Η είδηση του θανάτου του Πλάτωνα Σουλιώτη βύθισε στο πένθος την οικογένειά του, τους συναδέλφους του στην αεροπλοΐα και την κοινότητα των δυτών. Ο 34χρονος, που αγνοούνταν από την περασμένη Κυριακή στα Λιμανάκια της Βουλιαγμένης, εντοπίστηκε νεκρός το απόγευμα της Τετάρτης (25/03) μέσα στο διαβόητο «Πηγάδι του Διαβόλου», εκεί όπου η γοητεία του βυθού συνάντησε την τραγωδία.
Ο Πλάτων δεν ήταν ένας τυχαίος άνθρωπος. Η ζωή του ήταν άρρηκτα συνδεδεμένη με την πειθαρχία, την ευθύνη και την αγάπη για τους αιθέρες και τα βάθη των θαλασσών.
Από τους αιθέρες της Πολεμικής Αεροπορίας στους εμπορικούς στόλους
Ο 34χρονος υπήρξε ένας εξαιρετικά ικανός επαγγελματίας πιλότος. Ξεκίνησε την καριέρα του ως κυβερνήτης στην Πολεμική Αεροπορία, υπηρετώντας με αυταπάρνηση και αποκτώντας τεράστια εμπειρία σε απαιτητικές πτήσεις. Τα τελευταία χρόνια είχε μεταπηδήσει στην πολιτική αεροπορία, εργαζόμενος στην εταιρεία Sky Express, ενώ παράλληλα δραστηριοποιούνταν επαγγελματικά και σε ελληνοϊταλική εταιρεία.
Ζούσε μόνιμα στη Βούλα, σε μια γειτονιά που αγαπούσε, και η καθημερινότητά του μοιραζόταν ανάμεσα στις πτήσεις και τις μεγάλες του αγάπες: τις μηχανές και τις καταδύσεις.
Ένας έμπειρος δύτης που ήξερε τους κινδύνους
Ένα από τα ερωτήματα που προέκυψαν από την πρώτη στιγμή της εξαφάνισής του ήταν το επίπεδο της εμπειρίας του. Οι οικείοι του είναι κατηγορηματικοί: ο Πλάτων δεν ήταν αρχάριος. Είχε αφιερώσει αμέτρητες ώρες στον βυθό, διαθέτοντας σημαντική εξοικείωση με δύσκολα και απαιτητικά υποθαλάσσια περιβάλλοντα.
Με την ευκαιρία δείτε κι αυτό: Είναι μία πραγματικότητα πως ο πρόεδρος της Δημοκρατίας Τασούλας ξεφτιλίστηκε on air σε ζωντανή σύνδεση πανελλαδικά
Γνώριζε καλά τις ιδιαιτερότητες των σημείων που επισκεπτόταν και πάντα προσέγγιζε τη θάλασσα με σεβασμό. Η επιλογή του να καταδυθεί στο «Πηγάδι του Διαβόλου» –ένα σημείο γνωστό για τα επικίνδυνα ρεύματά του– δείχνει έναν άνθρωπο που αναζητούσε την πρόκληση, έχοντας όμως την αυτοπεποίθηση που του έδινε η εμπειρία του.
Χαμηλών τόνων και αγαπητός σε όλους
Όσοι είχαν την τύχη να γνωρίσουν τον Πλάτωνα Σουλιώτη μιλούν για έναν άνθρωπο με σπάνιο ήθος και ευγένεια. Χαρακτηρίζεται ως ένας χαρακτήρας χαμηλών τόνων, που απέφευγε την περιττή αυτοπροβολή και προτιμούσε να εκφράζεται μέσα από τις πράξεις του.
Ήταν ιδιαίτερα αγαπητός στον κοινωνικό και επαγγελματικό του κύκλο, ένας άνθρωπος που έδειχνε ειλικρινές ενδιαφέρον για τους γύρω του. Η απώλειά του αφήνει ένα δυσαναπλήρωτο κενό σε όσους μοιράστηκαν μαζί του το πιλοτήριο, τις καταδυτικές εξορμήσεις ή τις απλές στιγμές της καθημερινότητας στη Βούλα.
Η τραγική κατάληξη στο δεύτερο Λιμανάκι της Βουλιαγμένης υπενθυμίζει με τον πιο σκληρό τρόπο πόσο απρόβλεπτα μπορεί να γίνει η φύση, ακόμα και για τους πιο ικανούς και προετοιμασμένους εξερευνητές της.
