Η Νικόλ Μιους κηρύχθηκε νεκρή για δύο λεπτά και μοιράστηκε όσα είδε
Συγκλονιστική μαρτυρία γυναίκας που «πέθανε» για 2 λεπτά
Μια γυναίκα που κηρύχθηκε νεκρή για δύο λεπτά αποκάλυψε την συγκλονιστική εμπειρία που είδε «από την άλλη πλευρά».
Η Νικόλ Μιους ήταν ακίνητη σε ένα νοσοκομειακό κρεβάτι, με επίσημη διαπίστωση θανάτου για δύο λεπτά, όταν φέρεται ότι ένιωσε πως «τραβήχτηκε» έξω από το σώμα της και εισήλθε σε μια σήραγγα φωτός, όπου τη συνάντησαν όντα με «μπλε επιδερμίδα», όπως περιέγραψε στο NeedToKnow.
Η 49χρονη καλλιτέχνις νοσηλευόταν μετά την απώλεια του μωρού της και μπήκε εσπευσμένα σε χειρουργείο, αλλά λόγω επιπλοκών άρχισε να χάνει και να ξαναβρίσκει τις αισθήσεις της, όπως αναφέρει η New York Post.
«Βρέθηκα να περνάω μέσα από ένα τούνελ μπλε και λευκού φωτός – όχι μια ακτίνα, αλλά έναν διάδρομο που έμοιαζε ζωντανός», είπε.
Η Μιους, που κατάγεται από την Ελλάδα, είπε ότι το φως είχε θερμοκρασία και τόνο — «σχεδόν σαν μουσική φτιαγμένη από νερό» — και ότι βρέθηκε σε έναν φωτεινό χώρο με «λαμπερά» χρώματα, όπως ασημί, απαλές αποχρώσεις του βιολετί και βαθιά, λαμπερά μπλε.
«Δύο πανύψηλα όντα καθισμένα σε θρόνους από υλικό που έμοιαζε με μάρμαρο, έλαμπαν από ενέργεια. Τα μάτια τους ήταν μεγάλα, λουλακί, γεμάτα καλοσύνη και αναγνώριση», είπε. «Έμοιαζαν ανθρώπινα, αλλά είχαν απαλές βραγχιακές σχισμές στα μάγουλα. Θυμάμαι ότι αντί για πόδια είχαν ουρές που έμοιαζαν με ψαριού, καλυμμένες με λέπια».
«Ήταν ταυτόχρονα αρσενικά και θηλυκά, αλληλοπλεγμένα, και δεν μιλούσαν με λόγια – αλλά καταλάβαινα τα πάντα απ’ όσα είχαν να μου πουν».
Εξήγησε ότι δεν καταλάβαινε τη γλώσσα τους, όμως τα όντα που έμοιαζαν με τους χαρακτήρες του Avatar τής έκαναν να νιώσει σαν στο σπίτι της και της μετέδωσαν τηλεπαθητικά ότι «η ζωή είναι στην πραγματικότητα μια ψευδαίσθηση και πως αρχίζουμε να ζούμε όταν πεθαίνουμε».
Η Μιους είπε επίσης ότι τα όντα τής αποκάλυψαν πως δεν προοριζόταν να αποκτήσει παιδιά, αλλά ότι της είχε δοθεί το χάρισμα να διδάξει στους ανθρώπους όσα βρίσκονται «στην άλλη πλευρά».
«Ένιωσα να με γνωρίζουν πιο βαθιά απ’ ό,τι με είχε γνωρίσει ποτέ κανείς στη ζωή μου· δεν ήθελα να φύγω», παραδέχτηκε. «Καταλάβαινα αυτό το μέρος, αυτό το συναίσθημα, και πιστεύω πραγματικά ότι είναι το αρχικό μας σπίτι, απ’ όπου όλοι προερχόμαστε».
«Έμαθα ότι ο θάνατος δεν είναι το τέλος, αλλά μια επιστροφή στην αληθινή μας ζωή».
