Είναι τελικά τύχη που ζεις όλο αυτό; Κάτι σαν να σώζεσαι την τελευταία στιγμή που πας να φύγεις στον γκρεμό;
Ναι, τύχη είναι. Νομίζω ότι είναι κάποιος από εκεί πάνω ψηλά που ήθελε να συμβεί αυτό το πράγμα σε μένα. Είναι ο Θεός, είναι το σύμπαν, οι άγγελοι; Δεν ξέρω.
Η Δέσποινα Βανδή κάνει ψυχοθεραπεία την τελευταία δεκαετία
Αναθεώρησες κι άλλα πράγματα; Εννοώ και στη δουλειά;
Καταρχάς, κάνω ψυχοθεραπεία σχεδόν δύο χρόνια τώρα και με έχει βοηθήσει πάρα πολύ. Θεωρούσα ότι το να διαβάζεις βιβλία και να έχεις καλούς φίλους είναι αρκετό για να εξελιχθείς, να μοιραστείς και να προβληματιστείς. Όχι όμως. Με την ψυχοθεραπεία βλέπεις πράγματα που ούτε είχες σκεφτεί ποτέ ούτε είχες έρθει αντιμέτωπος με αυτά. Είναι πολύ πιο εύκολο να χώνεις πράγματα κάτω από το χαλάκι και να προχωράς ξανά. Δευτέρα, Τρίτη, Τετάρτη, Πέμπτη κλπ.
Τώρα είσαι ευχαριστημένη;
Ναι, φυσικά, είμαι χαρούμενη με τις επιλογές μου. Γιατί πια αποφασίζω μόνη μου.
Είσαι μόνη σου ποτέ μέσα στη μέρα;
Φυσικά. Τώρα έφυγε η Μελίνα και όταν ο Γιώργος είναι σχολείο και ο Βασίλης έχει γύρισμα είμαι μόνη μου. Όμως όταν έχουμε λίγο ελεύθερο χρόνο με τον Βασίλη θέλουμε να κάνουμε κάτι μαζί. Να περάσουμε στιγμές μαζί.
Πώς είναι αυτό;
Είναι πάρα πολύ όμορφο και είναι πρωτόγνωρο. Είναι σαν να είμαστε σε πενταήμερη. Μόλις βρούμε ένα κενό διήμερο –σπάνια βέβαια– θέλουμε να πάμε εκδρομή! Ή να πάμε να φάμε κάπου, να πάμε σε ένα ταβερνάκι, να κάνουμε μια βόλτα.
Με τον Βασίλη ήσασταν έτσι από την πρώτη στιγμή που βρεθήκατε;
Ναι. Ήταν κάτι που υπήρχε. Ένας ηλεκτρισμός. Υπήρχε όλη αυτή η ζεστασιά στην ψυχή. Από το να κοιτάς τον άλλον μέχρι να επικοινωνείτε. Δεν καταλαβαίναμε ακριβώς τι συμβαίνει, αλλά νιώθαμε ότι κάτι συμβαίνει. Εγώ δηλαδή δεν το ήξερα. Εκείνος, από την άλλη, έλεγε ότι ήταν σίγουρος. Εγώ σκεφτόμουν ότι μπορεί όσο τον γνώριζα καλύτερα να χανόταν ο ενθουσιασμός και ο θαυμασμός. Αλλά δεν συνέβη αυτό το πράγμα και αυτό που ένιωθα όλο και δυνάμωνε.
Την οικειότητα την αισθάνθηκες γρήγορα;
Από την πρώτη στιγμή. Νομίζω ότι αυτό που μας ένωσε τόσο δυνατά με τον Βασίλη ήταν η αλήθεια μας. Στην αρχή κάναμε παρέα. Δεν γίναμε αμέσως ζευγάρι, πέρασε ένα αρκετά μεγάλο διάστημα. Και σε αυτή την παρέα που κάναμε αισθανόμασταν ότι κουμπώνουμε ολοένα και περισσότερο. Είναι πολλά τα κοινά μας.
Δεν ωραιοποιήσατε τον εαυτό σας για να αρέσετε ο ένας στον άλλον;
Δεν χρειάστηκε, δεν θέλαμε κιόλας. Η αλήθεια ήταν αυτή που μας έφερε ακόμη πιο κοντά. Μια γυμνή αλήθεια που δεν είχε κανένα καλλωπισμό.
Δεν σκέφτηκες μήπως δεν πρέπει να του φορτώσεις τα δικά σου θέματα;
Δεν με ενδιέφερε καθόλου να σκεφτώ τίποτα τέτοιο και ούτε και εκείνον. Η αλήθεια είναι αυτή που μας έφερε κοντά και η τύχη.
Δεν ήσουν μια γυναίκα που έψαχνε.
Όχι, όχι. Όταν τον είδα είπα «Χριστέ μου, πόσο όμορφος άντρας είναι αυτός!» και μέχρι εκεί. Αλλά στην επικοινωνία μας άρχισα να νιώθω ότι είναι κάτι άλλο.
Ο κόσμος σε νοιάζει; αυτό το «τι θα πει ο κόσμος»;
Όχι, Νάνσυ, όχι.
Εσύ όταν ακούς ένα τραγούδι σου εκείνης της περιόδου σκέφτεσαι και το τι συνέβαινε στη ζωή σου παράλληλα;
Ναι, κάποιες φορές ακούω και τι συνέβαινε στη ζωή μου εκείνη την περίοδο.
Κρυβόσουν;
Αν έκρυβα τη θλίψη μου με ρωτάς; Ναι. Κάπως αλλιώς θα σου το θέσω τώρα, όπως μου έρχεται: Δεν είναι ότι έκρυβα τη θλίψη μου, είναι ότι γέμιζα τη ζωή μου παίρνοντας χαρά από τη δουλειά μου, τα παιδιά μου, τους φίλους μου.
Τώρα;
Τώρα νιώθω γεμάτη, νιώθω πλήρης.
