Η Ντόρα Αναγνωστοπούλου υπήρξε μια διακριτική αλλά ουσιαστική παρουσία του ελληνικού θεάτρου και κινηματογράφου, με πορεία που συνδύαζε την καλλιτεχνική ποιότητα με τη συνέπεια στη δουλειά της.
Γεννήθηκε στην Αθήνα το 1936 και έφυγε από τη ζωή τον Ιανουάριο του 1997. Σπούδασε στη Δραματική Σχολή Πέλου Κατσέλη, έναν από τους σημαντικότερους θεατρικούς πυρήνες της εποχής, και απέκτησε άδεια άσκησης επαγγέλματος ηθοποιού ως «εξαιρετικό ταλέντο», διάκριση που αποτύπωνε από νωρίς τις δυνατότητές της.
Για σειρά ετών υπήρξε θιασάρχης στο Ρωμέικο Θέατρο, το οποίο ίδρυσε μαζί με τον σύζυγό της, τον ηθοποιό Μπάμπη Τιμοθέου. Παράλληλα, ήταν μέλος της Εταιρείας Ελλήνων Θεατρικών Συγγραφέων, γεγονός που μαρτυρά τη στενή της σχέση με το θεατρικό γίγνεσθαι και τη δημιουργική πλευρά της σκηνής.
Στον κινηματογράφο συμμετείχε κυρίως σε χαρακτηριστικές ταινίες της «χρυσής εποχής» του ελληνικού σινεμά, συχνά σε δευτερεύοντες αλλά απολύτως λειτουργικούς ρόλους, που έδιναν ζωντάνια και αλήθεια στην αφήγηση. Με φυσικότητα, λεπτό χιούμορ και θεατρική παιδεία, άφησε το δικό της στίγμα σε αγαπημένες ταινίες.
Φιλμογραφία
Μαρία Πενταγιώτισσα (1957)
Ψιτ… κορίτσια! (1959)
Έξω οι κλέφτες (1961)
Ο Μιχαλιός του 14ου Συντάγματος (1962) – Στέλλα
Ο θαλασσόλυκος (1964)
Η γυνή να φοβήται τον άνδρα (1965) – γραμματέας Κωνσταντίνου
Προτεινόμενο Άρθρο
Πέθανε μόλις 44 έτων από γάγγραινα σε νοσοκομείο του εξωτερικού ο γνωστός ηθοποιός
Μοντέρνα Σταχτοπούτα (1965) – γειτόνισσα
Το βλακόμουτρο (1965)
Ευτυχώς… τρελάθηκα! (1966) – Βούλα
Ο εξυπνάκιας (1966) – Ζέτα
Ο αχόρταγος (1967)
Τρελός, παλαβός και Βέγγος (1967)
Η θυρωρίνα (1968)
Η μεγάλη Ανάσταση (1969) – πελάτισσα μπαρ
Η Ντόρα Αναγνωστοπούλου ανήκει σε εκείνη τη γενιά ηθοποιών που, χωρίς κραυγαλέα προβολή, στήριξαν με επαγγελματισμό και ήθος το ελληνικό θέατρο και τον κινηματογράφο. Η παρουσία της παραμένει συνδεδεμένη με μια εποχή όπου ο ρόλος, όσο μικρός κι αν ήταν, αντιμετωπιζόταν με σεβασμό και αφοσίωση.
Δείτε το βίντεo-αφιέρωμα:
