11 επώνυμοι Έλληνες που «έχασαν» τα παιδιά τους και βυθίστηκαν στο πένθος

«Τους πρώτους μήνες έλεγα στην Παναγία ότι δεν πρόσεξε το παιδί μου»

11 επώνυμοι Έλληνες

Βαρύ ήταν το κλίμα στην κηδεία της κόρης του Αντώνη Σαμαρά, Λένας, χθες Δευτέρα 11/8. Η 34χρονη έφυγε από τη ζωή έπειτα από ανακοπή καρδιάς και το τελευταίο «αντίο» ειπώθηκε στο Α’ Νεκροταφείο Αθηνών.

Το σοκ για την τόσο ξαφνική και τραγική απώλειά της είναι μεγάλο. Πολλά ωστόσο είναι τα επώνυμα πρόσωπα που βίωσαν αυτό τον μεγάλο πόνο, που όσα χρόνια και αν περάσουν θα είναι αβάσταχτος.

Οι διάσημοι, παρά την καταξίωση και την επιτυχία τους στα επαγγελματικά τους πεδία, δεν είναι ανίκητοι απέναντι σε αυτό τον απόλυτο πόνο. Η απώλεια του παιδιού τους, τους βυθίζει σε έναν κόσμο που κανείς δεν θα ήθελε ποτέ να γνωρίσει, αναγκάζοντάς τους να αντιμετωπίσουν την πιο σκοτεινή πτυχή της ανθρώπινης ύπαρξης.

Οδυσσέας Σταμούλης

Ο 11χρονος γιος του Οδυσσέα Σταμούλη, έφυγε από τη ζωή το 2023. Ο μικρός Χρήστος πνίγηκε σε παραλία της Ικαρίας όπου έκανε το μπάνιο του…

«Αυτή η χρονιά ήταν ένας εφιάλτης, δεν το συζητώ. Αγγελούδια, παιδάκια, γονείς χάνουν κάθε μέρα… Μερικά από αυτά τυχαίνει να έχουν έναν πατέρα, ας το πούμε αναγνωρίσιμο, δημόσιο πρόσωπο. Δεν μιλάω, λοιπόν, γι’ αυτό και ούτε θα μιλήσω, γιατί είναι σαν να έχει η δικιά μου απώλεια μεγαλύτερη βαρύτητα από των άλλων. Θέλω να σας πω ότι η απώλεια έχει ακριβώς την ίδια αξία και ο πόνος είναι αφόρητος με τον ίδιο τρόπο για όλους τους γονείς, είτε τον ξέρεις είτε δεν τον ξέρεις.

Ήταν πολύ χυδαίο που ερχόντουσαν έξω από το θέατρο, με την έννοια που είπα πριν. Ότι ήταν σαν να έχει μεγαλύτερη βαρύτητα η δική μου απώλεια από οποιουδήποτε ανθρώπου. Δεν μίλησα ποτέ ούτε κάλεσα κανέναν να του πω για τον πόνο μου», είχε δηλώσει σε συνέντευξή του ο ηθοποιός.

Μαίρη Βιδάλη

Πολύ πρόσφατα και η Μαίρη Βιδάλη είχε τον κόσμο της να «διαλύεται». Ο γιος της Κάρολος, έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 34 ετών έπειτα από σκληρή «μάχη» που έδωσε με τον καρκίνο στο ήπαρ.

«Να πω στους ανθρώπους που έχουν δικούς τους καρκινοπαθείς πως τα πράγματα είναι πάρα πολύ αισιόδοξα. Ο καρκίνος τείνει να γίνει χρόνια νόσος και σε πολλές περιπτώσεις ιάσιμες. Ο γιος μου ήταν «καταδικασμένος» γιατί είχε από την αρχή μία σπάνια μορφή καρκίνου. Τον είχα κλάψει 2 φορές. Ελπίζαμε όμως ότι κάτι θα βρεθεί στην επιστήμη. Ήταν καταδικασμένος να ζήσει μέρες και έζησε 2 χρόνια. η δύναμη και στήριξη μου ήταν ο γιος μου και η στάση του. είχα άρνηση και δεν ήθελα να μιλάμε για το μετά. Δεν υπάρχει «μετά» για μένα, Νομίζω ότι είναι ακόμα κοντά μου», είχε πει σε συνέντευξή της.

