Εκτός επιδόματος των 250 ευρώ μένουν χιλιάδες συνταξιούχοι μετά τις τελευταίες αποφάσεις της κυβέρνησης.
Τα 250 ευρώ θα τα πάρουν λιγότερα άτομα μετά τους κόφτες που έχουν μπει. Ποιοι θα μείνουν εκτός;
Σύμφωνα με τις οδηγίες της ΕΝΥΠΕΚΚ, συγκεκριμένες κατηγορίες πολιτών δεν θα λάβουν το επίδομα των 250 ευρώ φέτος. Στους αποκλεισμούς περιλαμβάνονται χήρες, ορφανά και γυναίκες κάτω των 65 ετών που λαμβάνουν μειωμένες συντάξεις. Επίσης, εκτός παραμένουν οι δικαιούχοι του Ελάχιστου Εγγυημένου Εισοδήματος και του επιδόματος παιδιού.
Οι μακροχρόνια άνεργοι και οι μονογονεϊκές οικογένειες δεν δικαιούνται την οικονομική ενίσχυση. Κρίσιμος παράγοντας αποτελεί η ηλικία, καθώς οι συνταξιούχοι κάτω των 65 ετών αποκλείονται, με την προϋπόθεση ότι πρέπει να έχουν συμπληρώσει το 65ο έτος έως τις 31 Δεκεμβρίου 2024.
Πολίτες με σημαντική προσωπική διαφορά που προσμετράται στο ετήσιο εισόδημα, καθώς και εργαζόμενοι συνταξιούχοι παραμένουν εκτός, αφού το εργασιακό εισόδημα υπολογίζεται στο συνολικό ποσό. Όσοι έλαβαν αναδρομικά το 2024 ή πρόωρη σύνταξη τον Σεπτέμβριο 2025 επίσης αποκλείονται.
Ποιοι είναι οι δικαιούχοι των 250 ευρώ
Έξι βασικές κατηγορίες πολιτών δικαιούνται το επίδομα 250 ευρώ. Πρωταρχική προϋπόθεση αποτελεί η συμπλήρωση του 65ου έτους ηλικίας έως τις 31 Δεκεμβρίου 2024, σε συνδυασμό με συγκεκριμένα εισοδηματικά και περιουσιακά όρια.
Για άγαμους πολίτες, το ετήσιο εισόδημα δεν πρέπει να υπερβαίνει τις 14.000 ευρώ, ενώ η περιουσιακή αξία δεν μπορεί να ξεπερνά τις 200.000 ευρώ. Τα ζευγάρια ή τα μέρη συμφώνου συμβίωσης έχουν ανώτατο όριο τις 26.000 ευρώ ετησίως και περιουσιακή αξία έως 300.000 ευρώ.
Στους δικαιούχους συμπεριλαμβάνονται συνταξιούχοι του e-ΕΦΚΑ που έλαβαν κύρια σύνταξη αναπηρίας τον Σεπτέμβριο, καθώς και δικαιούχοι σύνταξης ανασφάλιστων υπερηλίκων. Επίσης, πολίτες που λαμβάνουν επίδομα κοινωνικής αλληλεγγύης ανασφάλιστων υπερήλικων, συνταξιούχοι αναπηρίας, δικαιούχοι αναπηρικών επιδομάτων από τον ΟΠΕΚΑ και όσοι παίρνουν εξωιδρυματικό επίδομα από τον ΕΦΚΑ.
Ανατροπή στον θάνατο του 4χρονου Ανδρέα – Έτσι πέθανε – Ομολόγησε ο θείος του
Αχαΐα: Ανατροπή με τον θάνατο του μικρού Ανδρέα – Ο θείος του ομολόγησε ότι έπεσαν από τη γουρούνα και σκοτώθηκε
Όπως όμως αποκάλυψε στις Αρχές με νέα του κατάθεση ο 25χρονος, μαζί με το παιδί επέβαιναν σε μια γουρούνα το μοιραίο μεσημέρι της 11ης Νοεμβρίου
Από την πτώση της γουρούνας την οποία οδηγούσε ο 25χρονος και είχε μαζί του τον ανήλικο ανιψιό του, έχασε τελικά τη ζωή του ο 4χρονος Ανδρέας την Τρίτη (11.11.25) στο χωριό Σπάτα Αχαΐας.