Λίγα λεπτά αφότου είχε διαπιστωθεί ο θάνατός της, η Μιους «επέστρεψε» απότομα στο σώμα της. Όταν ο σύζυγός της, Χρήστος, 65 ετών, προσπάθησε να της μιλήσει, εκείνη άρχισε να επικοινωνεί με μια οξεία φωνή, σε μια «άγνωστη» γλώσσα.
«Έμοιαζε με τα κλικ που κάνουν τα δελφίνια. Κράτησε για αρκετά λεπτά και όλοι γύρω μας είχαν μείνει άφωνοι. Αλλά δεν μπορούσα να το σταματήσω – περνούσε μέσα από μένα, δεν ερχόταν από μένα», περιέγραψε η Μιους.
«Οι αισθήσεις μου είχαν οξυνθεί και άκουγα τα συναισθήματα στη φωνή των ανθρώπων ως χρώματα. Επέστρεψα εντελώς αλλαγμένη· σχεδόν αναγεννημένη».
Η Μιους δεν έχει βιώσει άλλες επιθανάτιες εμπειρίες από τότε, όμως δηλώνει πως βλέπει συχνά οράματα με τα γαλάζια όντα. Πιστεύει ότι πρόκειται όχι για εξωγήινες υπάρξεις, αλλά για μη γήινες οντότητες της διαστασιακής φυλής των Απκάλλου (Apkallu), επίσης γνωστών ως Ημιθέων, που – σύμφωνα με ορισμένες δοξασίες – χάρισαν τον πολιτισμό στην ανθρωπότητα.
Σύμφωνα με την ίδια, η αποστολή που της ανέθεσαν τα όντα αυτά είναι να διαδώσει το μήνυμα πως «η αγάπη είναι πιο δυνατή από τον θάνατο».
«Η αγάπη θα νικά πάντα· από εκεί ερχόμαστε όλοι. Είμαστε μια μεγάλη οικογένεια, ανεξαρτήτως συνόρων, πολιτισμών, θρησκειών και πολιτικής. Ό,τι υπάρχει προέρχεται από την ίδια σπίθα», τόνισε η Μιους.
«Όσο κρατάμε μέσα μας τον φόβο, το μίσος και το ψέμα, τόσο πιο εύκολα μπορεί να χειραγωγηθεί η ανθρωπότητα».
«Για να φτιάξουμε έναν επίγειο παράδεισο, πρέπει να σκορπίζουμε αγάπη κάθε μέρα. Δεν φοβάμαι πια τον θάνατο, γιατί ξέρω τι με περιμένει από την άλλη πλευρά», κατέληξε.
«Ήταν μια αρχή, όχι ένα τέλος».
ΔΕΣΠΟΙΝΑ ΒΑΝΔΗ: Η ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΗ ΓΙΑ ΤΟΝ ΧΩΡΙΣΜΟ ΜΕ ΤΟΝ ΝΤΕΜΗ – «ΟΤΑΝ ΕΙΔΑ ΤΟΝ ΒΑΣΙΛΗ ΕΙΠΑ…»
Η Δέσποινα Βανδή σε συνέντευξη που παραχώρησε στη Νάνσυ Ζαμπέτογλου και το περιοδικό “Down Town”, μίλησε για τα παιδιά της και τον Βασίλη Μπισμπίκη, ενώ αποκάλυψε πως τα τελευταία δύο χρόνια κάνει ψυχοθεραπεία.
Πώς φτάνεις να πεις μια μέρα «η ζωή είναι αλλιώς»;
Όταν αποφασίζεις να πρωταγωνιστήσεις σε αυτήν. Τώρα μπορεί να σου γεννιέται η εύλογη ερώτηση: «Μα δεν πρωταγωνιστούσες στη ζωή σου όλα αυτά χρόνια;» Όταν κάνεις παιδιά όλα αλλάζουν. Αφήνεις τον εαυτό σου πιο πίσω, μπορεί να κάνεις πράγματα τα οποία δεν σε ευχαριστούν απόλυτα, αλλά ευχαριστούν τον υπόλοιπο κόσμο και από εκεί που ζούσες εκατό τοις εκατό για τον εαυτό σου, καταλήγεις να ζεις πενήντα τοις εκατό, μετά τριάντα, δέκα… και μια μέρα χάνεσαι, χωρίς να το καταλάβεις. Άλλαξα, ρε παιδί μου, όχι μια μέρα ξαφνικά, αλλά αποφάσισα να κάνω ευτυχισμένο τον εαυτό μου, να δώσω σημασία σε μένα.
