Το αφιέρωμα στην ηθοποιό Κατερίνα Βασιλάκου που έφυγε μόλις στα 60 της
Το όνειρο ζωής που δεν πρόλαβε να χαρεί – Ο ξαφνικός θάνατος της Ελληνίδας ηθοποιού στα 60 της χρόνια
Στις 4 Ιουλίου του 2001, η ηθοποιός Κατερίνα Βασιλάκου, «φεύγει» ξαφνικά στα εξήντα της χρόνια, έπειτα από νοσηλεία σε νοσοκομείο λόγω ενός μικροβίου, όπως είπαν…
Δείτε το βίντεο-αφιέρωμα:
Έναν χρόνο πριν είχε καταφέρει, έπειτα από πολλούς κόπους και θυσίες να εγκαινιάσει το καινούριο θέατρό της στον Κεραμεικό. Το θέατρο «Κατερίνα Βασιλάκου».
Στις 10 Φεβρουαρίου του 2000 εγκαινιάστηκε η κεντρική σκηνή με το έργο του Λακλό «Επικίνδυνες σχέσεις». Ήταν η πρώτη και τελευταία φορά που η Κατερίνα έπαιξε στη σκηνή αυτού του θεάτρου.
Το όνειρο της είχε γίνει πραγματικότητα, όμως δεν πρόλαβε να το ζήσει.
Κατερίνα Βασιλάκου: Η 40χρονη πορεία της
Η Κατερίνα Bασιλάκου γεννήθηκε στην Αιδηψό στις 25-11-1941. Δύο χρονών ήρθε στην Αθήνα και έζησε στο ξενοδοχείο «Απόλλων» στην Ομόνοια, γωνία Σταδίου και Αιόλου [επιχείρηση της οικογένειάς της] μέχρι που τελείωσε το 1962 τη δραματική σχολή του «Εθνικού Θεάτρου».
Ενώ από το ξεκίνημα της έγινε «σταρ» του λαϊκού «μελό» κινηματογράφου παίζοντας τα πρώτα έντεκα χρόνια της καριέρας της [ 1960-1971] σε είκοσι πέντε ταινίες του είδους, ταινίες πού την έκαναν αμέσως γνωστή και αγαπητή στο πλατύ κοινό, στο θέατρο η πορεία της ήταν εντελώς διαφορετική.
Αμέσως μετά την σχολή του «Εθνικού θεάτρου» και στα πρώτα τέσσερα χρόνια της καριέρας της [1962-1965] είχε την τύχη να βρεθεί στην σκηνή του καινούργιου τότε «Κρατικού Θεάτρου Βορείου Ελλάδος» παίζοντας σημαντικούς ρόλους όπως την Νίνα στον «Γλάρο» του Τσέχωφ, την Βιόλα στην «Δωδεκάτη νύχτα» του Σαίξπηρ, την Μπιάνκα στον «Οθέλλο» και άλλους σπουδαίους ρόλους στον «Αρχοντοχωριάτη» του Μολιέρου, στην «Τρισεύγενη» του Κωστή Παλαμά, στο «Νησί της Αφροδίτης» του Αλέξη Πάρνη, στον «Ματωμένο γάμο» του Λόρκα κ.α.
Επιστρέφοντας στην Αθήνα το 1965 παίζει για τέσσερα χρόνια σε σημαντικούς θιάσους της εποχής.
Η λατρεία για την Έλλη Λαμπέτη
Οκτώβριο του 1971 η Κατερίνα παίζει στο Δημοτικό θέατρο του Πειραιά στο πλευρό της Έλλης Λαμπέτη, της ηθοποιού που λάτρευε.. Έπαιξε μαζί της στις «Πέντε θεατρικές μορφές»: μονόπρακτα των Κοκτώ: «Η ψεύτρα», «Την έχασα», «Η Ανθρώπινη φωνή», του Στρίντμπεργκ «Η πιο δυνατή» και της Κάθρην Μάνσφηλντ «Μίς Μπρίλ». Ο ρόλος ήταν μικρός. Της έφτανε όμως που ήταν κοντά στην Έλλη.
Από το 1972 –1975 η Κατερίνα παίζει στο θέατρο «Κώστα Μουσούρη».
Από το 1975-1982 η Κατερίνα Βασιλάκου και ο Θανάσης Μυλωνάς συγκροτούν και πάλι θίασο και παρουσιάζουν στα θέατρα «Αλάμπρα» και «Όρβο» πολλά έργα.