Μέλπω Κωστή

17-09-2017 Μέγαρο Μουσικής.40 χρόνια Μαρία Κάλλας.Μέλπω Κωστή

Ο 16χρονος γιος της Μέλπως Κωστή, έχασε τη ζωή του σχεδόν ακαριαία σε ένα τραγικό τροχαίο δυστύχημα. Διερχόμενο όχημα παραβίασε φωτεινό σηματοδότη και έπεσε πάνω στη μηχανή που ο ίδιος οδηγούσε.

«Θέλει πολύ χρόνο για να περάσει ο πόνος και να διακοπεί η συναισθηματική σύνδεση. Χρειάζεται πάρα πολλή δουλειά, γιατί αυτή η απώλεια είναι αφύσικη και δεν τη χωράει ο ανθρώπινος νους. Αλλά το μυαλό μας και η ψυχή μας έχουν μεγάλη δύναμη και εμείς στη ζωή μας λειτουργούμε ένα πολύ μικρό κομμάτι τους. Νομίζουμε ότι ξέρουμε τις δυνατότητες της σκέψης μας, του σώματος μας, δεν τις γνωρίζουμε όμως.

Ο άνθρωπος που πενθεί πρέπει να βρει τα θετικά κομμάτια της ζωής και να συνεχίσει να περπατά στο δικό του μονοπάτι. Είναι εγωιστικό να πω “χάθηκε το παιδί μου, πονάω, κατεβάζω ρολά”, να αφεθώ σε αυτό το θλιβερό βίωμα, να χαθώ από τη φασαρία του κόσμο και να μη με νοιάζει κανένας άλλος άνθρωπος, ούτε τα άλλα μου παιδιά, ο άνδρας μου, οι φίλοι μου, οι συνάδελφοι μου, ο κόσμος όλος… Είμαι η μοναδική που έχασε το παιδί της για να τα εγκαταλείψω όλα; Προφανώς και όχι. Η ζωή συνεχίζεται. Και πως θα συνεχιστεί; Κρατώντας το μυαλό μου απασχολημένο με πολλή εργασία και διάβασμα. Εγώ απευθύνθηκα και σε γιατρό και έκανα ψυχοθεραπεία. Ζήτησα ψυχολογική υποστήριξη», είχε πει σε συνέντευξή της στο Enjoy.

Κώστας Γιαννόπουλος

Ο γιος του Κώστα Γιαννόπουλου έφυγε από τη ζωή σε πολύ μικρή ηλικία μετά από σκληρή μάχη με τον καρκίνο. Έμπνευση και επιθυμία του παιδιού του ήταν και το «Χαμόγελο του Παιδιού» το οποίο ο πατέρας του έκανε πράξη προσφέροντας κοινωφελές έργο.

«Ο Ανδρέας ήταν ένα παιδί που μέσα από τις σελίδες του ημερολογίου του, το δικό του μήνυμα για το πώς θα ήθελε να είναι ένας σύλλογος, όπως τον είπε εκείνος το «Χαμόγελο του Παιδιού». Μέσα από αυτές προσπάθησε να μας περάσει ένα μήνυμα. Μέσα από την αγωνία του κατά τις στιγμές που ήταν έτοιμος να φύγει από τη ζωή. Κατάφερε να κάνει το «Χαμόγελο του Παιδιού» πραγματικότητα και να στηρίξει πάνω από 1.600.000 παιδιά σε όλη την Ελλάδα. Να δημιουργήσει υποδομές, κουλτούρα, απόψεις γύρω από το πώς πρέπει να στηρίζουμε τα παιδιά. Μακριά από συμπόνια, μακριά από φιλανθρωπίες και όλα αυτά τα ταπεινά συναισθήματα που δεν συνάδουν με την ταπεινή αθωότητα. Είναι πολύ δύσκολο μερικές φορές να μπορέσω να ισορροπήσω μέσα μου την επιτυχία του Ανδρέα αλλά και την απώλειά του.