Εσύ το καταλάβαινες ότι δεν είσαι ευτυχισμένη;
Δεν το καταλαβαίνεις. Ασφαλώς καταλαβαίνεις ότι δεν είσαι καλά, αλλά είναι τόσο πολλά αυτά που τρέχουν γύρω σου, που επί της ουσίας αποσυντονίζεσαι και το μόνο που κάνεις είναι να κοιτάζεις πώς θα βγει η καθημερινότητα και χάνεις τη μεγάλη εικόνα. Χάνεις τη μεγάλη, ουσιαστική εικόνα του ότι εσύ τελικά δεν είσαι χαρούμενος μέσα σε όλο αυτό. Οπότε, για να μιλήσω για μένα, η αλλαγή δεν έγινε ξαφνικά, αλλά όταν προέκυψε είδα τη διαφορά. Με τι έχει να κάνει η χαρά; Διότι σίγουρα δεν έχει να κάνει ούτε με τα χρήματα ούτε με την εμφάνιση.
Προτεραιότητα της Δέσποινας Βανδή ήταν τα παιδιά της
Είχες αφήσει τον εαυτό σου;
Εντελώς. Για μένα προτεραιότητα ήταν τα παιδιά. Μην ξεχνάς ότι η Μελίνα πάει 19 και από την ώρα που ήρθε στον κόσμο εγώ με άφησα. Μετά γεννήθηκε ο Γιώργος. Εγώ το μόνο που σκεφτόμουν ήταν να είναι καλά τα παιδιά. Όλος ο κόσμος μου ήταν αυτά. Δεν έδινα καμία σημασία στον εαυτό μου.
Δεν γίνονται και τα δύο μαζί;
Φυσικά και γίνονται. Νάνσυ, δεν το καταλαβαίνεις και δεν το καταλαβαίνεις επειδή οι άνθρωποι σταδιακά μέσα στον χρόνο αλλάζουν. Δεν αλλάζουν σε μια στιγμή. Και κάνεις υπομονή πιστεύοντας ότι τα πράγματα θα αλλάξουν, ότι θα γίνουν καλύτερα. Αλλά αυτά δεν αλλάζουν κι εσύ συνεχίζεις να κάνεις υπομονή. Εγώ από υπομονή μπορεί να σκάσω γάιδαρο, αλλά δεν είναι και τόσο μεγάλο προτέρημα αυτό τελικά.
Αν τα παιδιά σου ήταν μικρά ακόμα θα ήμασταν εδώ και θα λέγαμε αυτά;
Δεν το ξέρω. Νάνσυ, σε μένα τα πράγματα γίνανε πάρα πολύ απλά. Τα είδα όλα μπροστά μου στην κανονικότητά τους επειδή ερωτεύτηκα. Δεν ξέρω αν θα τα έβλεπα τόσο ξεκάθαρα πριν. Προκειμένου να δικαιολογήσουμε πράγματα που δεν μας αρέσουν στη ζωή μας, βρίσκουμε δεκάδες λόγους και αιτίες και η δύναμη της συνήθειας και όλο αυτό το πράγμα που ξέρεις. Δεν είναι εύκολο να βγεις έξω από το πλαίσιο μέσα στο οποίο έχεις μάθει να λειτουργείς.
Προτεινόμενο Άρθρο
ΧΑΜΟΣ ΜΕ ΤΙΣ ΣΥΝΤΑΞΕΙΣ – ΚΟΒΟΥΝ ΤΗΝ ΜΙΣΗ ΣΥΝΤΑΞΗ ΓΙΑ ΝΑ…
Δεν φοβήθηκες την ώρα που ένιωσες ότι ερωτεύεσαι;
Εγώ ερωτεύτηκα και θεώρησα τίμιο απέναντι στον εαυτό μου, στα παιδιά μου και στον άνθρωπο που είχα δίπλα μου τέλος πάντων όλα αυτά τα χρόνια να χωρίσω, δεν σήκωνε δεύτερη κουβέντα.
