Σφοδρή επίθεση στο πολιτικό σύστημα, το οποίο χαρακτηρίζει «διεφθαρμένο», εξαπολύει η Μαρία Καρυστιανού σε συνέντευξη που παραχώρησε στο Down Town Κύπρου, μιλώντας παράλληλα ανοιχτά για την απόφασή της να προχωρήσει στη δημιουργία νέου κόμματος.
Στη συνέντευξή της προχωρά και σε μια βαθιά αυτοκριτική, δηλώνοντας ότι αναλαμβάνει το μερίδιο ευθύνης που της αναλογεί για το δυστύχημα στα Τέμπη. «Φταίω, γιατί επέτρεψα στους πολιτικούς να απαξιώσουν τη ζωή μας», λέει χαρακτηριστικά, προσθέτοντας ότι «με την ανοχή μου επέτρεψα να γίνει η χώρα μας η πιο διεφθαρμένη στην Ευρώπη».
Ιδιαίτερα φορτισμένη συναισθηματικά είναι η αναφορά της στην κόρη της, Μάρθη, που έχασε τη ζωή της στο σιδηροδρομικό δυστύχημα. Όπως περιγράφει, έναν χρόνο μετά την τραγωδία, όταν τη σκέφτηκε έντονα, «μου παρουσιάστηκε με φτερά – σαν άγγελος». Από τότε, όπως λέει, την έχει έτσι στο μυαλό της και αισθάνεται ότι «θα ήθελε να δώσω έναν αγώνα, για να δικαιωθεί η ψυχή της».
Τέλος, συγκινεί η εξομολόγησή της για το αν μπορεί να ξαναμπεί σε τρένο. Η απάντησή της είναι κατηγορηματική: «Ούτε στο μετρό της Θεσσαλονίκης δεν μπαίνω. Δεν θέλω να ξαναμπώ σε τρένο, όχι. Όχι από φόβο – αν και είναι επικίνδυνα – αλλά επειδή δεν το αντέχω». Όπως αποκαλύπτει, αποφεύγει ακόμη και να περνά μπροστά από σιδηροδρομικό σταθμό, προτιμώντας να κάνει ολόκληρο κύκλο για να μη δει τις γραμμές.
Αναλυτικά η συνέντευξη της Μαρίας Καρυστιανού
Πώς ήταν οι μέρες των εορτών για εσάς;
Οι μέρες των γιορτών είναι πάρα πολύ δύσκολες. Είναι η πιο δύσκολη περίοδος, κάτι που -το καταλαβαίνω- έρχεται σε μεγάλη αντίθεση με το «φυσιολογικό». Αλλά είναι κάτι με το οποίο έχω συμβιβαστεί: Ξέρω πως θα περάσω το υπόλοιπο της ζωής μου με αυτό τον τρόπο, απλώς προσπαθώ να μην με εξαντλεί πλήρως. Το βιώνω, αλλά με την αξιοπρέπεια και το σθένος που πρέπει να το βιώσω
«Συμβιβάζεται» κανείς με το πένθος;
Πιστεύω πως ναι. Με την έννοια ότι αυτή είναι μία καινούργια κατάσταση και η νέα τροχιά που έχει πάρει η ζωή μας. Έτσι θα είναι τα πράγματα από εδώ και πέρα. Παρόλο που ακούω κάποιους να λένε πως «Ο χρόνος απαλύνει τον πόνο», δεν θεωρώ πως αυτό μπορεί να συμβεί σε αυτή την περίπτωση. Ίσως να τον κάνει πιο υποφερτό… Εμείς, έχουμε χάσει ένα κομμάτι της ψυχής μας, ένα κομμάτι μέσα μας λείπει – γι’ αυτό και δεν θα είμαστε ποτέ ολόκληροι. Θα ζούμε για πάντα μ’ αυτό. Ξέρω πως δεν θα ξαναδώ μπροστά μου το παιδί μου, πως δεν θα την αγκαλιάσω ξανά, πως δεν θα μπορέσω να ακούσω ξανά τη φωνή της, πως δεν θα ξαναχτυπήσει το τηλέφωνο και να βλέπω το όνομά της να με καλεί αλλά, είμαι εντάξει, είμαι εντάξει μ’ αυτό τον πόνο.