Ο θείος του παιδιού άλλαξε την αρχική του κατάθεση σύμφωνα με την οποία είχε χτυπήσει το κεφάλι του σε μπαλκόνι και στη συνέχεια έπεσε μαζί με τον μικρό από μαντρότοιχο ύψους δύο μέτρων, με αποτέλεσμα το παιδάκι να χάσει τη ζωή του.
Όπως όμως αποκάλυψε στις Αρχές με νέα του κατάθεση ο 25χρονος, μαζί με το παιδί επέβαιναν σε μια γουρούνα το μοιραίο μεσημέρι της 11ης Νοεμβρίου.
Ξαφνικά σε μια κατηφόρα, έχασε τον έλεγχο της μηχανής με αποτέλεσμα τόσο ο ίδιος όσο και το παιδί να πέσουν στο κενό.
Σπαραγμός στην κηδεία του 3χρονου Ανδρέα -Γονάτισαν όλοι στις σπαρακτικές κραυγές της μάνας
«Πού είσαι αγάπη μου;» φώναζε η μητέρα του – «Καλύτερα να πέθαινα εγώ» δήλωσε ο θείος του
Οι κάτοικοι του χωριού, συγκλονισμένοι, αποχαιρέτησαν το παιδί μέσα σε μια ατμόσφαιρα βαθιάς συγκίνησης και σιωπής.
Τραγική φιγούρα η μητέρα και η γιαγιά του μικρού αγοριού οι οποίες συντετριμμένες δεν μπορούσαν να πιστέψουν το κακό που βρήκε την οικογένειά τους. «Πού είσαι αγάπη μου» φώναζε η μητέρα καθώς συνόδευε το λευκό φέρετρο.
Το δυστύχημα συνέβη όταν ο 25χρονος θείος του μικρού, κρατώντας τον Ανδρέα στην αγκαλιά του, χτύπησε κατά λάθος το κεφάλι του σε μπαλκόνι, ζαλίστηκε και έχασε την ισορροπία του. Αποτέλεσμα ήταν και οι δύο να πέσουν από ύψος περίπου δύο μέτρων. Στην κατάθεσή του, ο θείος περιέγραψε πως «παίζαμε και ξαφνικά γλιστρήσαμε, δεν κατάλαβα πώς συνέβη. Θα προτιμούσα να είχα πέσει εγώ μόνος μου».
Αμέσως μετά την πτώση, ο παππούς του παιδιού έσπευσε να βοηθήσει, μεταφέροντάς τον στο Κέντρο Υγείας Δυτικής Αχαΐας. Στη συνέχεια, ο Ανδρέας διακομίστηκε στο Καραμανδάνειο Νοσοκομείο Παίδων Πατρών, όπου οι γιατροί διαπίστωσαν σοβαρές κρανιοεγκεφαλικές κακώσεις.
Παρά τις προσπάθειες ανάνηψης που διήρκεσαν40 λεπτά, ο μικρός Ανδρέας υπέστη ανακοπή και άφησε την τελευταία του πνοή. Ο25χρονος θείος, ο οποίος κρατούσε το παιδί τη στιγμή του ατυχήματος, αφέθηκε ελεύθερος καθώς η οικογένεια δεν υπέβαλε ποινική δίωξη. Η μητέρα και η γιαγιά του παιδιού βρέθηκαν στο πλευρό του λευκού φέρετρου, γεμάτες πόνο και απέραντη θλίψη.
Σε ανακοίνωσή της, η διοίκηση του Καραμανδάνειου Νοσοκομείου εξέφρασε τη βαθιά λύπη της για την απώλεια, τονίζοντας ότι το παιδί εισήχθη σε κρίσιμη κατάσταση και παρά τις προσπάθειες ΚΑΡΠΑ, δεν κατέστη δυνατό να σωθεί.