Το «πηγάδι του Διαβόλου»: Τα επικίνδυνα μυστικά και η τραγωδία με τους 3 νεκρούς – Εξαφανίστηκαν το 1978 και τα οστά τους βρέθηκαν το 2006
Στα καταγάλανα νερά της Αθηναϊκής Ριβιέρας, εκεί όπου το δεύτερο Λιμανάκι της Βουλιαγμένης σφύζει από ζωή κάθε καλοκαίρι, κρύβεται ένα από τα πιο σκοτεινά και πολυσυζητημένα μυστήρια της ελληνικής σπηλαιοκατάδυσης. Για σχεδόν τρεις δεκαετίες, το «Πηγάδι του Διαβόλου» –όπως έχει επικρατήσει να λέγεται η διαβόητη υποθαλάσσια σήραγγα– κρατούσε φυλακισμένα στα σπλάχνα του τα σώματα τριών νέων ανθρώπων, θυμίζοντας σε όλους ότι η ομορφιά της θάλασσας μπορεί να γίνει θανάσιμη παγίδα. Σήμερα με αφορμή τις πρόσφατες έρευνες στην περιοχή με την εξαφάνιση του 34χρονου πιλότου, ανατρέχουμε στην ιστορία που στοίχειωσε μια ολόκληρη γενιά δυτών.
Σεπτέμβριος 1978: Η μοιραία κατάδυση στο άγνωστο
Η ιστορία ξεκινά το φθινόπωρο του 1978, σε μια εποχή που η αμερικανική βάση του Ελληνικού αποτελούσε κομβικό σημείο της περιοχής. Τρεις νέοι άνθρωποι, γεμάτοι δίψα για περιπέτεια και εξερεύνηση, αποφάσισαν να δοκιμάσουν τις δυνάμεις τους στο «πηγάδι». Ήταν ο 32χρονος Λοχίας Ντόναλντ Μίσαντ, ο 21χρονος σμηνίτης Μαρκ Γκράνφορντ και η 20χρονη αδελφή του, Τζόαν.
Οι τρεις τους δεν ήταν απλοί κολυμβητές. Είχαν τον απαραίτητο εξοπλισμό και μια στοιχειώδη εμπειρία, όμως κανείς δεν τους είχε προειδοποιήσει για το τι πραγματικά κρύβεται κάτω από την επιφάνεια του νερού στα 11 μέτρα βάθος. Το «Πηγάδι του Διαβόλου» δεν είναι μια απλή σπηλιά· είναι ένας υδάτινος λαβύρινθος με δική του «προσωπικότητα» και φονικά ρεύματα.
Όταν οι τρεις Αμερικανοί βούτηξαν εκείνο το πρωί του Σεπτεμβρίου, ο ήλιος έλουζε τα Λιμανάκια. Κανείς από τους αυτόπτες μάρτυρες στην ακτή δεν μπορούσε να φανταστεί ότι αυτή θα ήταν η τελευταία φορά που θα έβλεπαν τις φυσαλίδες από τους ρυθμιστές τους. Η ώρα περνούσε, το οξυγόνο στις φιάλες τους τελείωνε, αλλά η επιφάνεια της θάλασσας παρέμενε ακίνητη. Οι τρεις νέοι είχαν χαθεί στα έγκατα της γης.
Τρεις δεκαετίες στο σκοτάδι: Οι άκαρπες έρευνες
Η εξαφάνιση των Αμερικανών σήμανε συναγερμό. Η αμερικανική βάση σε συνεργασία με τις ελληνικές αρχές οργάνωσαν γιγαντιαίες επιχειρήσεις εντοπισμού. Τον Νοέμβριο του 1978, έμπειροι δύτες χτένισαν την είσοδο της σήραγγας, αλλά το σκοτάδι και η στενότητα του χώρου καθιστούσαν την έρευνα αδύνατη. Το «πηγάδι» έμοιαζε να τους έχει καταπιεί.
Τα χρόνια περνούσαν και ο μύθος γύρω από το σημείο μεγάλωνε. Το 1989, μια ομάδα σπηλαιοδυτών κατάφερε να διεισδύσει λίγο βαθύτερα. Το μόνο που βρήκαν ήταν μια σκουριασμένη φιάλη οξυγόνου και μερικά προσωπικά αντικείμενα που ανήκαν στους αγνοούμενους. Ήταν η πρώτη απτή απόδειξη ότι οι τρεις νέοι είχαν πράγματι εισέλθει βαθιά στη σήραγγα. Όμως, τα σώματά τους παρέμεναν άφαντα.