Πώς γίνεται αυτό;
Γιατί κι αυτά είναι δικά της. Κι ο πόνος που νιώθω, είναι κι αυτό κάτι δικό της. Και, ξέρετε, πρέπει να έχω και κάτι δικό της στη ζωή μου.
Δεν μπορώ να καταλάβω αυτή τη λέξη. Και στην προσπάθειά μου να μαζέψω τους συγγενείς, να δημιουργήσουμε αυτό τον Σύλλογο και να κάνουμε και κάποιες πιο δυναμικές κινήσεις στο εξωτερικό, δεν είχα ποτέ μου φανταστεί πως αυτή η προσπάθεια που κάναμε θα είχε τέτοιο κοινωνικό αντίκτυπο. Αυτό που εισπράττω από τον κόσμο στον δρόμο ή όταν γίνεται μία ομιλία και έρχονται άνθρωποι για να μου μιλήσουν, δεν αφορά τόσο στη συμπαράσταση σε μία μάνα που έχασε το παιδί της -γιατί έχει συμβεί και άλλες φορές, και από άλλες κρατικές δολοφονίες- αλλά περισσότερο στον αγώνα ενός πολίτη απέναντι στη διαφθορά, απέναντι στο βαθύ κράτος. Θεωρώ ότι η κοινωνία συνδέθηκε με το γεγονός καθαυτό. Κι αυτό, αν θέλετε, με διαφοροποιεί και από άλλους συγγενείς. Κι είναι λογικό, ξέρετε – δεν μπορούμε να είμαστε όλοι το ίδιο εσωτερικά, να έχουμε την ίδια αντοχή και δύναμη.
Απολύτως. Και δεν μιλάμε μόνο για μία κρατική δολοφονία, η οποία έγινε μέσα από αμέλεια για τα χρήματα αλλά είναι και η απόδειξη ότι η εκτελεστική εξουσία παρεμβαίνει και ελέγχει πλήρως και τη δικαστική. Κάτι που μας έχει οδηγήσει στη σημερινή κατάντια της χώρας.
Πάντως, κάποια μέλη της ελληνικής κυβέρνησης, αποφεύγουν να σας επιτεθούν -τουλάχιστον δημόσια- λέγοντας χαρακτηριστικά: «Σέβομαι τη μάνα που έχασε το παιδί της». Λόγια συγκεκριμένου υπουργού αυτά…
Αυτό γίνεται στο πλαίσιο του πώς οι πολιτικοί ψεύδονται, γιατί δεν είναι φερέγγυοι και αυτοαναιρούνται συνεχώς. Από τη μία με κατηγορούν ευθέως κι από την άλλη θέλουν να προβάλουν ένα, ας το πούμε, «καλό» πρόσωπο στους πολίτες. Γι’ αυτό και υπάρχουν και συγγενείς που δεν μπορούν να αντέξουν αυτή την κατακραυγή, που τεχνηέντως δημιούργησε η κυβέρνηση. Αλλά και η αντιπολίτευση. Γιατί και την αντιπολίτευση τη βολεύει όλο αυτό.
Αυτό είναι σίγουρο, ισχύει 100%. Η «ενημέρωση» γίνεται άμεσα.