Η μόνη λέξη που έβγαινε από τα χείλη των περισσοτέρων ήταν ένα «γιατί».
Όλα συνέβησαν στις 3:45 το μεσημέρι της Τρίτης όταν ο 25χρονος είχε πάρει τον 4χρονο Αντρέα και έκαναν μια βόλτα στο χωριό, ξαφνικά και ενώ έπαιζαν στο δρόμο, ο μικρός άρχισε να τρέχει και ο θείος του το πήρε αγκαλιά προκειμένου να τον καθησυχάσει. Όπως περπατούσαν στην άκρη του δρόμου, ο 25χρονος χτύπησε το κεφάλι του σε ένα μπαλκόνι με αποτέλεσμα να ζαλιστεί και να πέσει από τον μαντρότοιχο μαζί με το τρίχρονο στο κενό.
Το παιδί μεταφέρθηκε αμέσως στο νοσοκομείο, όπου οι γιατροί έδωσαν μάχη να κρατηθεί στη ζωή ωστόσο ο Αντρέας δεν τα κατάφερε και πέθανε από ανακοπή.
Η μοιραία βόλτα
Σύμφωνα με τα όσα φέρεται να είπε στην κατάθεσή του, ο 25χρονος ανέλαβε την εποπτεία του μικρού παιδιού καθώς οι γονείς του εργάζονταν σε χωράφι. Ενώ περπατούσε στην άκρη του δρόμου κάνοντας βόλτα, έχοντας στην αγκαλιά του τον μικρό, έπεσε από τη μάντρα και χτύπησαν και οι 2 στο έδαφος. Η αιτία της πτώσης παραμένει μέχρι στιγμής άγνωστη.
Οι παππούδες μετέφεραν τον 3χρονο στο χωριό Καραίικα Δυτικής Αχαΐας όπου εκεί ασθενοφόρο του ΕΚΑΒ τον παρέλαβε και τον μετέφερε στο Κέντρο Υγείας Κάτω Αχαΐας. Οι γιατροί όμως διαπίστωσαν τη σοβαρότητα των τραυμάτων σου και έτσι αποφασίστηκε η διακομιδή του στο «Καραμανδάνειο» Γενικό Νοσοκομείο Παίδων.
Οι γιατροί πάλευαν 40 λεπτά να τον επαναφέρουν. Το παιδί έφυγε από τη ζωή σχεδόν 3.5 ώρες μετά, προδομένο από την καρδιά του.
Λόγω των τραυμάτων που υπέστη και ο 25χρονος, διακομίσθηκε στο νοσοκομείο «Ο Άγιος Ανδρέας» και συνελήφθη. Χθες με απόφαση του εισαγγελέα αφέθηκε ελεύθερος.
ΔΕΣΠΟΙΝΑ ΒΑΝΔΗ: Η ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΗ ΓΙΑ ΤΟΝ ΧΩΡΙΣΜΟ ΜΕ ΤΟΝ ΝΤΕΜΗ – «ΟΤΑΝ ΕΙΔΑ ΤΟΝ ΒΑΣΙΛΗ ΕΙΠΑ…»
Η Δέσποινα Βανδή σε συνέντευξη που παραχώρησε στη Νάνσυ Ζαμπέτογλου και το περιοδικό “Down Town”, μίλησε για τα παιδιά της και τον Βασίλη Μπισμπίκη, ενώ αποκάλυψε πως τα τελευταία δύο χρόνια κάνει ψυχοθεραπεία.