Θανάσης Μυλωνάς: Η μάχη με την αρρώστια και ο πρόωρος θάνατος στα 51 του
Προς το τέλος του 1987 αρρώστησε ο Θανάσης Μυλωνάς και η Κατερίνα έμεινε μακριά από το θέατρο για δύο χρόνια προκειμένου να είναι κοντά του στα νοσοκομεία. Ο Θανάσης νικημένος από τον καρκίνο έφυγε στις 4 Ιανουαρίου 1989 σε ηλικία 51 χρόνων αφήνοντας την Κατερίνα και την 14χρονη κόρη τους Ελένη.
Η Κατερίνα Βασιλάκου στο σινεμά
Το 1960 μαθήτρια ακόμα της σχολής του «Εθνικού θεάτρου» έπαιξε στην ταινία του Ανδρέα Λαμπρινού «Της μιας δραχμής τα γιασεμιά» στο πλευρό του Ορέστη Μακρή.
Από το 1960-1971 έπαιξε σε 25 ταινίες που χαρακτηρίστηκαν «μελό» με τεράστια όμως απήχηση στο κοινό.
Η πορεία της στην τηλεόραση
Στην τηλεόραση έπαιξε στις σειρές «Αγρίμια» το 1973 της Έλενας Πανταζώνη σε σκηνοθεσία Μήτσου Λυγίζου, «Μενεξεδένια Πολιτεία» το 1975 του Γιάννη Κανδύλα από το μυθιστόρημα του Άγγελου Τερζάκη σε σκηνοθεσία Κώστα Φέρρη, «Ο Φάρος» το 1976 της Σούλας Πιεράκου σε σκηνοθεσία Γιώργου Σκαλενάκη, «Η Οικογένεια» το 1990 σε σκηνοθεσία Μάριου Ποντίκα.
Έπαιξε σε δώδεκα θεατρικά έργα ανεβασμένα για την τηλεόραση.
Προτεινόμενο Άρθρο
ΤΙ ΘΕΛΕΙ Ο ΤΡΑΜΠ
Ράμα: «Δεν έχω την παραμικρή αμφιβολία ότι ο Πλάτωνας και ο Αριστοτέλης είναι Έλληνες φιλόσοφοι και ότι η Αρχαία Ελλάδα είναι η κοιτίδα του ευρωπαϊκού πολιτισμού»
Στην προσπάθειά του να δικαιολογήσει τα αδικαιολόγητα, ο Έντι Ράμα δήλωσε «έκπληκτος» από το μέγεθος των αντιδράσεων στην Αθήνα.
Μετά την κατακραυγή και το διπλωματικό «μούδιασμα» που προκάλεσαν οι δηλώσεις του στο Αμπού Ντάμπι, ο Αλβανός Πρωθυπουργός, Έντι Ράμα, επιχείρησε σήμερα να μαζέψει τα ασυμμάζευτα. Με μια μακροσκελή ανάρτηση στα κοινωνικά δίκτυα, ο Έντι Ράμα προσπάθησε να αναδιπλωθεί, υποστηρίζοντας ότι όσα είπε στον ελληνοαμερικανό δημοσιογράφο Τζον Ντεφτέριος δεν ήταν τίποτα περισσότερο από… «φιλικό χιούμορ».
Δείτε το βίντεο:
Στην προσπάθειά του να δικαιολογήσει τα αδικαιολόγητα, ο Έντι Ράμα δήλωσε «έκπληκτος» από το μέγεθος των αντιδράσεων στην Αθήνα. Αντί όμως για μια ειλικρινή συγγνώμη, επέλεξε εκ νέου την οδό της επίθεσης προς τα μέσα ενημέρωσης, κατηγορώντας τα ελληνικά media και τους πολιτικούς για «εθνικιστικό πάθος» και αποσπασματική παρουσίαση των λεγομένων του.
Σύμφωνα με τον Αλβανό Πρωθυπουργό, οι ειρωνείες περί «μονοπωλίου στη φιλοσοφία» και οι αιχμές για τα «τρία μηδενικά» των Ελλήνων ήταν απλώς αστεϊσμοί που μετατράπηκαν σε «δημόσια πολεμική» από την ελληνική πλευρά.