Είναι δύσκολο μετά από 24 χρόνια να μπορέσω να αποδώσω αυτό που αισθάνομαι, γιατί υπερτερεί, ότι ακόμα υπάρχει μέσα από το «Χαμόγελο του Παιδιού». Τον αναφέρουν οι οικογένειες που σώθηκαν τα παιδιά τους από σοβαρό πρόβλημα υγείας. Ο Ανδρέας για μένα ήταν ολόκληρος ο κόσμος, όπως είναι και ο Νίκος, ο αδελφός του. Έφυγε δεν υπάρχει πλέον, αλλά υπάρχει το «Χαμόγελο του Παιδιού, που το αντικατέστησε. Υπάρχει για μένα, γιατί αν δεν ήταν αυτός, ίσως κι εγώ να μην υπήρχα. Έτσι προσπαθούμε να κάνουμε αυτό που έλεγε, αν ενωθούμε όλοι, θα τα καταφέρουμε», είχε δηλώσει φανερά συγκινημένος.

Χρήστος Χωμενίδης

«Είχε ένα φρικτό ατύχημα στο μπάνιο. Λιποθύμησε η μητέρα του και πνίγηκε. Σχεδόν αρχαιοελληνικό δεν είναι; Κι αυτό έγινε μέσα σε ένα δευτερόλεπτο. Και να φανταστείτε πως εγώ είμαι ένας άνθρωπος που νομίζει πως ελέγχει τα πάντα! Μερικές φορές όμως μαθαίνεις με τον πιο βίαιο τρόπο πως τα δεδομένα δεν είναι τελικά δεδομένα», είχε δηλώσει τότε για τον χαμό του 3 μηνών γιου του ο συγγραφέας, Χρήστος Χωμενίδης.

Μπέλλα Κυδωνάκη

Ο γιος της Μπέλλας Κυδωνάκη ενεπλάκη σε σοβαρό τροχαίο ατύχημα πριν από χρόνια. Ωστόσο, ενώ βγήκε ζωντανός από το ατύχημα, πέθανε ξαφνικά έξι μήνες μετά στον ύπνο του, τον Μάρτιο του 2012.

«Το 2012 έχασα τον γιο μου, γλύτωσε από ατύχημα, αλλά τον πρόδωσε η καρδιά του! Είχα διαίσθηση ότι κάτι θα συμβεί στον γιο μου, αλλά δεν μπορούσα να το πιστέψω. Ο γιος μου είχε διαισθανθεί ότι θα πεθάνει, είχε πει στους φίλους του να βάλουν άσπρα στην κηδεία του! Τους πρώτους μήνες έλεγα στην Παναγία ότι δεν πρόσεξε το παιδί μου. Με την πιστή άρχισε να φεύγει ο πόνος για τον χαμό του γιου μου. Τις τελευταίες μέρες πριν “φύγει” ο γιος μου, ένιωθα το θάνατο. Ο γιος μου εμφανιζόταν στα όνειρα μου και μου έλεγε ότι είναι πολύ καλά. Δε φοβάμαι το χρόνο που περνάει γιατί πλησιάζει η ώρα που θα συναντήσω το παιδί μου», είχε πει μεταξύ άλλων η Μπέλλα Κυδωνάκη σε συνέντευξή της.

Γιώργος Γεωργίου

«Ο γιος μου έφυγε από τη ζωή εξαιτίας μιας σπάνιας νόσου. Όταν η πρώτη μου γυναίκα έμαθε ότι η ασθένεια του γιου μας δεν έχει επιστροφή, πήγε να αυτοκτονήσει. Σηκώθηκα το πρωί, είδα τα μαλλιά μου άσπρα, έτρωγα ψίχα ψωμί και έσπαγαν τα δόντια μου, από τη στεναχώρια. Η μεγάλη πληγή για μένα ξέρεις ποια ήταν; Τον κοίταζα κι έλεγα… τι αισθάνεται αυτό το παιδί μέσα του; Δεν τον ρώτησα ποτέ. Ούτε αυτός μου το είπε, αλλά καταλάβαινα τι ψυχολογικά είχε μέσα του», είχε εξομολογηθεί ο Γιώργος Γεωργίου.

Βασίλης Μαλούχος

Οι δύο γιοι του ηθοποιού, Βασίλη Μαλούχου, μπλέχτηκαν στα δίχτυα των ναρκωτικών και στο τέλος έφυγαν από τη ζωή με τραγικό τρόπο. Το 2000 ο 27χρονος γιος του αυτοκτόνησε με ποτάσα και εννέα χρόνια αργότερα, ο 33χρονος γιος του έπεσε θύμα αυτοκινητικού δυστυχήματος.