Πώς φτάνεις να πεις μια μέρα «η ζωή είναι αλλιώς»;
Όταν αποφασίζεις να πρωταγωνιστήσεις σε αυτήν. Τώρα μπορεί να σου γεννιέται η εύλογη ερώτηση: «Μα δεν πρωταγωνιστούσες στη ζωή σου όλα αυτά χρόνια;» Όταν κάνεις παιδιά όλα αλλάζουν. Αφήνεις τον εαυτό σου πιο πίσω, μπορεί να κάνεις πράγματα τα οποία δεν σε ευχαριστούν απόλυτα, αλλά ευχαριστούν τον υπόλοιπο κόσμο και από εκεί που ζούσες εκατό τοις εκατό για τον εαυτό σου, καταλήγεις να ζεις πενήντα τοις εκατό, μετά τριάντα, δέκα… και μια μέρα χάνεσαι, χωρίς να το καταλάβεις. Άλλαξα, ρε παιδί μου, όχι μια μέρα ξαφνικά, αλλά αποφάσισα να κάνω ευτυχισμένο τον εαυτό μου, να δώσω σημασία σε μένα.
Εσύ το καταλάβαινες ότι δεν είσαι ευτυχισμένη;
Προτεινόμενο Άρθρο
ΕΚΤΑΚΤΟ ΤΩΡΑ: ΣΟΚΑΡΙΣΤΙΚΟ ΤΡΟΧΑΙΟ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ – ΔΥΣΤΥΧΩΣ ΕΧΟΥΜΕ 4…
Δεν το καταλαβαίνεις. Ασφαλώς καταλαβαίνεις ότι δεν είσαι καλά, αλλά είναι τόσο πολλά αυτά που τρέχουν γύρω σου, που επί της ουσίας αποσυντονίζεσαι και το μόνο που κάνεις είναι να κοιτάζεις πώς θα βγει η καθημερινότητα και χάνεις τη μεγάλη εικόνα. Χάνεις τη μεγάλη, ουσιαστική εικόνα του ότι εσύ τελικά δεν είσαι χαρούμενος μέσα σε όλο αυτό. Οπότε, για να μιλήσω για μένα, η αλλαγή δεν έγινε ξαφνικά, αλλά όταν προέκυψε είδα τη διαφορά. Με τι έχει να κάνει η χαρά; Διότι σίγουρα δεν έχει να κάνει ούτε με τα χρήματα ούτε με την εμφάνιση.
Προτεραιότητα της Δέσποινας Βανδή ήταν τα παιδιά της
Είχες αφήσει τον εαυτό σου;
Εντελώς. Για μένα προτεραιότητα ήταν τα παιδιά. Μην ξεχνάς ότι η Μελίνα πάει 19 και από την ώρα που ήρθε στον κόσμο εγώ με άφησα. Μετά γεννήθηκε ο Γιώργος. Εγώ το μόνο που σκεφτόμουν ήταν να είναι καλά τα παιδιά. Όλος ο κόσμος μου ήταν αυτά. Δεν έδινα καμία σημασία στον εαυτό μου.
Δεν γίνονται και τα δύο μαζί;
Φυσικά και γίνονται. Νάνσυ, δεν το καταλαβαίνεις και δεν το καταλαβαίνεις επειδή οι άνθρωποι σταδιακά μέσα στον χρόνο αλλάζουν. Δεν αλλάζουν σε μια στιγμή. Και κάνεις υπομονή πιστεύοντας ότι τα πράγματα θα αλλάξουν, ότι θα γίνουν καλύτερα. Αλλά αυτά δεν αλλάζουν κι εσύ συνεχίζεις να κάνεις υπομονή. Εγώ από υπομονή μπορεί να σκάσω γάιδαρο, αλλά δεν είναι και τόσο μεγάλο προτέρημα αυτό τελικά.
Αν τα παιδιά σου ήταν μικρά ακόμα θα ήμασταν εδώ και θα λέγαμε αυτά;
Δεν το ξέρω. Νάνσυ, σε μένα τα πράγματα γίνανε πάρα πολύ απλά. Τα είδα όλα μπροστά μου στην κανονικότητά τους επειδή ερωτεύτηκα. Δεν ξέρω αν θα τα έβλεπα τόσο ξεκάθαρα πριν. Προκειμένου να δικαιολογήσουμε πράγματα που δεν μας αρέσουν στη ζωή μας, βρίσκουμε δεκάδες λόγους και αιτίες και η δύναμη της συνήθειας και όλο αυτό το πράγμα που ξέρεις. Δεν είναι εύκολο να βγεις έξω από το πλαίσιο μέσα στο οποίο έχεις μάθει να λειτουργείς.