Δεν το φοβήθηκες το συναίσθημα που ερχόταν; Σε ξεβόλευε, σου άλλαζε τη ζωή.
Οι άνθρωποι αλλάζουν, οπότε μοιραία και οι σχέσεις. Όταν ζεις παθητικά είναι σίγουρο ότι θα βρεθείς σε ψυχολογικά αδιέξοδα. Το συναίσθημα με αφύπνισε και κατάλαβα πως είχε έρθει πια η ώρα για αλλαγή.
Μου κάνει εντύπωση που –παρά τους κανόνες, τα στερεότυπα κι όλα αυτά που έχεις μέσα στο κεφάλι σου επειδή έτσι μεγάλωσες– αποφάσισες να το ζήσεις.
Κοίταξε, δεν έγινε έτσι ξαφνικά. Δεν πάρθηκε αυτή απόφαση μέσα σε μία μέρα. Είχα κι εγώ τις αγωνίες και τις αντιστάσεις μου, αλλά έβλεπα ότι αυτό το πράγμα έρχεται με φορά πάνω μου. Δεν μπορούσα να το παλέψω ούτε να αντισταθώ, οπότε έπρεπε να πάρω μια απόφαση. Ή να το ζήσω ή να το αφήσω. Δεν ήθελα να το αφήσω.
Είναι τελικά τύχη που ζεις όλο αυτό; Κάτι σαν να σώζεσαι την τελευταία στιγμή που πας να φύγεις στον γκρεμό;
Ναι, τύχη είναι. Νομίζω ότι είναι κάποιος από εκεί πάνω ψηλά που ήθελε να συμβεί αυτό το πράγμα σε μένα. Είναι ο Θεός, είναι το σύμπαν, οι άγγελοι; Δεν ξέρω.
Η Δέσποινα Βανδή κάνει ψυχοθεραπεία την τελευταία δεκαετία
Αναθεώρησες κι άλλα πράγματα; Εννοώ και στη δουλειά;
Καταρχάς, κάνω ψυχοθεραπεία σχεδόν δύο χρόνια τώρα και με έχει βοηθήσει πάρα πολύ. Θεωρούσα ότι το να διαβάζεις βιβλία και να έχεις καλούς φίλους είναι αρκετό για να εξελιχθείς, να μοιραστείς και να προβληματιστείς. Όχι όμως. Με την ψυχοθεραπεία βλέπεις πράγματα που ούτε είχες σκεφτεί ποτέ ούτε είχες έρθει αντιμέτωπος με αυτά. Είναι πολύ πιο εύκολο να χώνεις πράγματα κάτω από το χαλάκι και να προχωράς ξανά. Δευτέρα, Τρίτη, Τετάρτη, Πέμπτη κλπ.
Τώρα είσαι ευχαριστημένη;
Ναι, φυσικά, είμαι χαρούμενη με τις επιλογές μου. Γιατί πια αποφασίζω μόνη μου.
Είσαι μόνη σου ποτέ μέσα στη μέρα;
Φυσικά. Τώρα έφυγε η Μελίνα και όταν ο Γιώργος είναι σχολείο και ο Βασίλης έχει γύρισμα είμαι μόνη μου. Όμως όταν έχουμε λίγο ελεύθερο χρόνο με τον Βασίλη θέλουμε να κάνουμε κάτι μαζί. Να περάσουμε στιγμές μαζί.
Πώς είναι αυτό;
Είναι πάρα πολύ όμορφο και είναι πρωτόγνωρο. Είναι σαν να είμαστε σε πενταήμερη. Μόλις βρούμε ένα κενό διήμερο –σπάνια βέβαια– θέλουμε να πάμε εκδρομή! Ή να πάμε να φάμε κάπου, να πάμε σε ένα ταβερνάκι, να κάνουμε μια βόλτα.