Ο θαυμασμός για τον Πλάτωνα και ο «ειδικός σεβασμός» στον Μητσοτάκη
Σε μια στροφή 180 μοιρών —τουλάχιστον στα λόγια— ο κ. Ράμα έσπευσε να διαβεβαιώσει πως δεν αμφισβητεί την ελληνικότητα του Πλάτωνα και του Αριστοτέλη, χαρακτηρίζοντας την Αρχαία Ελλάδα ως το «λίκνο του ευρωπαϊκού πολιτισμού».
Επιθυμώντας προφανώς να χαμηλώσει τους τόνους σε κυβερνητικό επίπεδο, μίλησε για «αδελφική» σχέση των δύο λαών και εξέφρασε «ειδικό σεβασμό» προς τον Έλληνα Πρωθυπουργό, Κυριάκο Μητσοτάκη. Η κίνηση αυτή ερμηνεύεται από αναλυτές ως μια προσπάθεια να περιορίσει τη ζημιά που προκάλεσε η απρόκλητη επιθετικότητά του σε ένα διεθνές ακροατήριο.
Δείτε το βίντεο:
Το «δηλητήριο» στην ουρά της ανάρτησης
Ωστόσο, ο Έντι Ράμα δεν θα ήταν ο εαυτός του αν δεν έκλεινε την παρέμβασή του με μια νέα δόση ειρωνείας, αποδεικνύοντας ότι η αναδίπλωσή του είναι μάλλον προσχηματική.
Στο κλείσιμο της ανάρτησής του, σημείωσε με νόημα πως δεν μπορεί να θεωρεί απογόνους του Πλάτωνα και του Αριστοτέλη όσους «γράφουν και μιλούν ελληνικά με εθνικιστικό πάθος». Με αυτή τη φράση, ο Αλβανός ηγέτης επέλεξε να συντηρήσει την ένταση, αφήνοντας να εννοηθεί πως ο ίδιος παραμένει ο κριτής του ποιος δικαιούται να φέρει την κληρονομιά του ελληνικού πολιτισμού.
Άτυπη μετάφραση:
«Είμαι έκπληκτος από την αντίδραση ορισμένων μέσων ενημέρωσης στην Αθήνα και ορισμένων κουρασμένων Ελλήνων πολιτικών στον απολύτως αμερόληπτο, αλλά φιλικό και χιουμοριστικό τόνο της συνομιλίας μου με τον αξιότιμο δημοσιογράφο John Defterios στο πάνελ που διοργανώθηκε στο Συνέδριο για τη Βιώσιμη Ανάπτυξη στο Αμπού Ντάμπι!
Είναι απίστευτο ότι μια φράση που ειπώθηκε για πλάκα μπορεί να βγει εντελώς από το πλαίσιο της και να μετατραπεί σε δημόσια διαμάχη που τροφοδοτείται από εθνικιστικό πάθος, κάτι που, δυστυχώς, συμβαίνει συχνά στα αθηναϊκά μέσα ενημέρωσης!
Αλλά διαβεβαιώνω όλους όσους ανησυχούν και αισθάνονται προσβεβλημένοι ότι δεν έχω την παραμικρή αμφιβολία ότι ο Πλάτωνας και ο Αριστοτέλης είναι Έλληνες φιλόσοφοι και ότι η Αρχαία Ελλάδα είναι η κοιτίδα του ευρωπαϊκού πολιτισμού. ότι η ελληνική κουλτούρα αξίζει μόνο θαυμασμό, όχι μόνο για τους φιλοσόφους της αρχαιότητας, αλλά και για τους ποιητές, τους συγγραφείς, τους κινηματογραφιστές και τη μουσική που έχει δώσει στην ανθρωπότητα ότι η Ελλάδα είναι μια χώρα για την οποία τρέφω τα πιο θετικά συναισθήματα, ότι ο ελληνικός λαός είναι, για μένα, ένας αναντικατάστατος γείτονας και αδιαίρετος αδελφός του αλβανικού λαού, και ότι τρέφω ιδιαίτερο σεβασμό για τον Πρωθυπουργό της Ελλάδας 🇦🇱❤️🇬🇷
Έχουμε καταλάβει ο ένας τον άλλον; Ελπίζω ναι.
Αλλά, παρακαλώ, όσοι είναι αναστατωμένοι και προσβεβλημένοι από το χιούμορ μου, ας μην περιμένουν από μένα να θεωρήσω όποιον γράφει και μιλάει ελληνικά με το εθνικιστικό πάθος των προαναφερθέντων ως διάδοχο του Πλάτωνα και του Αριστοτέλη.🤷🏻♂️
Αυτό είναι όλο.»