Δεν φοβήθηκες την ώρα που ένιωσες ότι ερωτεύεσαι;
Εγώ ερωτεύτηκα και θεώρησα τίμιο απέναντι στον εαυτό μου, στα παιδιά μου και στον άνθρωπο που είχα δίπλα μου τέλος πάντων όλα αυτά τα χρόνια να χωρίσω, δεν σήκωνε δεύτερη κουβέντα.
Δεν το φοβήθηκες το συναίσθημα που ερχόταν; Σε ξεβόλευε, σου άλλαζε τη ζωή.
Οι άνθρωποι αλλάζουν, οπότε μοιραία και οι σχέσεις. Όταν ζεις παθητικά είναι σίγουρο ότι θα βρεθείς σε ψυχολογικά αδιέξοδα. Το συναίσθημα με αφύπνισε και κατάλαβα πως είχε έρθει πια η ώρα για αλλαγή.
Μου κάνει εντύπωση που –παρά τους κανόνες, τα στερεότυπα κι όλα αυτά που έχεις μέσα στο κεφάλι σου επειδή έτσι μεγάλωσες– αποφάσισες να το ζήσεις.
Κοίταξε, δεν έγινε έτσι ξαφνικά. Δεν πάρθηκε αυτή απόφαση μέσα σε μία μέρα. Είχα κι εγώ τις αγωνίες και τις αντιστάσεις μου, αλλά έβλεπα ότι αυτό το πράγμα έρχεται με φορά πάνω μου. Δεν μπορούσα να το παλέψω ούτε να αντισταθώ, οπότε έπρεπε να πάρω μια απόφαση. Ή να το ζήσω ή να το αφήσω. Δεν ήθελα να το αφήσω.
Είναι τελικά τύχη που ζεις όλο αυτό; Κάτι σαν να σώζεσαι την τελευταία στιγμή που πας να φύγεις στον γκρεμό;
Ναι, τύχη είναι. Νομίζω ότι είναι κάποιος από εκεί πάνω ψηλά που ήθελε να συμβεί αυτό το πράγμα σε μένα. Είναι ο Θεός, είναι το σύμπαν, οι άγγελοι; Δεν ξέρω.
Η Δέσποινα Βανδή κάνει ψυχοθεραπεία την τελευταία δεκαετία
Αναθεώρησες κι άλλα πράγματα; Εννοώ και στη δουλειά;
Καταρχάς, κάνω ψυχοθεραπεία σχεδόν δύο χρόνια τώρα και με έχει βοηθήσει πάρα πολύ. Θεωρούσα ότι το να διαβάζεις βιβλία και να έχεις καλούς φίλους είναι αρκετό για να εξελιχθείς, να μοιραστείς και να προβληματιστείς. Όχι όμως. Με την ψυχοθεραπεία βλέπεις πράγματα που ούτε είχες σκεφτεί ποτέ ούτε είχες έρθει αντιμέτωπος με αυτά. Είναι πολύ πιο εύκολο να χώνεις πράγματα κάτω από το χαλάκι και να προχωράς ξανά. Δευτέρα, Τρίτη, Τετάρτη, Πέμπτη κλπ.
Τώρα είσαι ευχαριστημένη;
Ναι, φυσικά, είμαι χαρούμενη με τις επιλογές μου. Γιατί πια αποφασίζω μόνη μου.
Είσαι μόνη σου ποτέ μέσα στη μέρα;
Φυσικά. Τώρα έφυγε η Μελίνα και όταν ο Γιώργος είναι σχολείο και ο Βασίλης έχει γύρισμα είμαι μόνη μου. Όμως όταν έχουμε λίγο ελεύθερο χρόνο με τον Βασίλη θέλουμε να κάνουμε κάτι μαζί. Να περάσουμε στιγμές μαζί.