Η αγωνία των οικογενειών τους στις ΗΠΑ διήρκεσε 28 ολόκληρα χρόνια. Μια ολόκληρη ζωή αναμονής, ανάμεσα στην ελπίδα και τη βεβαιότητα του θανάτου. Τι είχε συμβεί μέσα σε εκείνο το υποβρύχιο τούνελ; Γιατί δεν μπόρεσαν να βγουν;
Η λύση του μυστηρίου το 2006: Το ρεύμα και το τέλος του οξυγόνου
Η απάντηση δόθηκε τελικά το 2006, όταν εξελιγμένες τεχνικές κατάδυσης και πιο έμπειροι σπηλαιοδύτες κατάφεραν να φτάσουν σε σημεία που παλαιότερα θεωρούνταν απροσπέλαστα. Τα οστά των τριών Αμερικανών βρέθηκαν εγκλωβισμένα σε στενές σχισμές της υποθαλάσσιας σήραγγας, σε μεγάλη απόσταση από την είσοδο.
Η ιατροδικαστική εξέταση και η αναπαράσταση των συνθηκών αποκάλυψαν μια εφιαλτική πραγματικότητα. Φαίνεται πως οι τρεις δύτες, μόλις πέρασαν το κρίσιμο σημείο των 16 μέτρων μέσα στη σήραγγα, παρασύρθηκαν από ένα ισχυρότατο υποθαλάσσιο ρεύμα. Η σήραγγα σε εκείνο το σημείο λειτουργεί σαν ηλεκτρική σκούπα, «ρουφώντας» οτιδήποτε βρεθεί κοντά της προς το εσωτερικό του βουνού.
Μέσα στο απόλυτο σκοτάδι, με τη λάσπη του βυθού να θολώνει την ορατότητα (φαινόμενο silt-out), οι τρεις νέοι έχασαν τον προσανατολισμό τους. Προσπάθησαν απεγνωσμένα να κολυμπήσουν κόντρα στο ρεύμα, αλλά η προσπάθεια κατανάλωσε γρήγορα το οξυγόνο τους. Πέθαναν μαζί, εγκλωβισμένοι σε μια σχισμή όπου τους οδήγησε η ορμή του νερού, περιμένοντας μια βοήθεια που δεν μπορούσε να φτάσει. Η ταυτοποίηση των οστών ολοκληρώθηκε το 2007, κλείνοντας επιτέλους έναν κύκλο πόνου τριών δεκαετιών.Η ανατομία μιας θανάσιμης παγίδας
Το «Πηγάδι του Διαβόλου» δεν ονομάστηκε τυχαία έτσι. Βρίσκεται στο δεύτερο Λιμανάκι, σε βάθος 11 μέτρων, και η είσοδός του έχει διάμετρο μόλις 3 μέτρα. Παρόλο που εξωτερικά μοιάζει με μια απλή υποβρύχια τρύπα, η εσωτερική του δομή είναι εξαιρετικά πολύπλοκη.Η απότομη κλίση: Ενώ η σήραγγα ξεκινά οριζόντια, ξαφνικά παρουσιάζει μια απότομη κλίση προς τα κάτω. Εκεί είναι που ο δύτης χάνει την αίσθηση του βάθους αν δεν προσέχει τα όργανά του.
Τα φονικά ρεύματα: Στα 16 μέτρα μήκος, το ρεύμα αλλάζει κατεύθυνση και ένταση. Είναι το σημείο χωρίς επιστροφή για τους απροετοίμαστους.
Ο άγνωστος λαβύρινθος: Μετά τα πρώτα 30 μέτρα, η σήραγγα στενεύει και οδηγεί σε ένα τεράστιο σπήλαιο, το οποίο μέχρι σήμερα δεν έχει χαρτογραφηθεί πλήρως. Οι εξερευνήσεις έχουν φτάσει μέχρι τα 150 μέτρα, αλλά το σύστημα φαίνεται να εκτείνεται πολύ βαθύτερα, πιθανότατα συνδεόμενο με το υδρολογικό δίκτυο της Λίμνης Βουλιαγμένης.
- Ο Αντώνης Κανάκης τα έριξε χοντρά στον πρόεδρο της Δημοκρατίας Τασούλα για την απερίγραπτη γκάφα που τον ξεφτίλισε σε όλη την Ελλάδα
- Συναγερμός για γνωστά προϊόντα βρώμης: Ανακαλούνται άμεσα λόγω μόλυνσης από ποντίκια (Φωτογραφία)
- ΕΚΤΑΚΤΟ ΤΩΡΑ: ΕΝΟΠΛΗ ΛΗΣΤΕΙΑ ΜΕ ΚΑΛΑΣΝΙΚΟΦ ΣΤΑ ΕΛΤΑ ΤΩΡΑ
- ΠΡΟΕΙΔΟΠΟΙΗΣΗ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΥ ΓΙΑ ΤΟΝ ΣΕΙΣΜΟ ΣΤΟ ΑΓΙΟ ΟΡΟΣ – «Ίσως περιμένουμε περισσότερα…»