Με τον Βασίλη ήσασταν έτσι από την πρώτη στιγμή που βρεθήκατε;
Ναι. Ήταν κάτι που υπήρχε. Ένας ηλεκτρισμός. Υπήρχε όλη αυτή η ζεστασιά στην ψυχή. Από το να κοιτάς τον άλλον μέχρι να επικοινωνείτε. Δεν καταλαβαίναμε ακριβώς τι συμβαίνει, αλλά νιώθαμε ότι κάτι συμβαίνει. Εγώ δηλαδή δεν το ήξερα. Εκείνος, από την άλλη, έλεγε ότι ήταν σίγουρος. Εγώ σκεφτόμουν ότι μπορεί όσο τον γνώριζα καλύτερα να χανόταν ο ενθουσιασμός και ο θαυμασμός. Αλλά δεν συνέβη αυτό το πράγμα και αυτό που ένιωθα όλο και δυνάμωνε.
Την οικειότητα την αισθάνθηκες γρήγορα;
Από την πρώτη στιγμή. Νομίζω ότι αυτό που μας ένωσε τόσο δυνατά με τον Βασίλη ήταν η αλήθεια μας. Στην αρχή κάναμε παρέα. Δεν γίναμε αμέσως ζευγάρι, πέρασε ένα αρκετά μεγάλο διάστημα. Και σε αυτή την παρέα που κάναμε αισθανόμασταν ότι κουμπώνουμε ολοένα και περισσότερο. Είναι πολλά τα κοινά μας.
Δεν ωραιοποιήσατε τον εαυτό σας για να αρέσετε ο ένας στον άλλον;
Δεν χρειάστηκε, δεν θέλαμε κιόλας. Η αλήθεια ήταν αυτή που μας έφερε ακόμη πιο κοντά. Μια γυμνή αλήθεια που δεν είχε κανένα καλλωπισμό.
Δεν σκέφτηκες μήπως δεν πρέπει να του φορτώσεις τα δικά σου θέματα;
Δεν με ενδιέφερε καθόλου να σκεφτώ τίποτα τέτοιο και ούτε και εκείνον. Η αλήθεια είναι αυτή που μας έφερε κοντά και η τύχη.
Δεν ήσουν μια γυναίκα που έψαχνε.
Όχι, όχι. Όταν τον είδα είπα «Χριστέ μου, πόσο όμορφος άντρας είναι αυτός!» και μέχρι εκεί. Αλλά στην επικοινωνία μας άρχισα να νιώθω ότι είναι κάτι άλλο.
Ο κόσμος σε νοιάζει; αυτό το «τι θα πει ο κόσμος»;
Όχι, Νάνσυ, όχι.
Εσύ όταν ακούς ένα τραγούδι σου εκείνης της περιόδου σκέφτεσαι και το τι συνέβαινε στη ζωή σου παράλληλα;
Ναι, κάποιες φορές ακούω και τι συνέβαινε στη ζωή μου εκείνη την περίοδο.
Κρυβόσουν;
Αν έκρυβα τη θλίψη μου με ρωτάς; Ναι. Κάπως αλλιώς θα σου το θέσω τώρα, όπως μου έρχεται: Δεν είναι ότι έκρυβα τη θλίψη μου, είναι ότι γέμιζα τη ζωή μου παίρνοντας χαρά από τη δουλειά μου, τα παιδιά μου, τους φίλους μου.
Τώρα;
Τώρα νιώθω γεμάτη, νιώθω πλήρης.
- ΧΑΜΟΣ ΜΕ ΤΙΣ ΣΥΝΤΑΞΕΙΣ – ΚΟΒΟΥΝ ΤΗΝ ΜΙΣΗ ΣΥΝΤΑΞΗ ΓΙΑ ΝΑ…
- Τα 3 πιο τυxερά Ζώδια της εβδομάδας(15-21/6) -Τα πράγματα αρχίζουν επιτέλους να μπαίνουν στη θέση τους
- Μπάρκα: Ξύπνησε με το νυφικό της! Η αγουροξυπνημένη φωτογραφία και οι αναρτήσεις των καλεσμένων την επόμενη μέρα από τον γάμο της
- ΕΚΤΑΚΤΟ: Έχουμε σύγκρουση ελικοπτέρων στον αέρα – Υπάρχουν νεκροί