Πώς είναι αυτό;
Είναι πάρα πολύ όμορφο και είναι πρωτόγνωρο. Είναι σαν να είμαστε σε πενταήμερη. Μόλις βρούμε ένα κενό διήμερο –σπάνια βέβαια– θέλουμε να πάμε εκδρομή! Ή να πάμε να φάμε κάπου, να πάμε σε ένα ταβερνάκι, να κάνουμε μια βόλτα.
Με τον Βασίλη ήσασταν έτσι από την πρώτη στιγμή που βρεθήκατε;
Ναι. Ήταν κάτι που υπήρχε. Ένας ηλεκτρισμός. Υπήρχε όλη αυτή η ζεστασιά στην ψυχή. Από το να κοιτάς τον άλλον μέχρι να επικοινωνείτε. Δεν καταλαβαίναμε ακριβώς τι συμβαίνει, αλλά νιώθαμε ότι κάτι συμβαίνει. Εγώ δηλαδή δεν το ήξερα. Εκείνος, από την άλλη, έλεγε ότι ήταν σίγουρος. Εγώ σκεφτόμουν ότι μπορεί όσο τον γνώριζα καλύτερα να χανόταν ο ενθουσιασμός και ο θαυμασμός. Αλλά δεν συνέβη αυτό το πράγμα και αυτό που ένιωθα όλο και δυνάμωνε.
Την οικειότητα την αισθάνθηκες γρήγορα;
Από την πρώτη στιγμή. Νομίζω ότι αυτό που μας ένωσε τόσο δυνατά με τον Βασίλη ήταν η αλήθεια μας. Στην αρχή κάναμε παρέα. Δεν γίναμε αμέσως ζευγάρι, πέρασε ένα αρκετά μεγάλο διάστημα. Και σε αυτή την παρέα που κάναμε αισθανόμασταν ότι κουμπώνουμε ολοένα και περισσότερο. Είναι πολλά τα κοινά μας.
Δεν ωραιοποιήσατε τον εαυτό σας για να αρέσετε ο ένας στον άλλον;
Δεν χρειάστηκε, δεν θέλαμε κιόλας. Η αλήθεια ήταν αυτή που μας έφερε ακόμη πιο κοντά. Μια γυμνή αλήθεια που δεν είχε κανένα καλλωπισμό.
Δεν σκέφτηκες μήπως δεν πρέπει να του φορτώσεις τα δικά σου θέματα;
Δεν με ενδιέφερε καθόλου να σκεφτώ τίποτα τέτοιο και ούτε και εκείνον. Η αλήθεια είναι αυτή που μας έφερε κοντά και η τύχη.
Δεν ήσουν μια γυναίκα που έψαχνε.
Όχι, όχι. Όταν τον είδα είπα «Χριστέ μου, πόσο όμορφος άντρας είναι αυτός!» και μέχρι εκεί. Αλλά στην επικοινωνία μας άρχισα να νιώθω ότι είναι κάτι άλλο.
Ο κόσμος σε νοιάζει; αυτό το «τι θα πει ο κόσμος»;
Όχι, Νάνσυ, όχι.
Εσύ όταν ακούς ένα τραγούδι σου εκείνης της περιόδου σκέφτεσαι και το τι συνέβαινε στη ζωή σου παράλληλα;
Ναι, κάποιες φορές ακούω και τι συνέβαινε στη ζωή μου εκείνη την περίοδο.
Κρυβόσουν;
Αν έκρυβα τη θλίψη μου με ρωτάς; Ναι. Κάπως αλλιώς θα σου το θέσω τώρα, όπως μου έρχεται: Δεν είναι ότι έκρυβα τη θλίψη μου, είναι ότι γέμιζα τη ζωή μου παίρνοντας χαρά από τη δουλειά μου, τα παιδιά μου, τους φίλους μου.
Τώρα;
Τώρα νιώθω γεμάτη, νιώθω πλήρης.