Παντελής Ζερβός

Στις 9 Ιουλίου 1956 έγινε ο πιο καταστροφικός σεισμός στην Σαντορίνη, μεγέθους 7,6 ρίχτερ που είχε ως αποτέλεσμα να ισοπεδωθούν τα περισσότερα σπίτια και εκατοντάδες να χάσουν τη ζωή τους. Ο Παντελής Ζερβός, ο αείμνηστος ηθοποιός του Ελληνικού κινηματογράφου, έχασε τότε την 12χρονη κόρη του κάτω από τα συντρίμμια. Συνολικά 53 άτομα έχασαν την ζωή τους, εκατοντάδες οι τραυματίες, ενώ το κοριτσάκι θάφτηκε ζωντανό.

Η 12χρονη Ευδοξία βρίσκονταν στο νησί με τη μητέρα της, όπου είχαν πάει για να απολαύσουν τις καλοκαιρινές διακοπές τους. Όταν ο σεισμός χτύπησε, το μικρό κορίτσι δεν πρόλαβε να βγει έξω με αποτέλεσμα να θαφτεί κάτω από τα χαλάσματα και να βρει τραγικό θάνατο.

Οι φήμες και τα σενάρια δεν έλειψαν, με πολλούς να λένε εκείνη την εποχή ότι το κοριτσάκι του Ζερβού το «έθαψαν ζωντανό μέσα στον πανικό», κάτι που στοίχειωσε την οικογένειά του. «Το άλλο που διέρρευσε ήταν ότι είχε πει ότι το παιδί ήταν ζωντανό. Δεν μπορώ να το καταλάβω. Στην Σαντορίνη έχουν το φέρετρο και τους κατεβάζουν με το σεντόνι [σ.σ. στον τάφο]. Και μπορεί να το κατέβασαν το παιδί ανάποδα. Όταν ο άλλος είναι τυλιγμένος στο σεντόνι δεν ξέρεις… Αυτό με σόκαρε πάρα πολύ», είχε πει η μια του κόρη στην ίδια συνέντευξη (είχε ακόμα δυο κόρες).

Χάρρυ Κλυνν

Ο Χάρρυ Κλυνν έφυγε από τη ζωή δύο χρόνια μετά την απώλεια του γιου του, Νίκου Τριανταφυλλίδη. «Μας λείπει το παιδί μας. Μας λείπει όσο τίποτα σε αυτόν τον κόσμο. Προσπαθούμε να σταθούμε στα πόδια μας. Όχι απλά μας λείπει ο Νίκος, αλλά με τη σκέψη του κοιμόμαστε και ξυπνάμε. Νομίζουμε απλώς πως είναι ψέμα. Παραμύθι. Αισθάνομαι πως θα ανοίξει η πόρτα και θα μπει εκείνος. Ότι και να σας πω είναι λίγο. Ούτε κατά διάνοια το σκεφτόμασταν. Εντελώς αναπάντεχο και ξαφνικό γεγονός. Μέσα σε 6 μήνες τον έφαγε. Δεν πήραμε χαμπάρι ότι θα έφευγε έτσι ξαφνικά», είχε πει τον Ιούνιο του 2016 ο ηθοποιός.

Νίκος Νικολόπουλος
«Το μεγάλο σοκ είναι όταν διαπιστώνεις ότι στα 2 του χρόνια το παιδί έχει κάτι, για το οποίο δεν ξέρεις τίποτα. Τι θα πει αυτισμός; Η Νίκη μάς έμαθε πολλά, το κάνει και τώρα… Οι δυσκολίες έρχονται, όχι απλώς για να δοκιμαστούμε, αλλά για να ανακαλύψουμε δυνάμεις, αισθήματα, αγάπη… Η Νίκη ήταν μαζί μας από την αρχή, πήγε σχολείο. Δεν μιλούσε, αν πονούσε δεν μπορούσε να μας το πει. Έπρεπε να την έχεις ζήσει για να την καταλάβεις… Παίζανε τα τρία παιδιά με τη Νίκη, μπορούσε να νιώσει την αγάπη, το φιλί… Στενοχωριόμαστε που δεν ακούμε πια τη φασαρία της Νίκης», είχε δηλώσει παλαιότερα ο Νίκος Νικολόπουλος, Πρώην Υφυπουργός Εργασίας, Κοινωνικής Ασφάλισης και Πρόνοιας της Ελλάδας, για την κόρη του που έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 17 ετών.

ΔΕΣΠΟΙΝΑ ΒΑΝΔΗ: Η ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΗ ΓΙΑ ΤΟΝ ΧΩΡΙΣΜΟ ΜΕ ΤΟΝ ΝΤΕΜΗ – «ΟΤΑΝ ΕΙΔΑ ΤΟΝ ΒΑΣΙΛΗ ΕΙΠΑ…»

Η Δέσποινα Βανδή σε συνέντευξη που παραχώρησε στη Νάνσυ Ζαμπέτογλου και το περιοδικό “Down Town”, μίλησε για τα παιδιά της και τον Βασίλη Μπισμπίκη, ενώ αποκάλυψε πως τα τελευταία δύο χρόνια κάνει ψυχοθεραπεία.

Πώς φτάνεις να πεις μια μέρα «η ζωή είναι αλλιώς»;

Όταν αποφασίζεις να πρωταγωνιστήσεις σε αυτήν. Τώρα μπορεί να σου γεννιέται η εύλογη ερώτηση: «Μα δεν πρωταγωνιστούσες στη ζωή σου όλα αυτά χρόνια;» Όταν κάνεις παιδιά όλα αλλάζουν. Αφήνεις τον εαυτό σου πιο πίσω, μπορεί να κάνεις πράγματα τα οποία δεν σε ευχαριστούν απόλυτα, αλλά ευχαριστούν τον υπόλοιπο κόσμο και από εκεί που ζούσες εκατό τοις εκατό για τον εαυτό σου, καταλήγεις να ζεις πενήντα τοις εκατό, μετά τριάντα, δέκα… και μια μέρα χάνεσαι, χωρίς να το καταλάβεις. Άλλαξα, ρε παιδί μου, όχι μια μέρα ξαφνικά, αλλά αποφάσισα να κάνω ευτυχισμένο τον εαυτό μου, να δώσω σημασία σε μένα.

Εσύ το καταλάβαινες ότι δεν είσαι ευτυχισμένη;

Δεν το καταλαβαίνεις. Ασφαλώς καταλαβαίνεις ότι δεν είσαι καλά, αλλά είναι τόσο πολλά αυτά που τρέχουν γύρω σου, που επί της ουσίας αποσυντονίζεσαι και το μόνο που κάνεις είναι να κοιτάζεις πώς θα βγει η καθημερινότητα και χάνεις τη μεγάλη εικόνα. Χάνεις τη μεγάλη, ουσιαστική εικόνα του ότι εσύ τελικά δεν είσαι χαρούμενος μέσα σε όλο αυτό. Οπότε, για να μιλήσω για μένα, η αλλαγή δεν έγινε ξαφνικά, αλλά όταν προέκυψε είδα τη διαφορά. Με τι έχει να κάνει η χαρά; Διότι σίγουρα δεν έχει να κάνει ούτε με τα χρήματα ούτε με την εμφάνιση.

Προτεραιότητα της Δέσποινας Βανδή ήταν τα παιδιά της
Είχες αφήσει τον εαυτό σου;

Εντελώς. Για μένα προτεραιότητα ήταν τα παιδιά. Μην ξεχνάς ότι η Μελίνα πάει 19 και από την ώρα που ήρθε στον κόσμο εγώ με άφησα. Μετά γεννήθηκε ο Γιώργος. Εγώ το μόνο που σκεφτόμουν ήταν να είναι καλά τα παιδιά. Όλος ο κόσμος μου ήταν αυτά. Δεν έδινα καμία σημασία στον εαυτό μου.

Δεν γίνονται και τα δύο μαζί;

Φυσικά και γίνονται. Νάνσυ, δεν το καταλαβαίνεις και δεν το καταλαβαίνεις επειδή οι άνθρωποι σταδιακά μέσα στον χρόνο αλλάζουν. Δεν αλλάζουν σε μια στιγμή. Και κάνεις υπομονή πιστεύοντας ότι τα πράγματα θα αλλάξουν, ότι θα γίνουν καλύτερα. Αλλά αυτά δεν αλλάζουν κι εσύ συνεχίζεις να κάνεις υπομονή. Εγώ από υπομονή μπορεί να σκάσω γάιδαρο, αλλά δεν είναι και τόσο μεγάλο προτέρημα αυτό τελικά.

Αν τα παιδιά σου ήταν μικρά ακόμα θα ήμασταν εδώ και θα λέγαμε αυτά;

Δεν το ξέρω. Νάνσυ, σε μένα τα πράγματα γίνανε πάρα πολύ απλά. Τα είδα όλα μπροστά μου στην κανονικότητά τους επειδή ερωτεύτηκα. Δεν ξέρω αν θα τα έβλεπα τόσο ξεκάθαρα πριν. Προκειμένου να δικαιολογήσουμε πράγματα που δεν μας αρέσουν στη ζωή μας, βρίσκουμε δεκάδες λόγους και αιτίες και η δύναμη της συνήθειας και όλο αυτό το πράγμα που ξέρεις. Δεν είναι εύκολο να βγεις έξω από το πλαίσιο μέσα στο οποίο έχεις μάθει να λειτουργείς.

Δεν φοβήθηκες την ώρα που ένιωσες ότι ερωτεύεσαι;

Εγώ ερωτεύτηκα και θεώρησα τίμιο απέναντι στον εαυτό μου, στα παιδιά μου και στον άνθρωπο που είχα δίπλα μου τέλος πάντων όλα αυτά τα χρόνια να χωρίσω, δεν σήκωνε δεύτερη κουβέντα.

Δεν το φοβήθηκες το συναίσθημα που ερχόταν; Σε ξεβόλευε, σου άλλαζε τη ζωή.

Οι άνθρωποι αλλάζουν, οπότε μοιραία και οι σχέσεις. Όταν ζεις παθητικά είναι σίγουρο ότι θα βρεθείς σε ψυχολογικά αδιέξοδα. Το συναίσθημα με αφύπνισε και κατάλαβα πως είχε έρθει πια η ώρα για αλλαγή.

Μου κάνει εντύπωση που –παρά τους κανόνες, τα στερεότυπα κι όλα αυτά που έχεις μέσα στο κεφάλι σου επειδή έτσι μεγάλωσες– αποφάσισες να το ζήσεις.

Κοίταξε, δεν έγινε έτσι ξαφνικά. Δεν πάρθηκε αυτή απόφαση μέσα σε μία μέρα. Είχα κι εγώ τις αγωνίες και τις αντιστάσεις μου, αλλά έβλεπα ότι αυτό το πράγμα έρχεται με φορά πάνω μου. Δεν μπορούσα να το παλέψω ούτε να αντισταθώ, οπότε έπρεπε να πάρω μια απόφαση. Ή να το ζήσω ή να το αφήσω. Δεν ήθελα να το αφήσω.

Είναι τελικά τύχη που ζεις όλο αυτό; Κάτι σαν να σώζεσαι την τελευταία στιγμή που πας να φύγεις στον γκρεμό;

Ναι, τύχη είναι. Νομίζω ότι είναι κάποιος από εκεί πάνω ψηλά που ήθελε να συμβεί αυτό το πράγμα σε μένα. Είναι ο Θεός, είναι το σύμπαν, οι άγγελοι; Δεν ξέρω.

Η Δέσποινα Βανδή κάνει ψυχοθεραπεία την τελευταία δεκαετία
Αναθεώρησες κι άλλα πράγματα; Εννοώ και στη δουλειά;

Καταρχάς, κάνω ψυχοθεραπεία σχεδόν δύο χρόνια τώρα και με έχει βοηθήσει πάρα πολύ. Θεωρούσα ότι το να διαβάζεις βιβλία και να έχεις καλούς φίλους είναι αρκετό για να εξελιχθείς, να μοιραστείς και να προβληματιστείς. Όχι όμως. Με την ψυχοθεραπεία βλέπεις πράγματα που ούτε είχες σκεφτεί ποτέ ούτε είχες έρθει αντιμέτωπος με αυτά. Είναι πολύ πιο εύκολο να χώνεις πράγματα κάτω από το χαλάκι και να προχωράς ξανά. Δευτέρα, Τρίτη, Τετάρτη, Πέμπτη κλπ.

Τώρα είσαι ευχαριστημένη;

Ναι, φυσικά, είμαι χαρούμενη με τις επιλογές μου. Γιατί πια αποφασίζω μόνη μου.

Είσαι μόνη σου ποτέ μέσα στη μέρα;

Φυσικά. Τώρα έφυγε η Μελίνα και όταν ο Γιώργος είναι σχολείο και ο Βασίλης έχει γύρισμα είμαι μόνη μου. Όμως όταν έχουμε λίγο ελεύθερο χρόνο με τον Βασίλη θέλουμε να κάνουμε κάτι μαζί. Να περάσουμε στιγμές μαζί.

Πώς είναι αυτό;

Είναι πάρα πολύ όμορφο και είναι πρωτόγνωρο. Είναι σαν να είμαστε σε πενταήμερη. Μόλις βρούμε ένα κενό διήμερο –σπάνια βέβαια– θέλουμε να πάμε εκδρομή! Ή να πάμε να φάμε κάπου, να πάμε σε ένα ταβερνάκι, να κάνουμε μια βόλτα.

Με τον Βασίλη ήσασταν έτσι από την πρώτη στιγμή που βρεθήκατε;

Ναι. Ήταν κάτι που υπήρχε. Ένας ηλεκτρισμός. Υπήρχε όλη αυτή η ζεστασιά στην ψυχή. Από το να κοιτάς τον άλλον μέχρι να επικοινωνείτε. Δεν καταλαβαίναμε ακριβώς τι συμβαίνει, αλλά νιώθαμε ότι κάτι συμβαίνει. Εγώ δηλαδή δεν το ήξερα. Εκείνος, από την άλλη, έλεγε ότι ήταν σίγουρος. Εγώ σκεφτόμουν ότι μπορεί όσο τον γνώριζα καλύτερα να χανόταν ο ενθουσιασμός και ο θαυμασμός. Αλλά δεν συνέβη αυτό το πράγμα και αυτό που ένιωθα όλο και δυνάμωνε.

Την οικειότητα την αισθάνθηκες γρήγορα;

Από την πρώτη στιγμή. Νομίζω ότι αυτό που μας ένωσε τόσο δυνατά με τον Βασίλη ήταν η αλήθεια μας. Στην αρχή κάναμε παρέα. Δεν γίναμε αμέσως ζευγάρι, πέρασε ένα αρκετά μεγάλο διάστημα. Και σε αυτή την παρέα που κάναμε αισθανόμασταν ότι κουμπώνουμε ολοένα και περισσότερο. Είναι πολλά τα κοινά μας.

Δεν ωραιοποιήσατε τον εαυτό σας για να αρέσετε ο ένας στον άλλον;

Δεν χρειάστηκε, δεν θέλαμε κιόλας. Η αλήθεια ήταν αυτή που μας έφερε ακόμη πιο κοντά. Μια γυμνή αλήθεια που δεν είχε κανένα καλλωπισμό.

Δεν σκέφτηκες μήπως δεν πρέπει να του φορτώσεις τα δικά σου θέματα;

Δεν με ενδιέφερε καθόλου να σκεφτώ τίποτα τέτοιο και ούτε και εκείνον. Η αλήθεια είναι αυτή που μας έφερε κοντά και η τύχη.

Δεν ήσουν μια γυναίκα που έψαχνε.

Όχι, όχι. Όταν τον είδα είπα «Χριστέ μου, πόσο όμορφος άντρας είναι αυτός!» και μέχρι εκεί. Αλλά στην επικοινωνία μας άρχισα να νιώθω ότι είναι κάτι άλλο.

Ο κόσμος σε νοιάζει; αυτό το «τι θα πει ο κόσμος»;

Όχι, Νάνσυ, όχι.

Εσύ όταν ακούς ένα τραγούδι σου εκείνης της περιόδου σκέφτεσαι και το τι συνέβαινε στη ζωή σου παράλληλα;

Ναι, κάποιες φορές ακούω και τι συνέβαινε στη ζωή μου εκείνη την περίοδο.

Κρυβόσουν;

Αν έκρυβα τη θλίψη μου με ρωτάς; Ναι. Κάπως αλλιώς θα σου το θέσω τώρα, όπως μου έρχεται: Δεν είναι ότι έκρυβα τη θλίψη μου, είναι ότι γέμιζα τη ζωή μου παίρνοντας χαρά από τη δουλειά μου, τα παιδιά μου, τους φίλους μου.

Τώρα;

Τώρα νιώθω γεμάτη, νιώθω πλήρης.

Ειδήσεις σήμερα

11 επώνυμοι Έλληνες που «έχασαν» τα παιδιά τους και βυθίστηκαν στο πένθος