Κοιτάξτε, εγώ πριν από τον θάνατο της κόρης μου, ήμουν ένας άνθρωπος που πρόσεχε πάρα πολύ την εικόνα του. Δεν είχα δώσει ποτέ δικαιώματα. Ήμουν ένας άνθρωπος που δεν ήθελα να φαίνομαι, ήμουν low profile, με μία συγκεκριμένη καθημερινότητα ενός μέσου πολίτη. Πήγαινα το πρωί στη δουλειά μου, στο ιατρείο μου, είχα την οικογένειά μου, τη φροντίδα των παιδιών μου, οι κοινωνικές μου σχέσεις ήταν πολύ επιλεγμένες, όπως και οι φιλίες μου. Όμως, μετά τον θάνατο της κόρης μου και παίρνοντας την απόφαση πως για το υπόλοιπο της ζωής μου δεν μπορώ να παραμείνω μόνο στην εργασία μου και σε μία καθημερινότητα έτσι όπως προϋπήρχε, αποφάσισα να μην συμβιβαστώ με την ατιμωρισία και με μία αποζημίωση. Δεν μπορώ να το κάνω αυτό!
Κι είπα: «Θα δώσω αγώνα! Και θα μπω μέσα στη “λάσπη”!». Ήταν πολύ συνειδητή επιλογή. Κι είχα πλήρη επίγνωση του τι κάνω, με ποιους τα βάζω και σε ποιο χώρο μπαίνω. Επομένως, αυτά που πλέον μου συμβαίνουν, ήταν αναμενόμενα. Κι όταν κάτι το περιμένεις από την αρχή, προφανώς και είναι πιο εύκολα αντιμετωπίσιμο. Όμως, εγώ έχω δώσει μία υπόσχεση στην κόρη μου. Κι αυτή την υπόσχεση δεν θα μπορούσε τίποτα, μα τίποτα στον κόσμο, να με κάνει την πάρω πίσω. Θα την τηρήσω!
Ξέρετε, με βοηθάει πάρα πολύ το γεγονός πως δεν ξυπνάω το πρωί, απλά για να αδράξω την καθημερινότητά μου, αλλά ξυπνάω έχοντας έναν στόχο. Ξυπνάω, για να δώσω τη μάχη μου! Κι όλο αυτό με βοηθάει, ώστε η κάθε μου μέρα να κυλάει, όσο το δυνατό, λιγότερο επώδυνα.
Για όλους αυτούς τους λόγους που μου αναφέρατε. Το κάνω, γιατί θέλω να δικαιωθεί η κόρη μου. Το κάνω, για να μην έχω τύψεις ότι δεν αντιμετώπισα αυτό το σάπιο σύστημα, στο οποίο και εγώ, όπως και οι περισσότεροι, συμμετείχαμε με την ανοχή μας. Δεν θέλω, λοιπόν, αυτό το σάπιο σύστημα να το βιώσει και το άλλο μου παιδί! Δεν το δέχομαι! Θέλω να δώσω τον αγώνα μου! Αυτές οι μεγάλες συγκεντρώσεις που έχουν γίνει στην Ελλάδα, είναι σαν μια μικρή επανάσταση της κοινωνίας απέναντι στη διαφθορά… Είμαι πολύ περήφανη για τους συμπολίτες μας! Για το γεγονός πως υπάρχει ένα τόσο μεγάλο υγιές κομμάτι στην κοινωνία. Γιατί, πραγματικά, είχα απογοητευτεί, σκεφτόμουν πως ίσως να είχε αλλοιώσει την ψυχή μας ό,τι προηγήθηκε.
Το δεύτερό σας παιδί είναι μεγαλύτερο ή μικρότερο από την Μάρθη;
Είναι μεγαλύτερο.
Πώς διατηρείτε τις ισορροπίες στη σχέση σας με το μεγαλύτερό σας παιδί, μετά τον χαμό του μικρότερού σας παιδιού – που έφυγε απ’ τη ζωή με τον συγκεκριμένο τρόπο;
Η αλήθεια είναι πως ο αγώνας μου για τη δικαίωση της Μάρθης μού παίρνει πολύ χρόνο και ουσιαστικά «κλέβει» χρόνο από το άλλο μου παιδί. Έχοντας κάνει, όμως, μία συζήτηση από την αρχή με τον γιο μου, του είπα «Θέλω, σε παρακαλώ, να καταλάβεις, πως αυτή τη στιγμή, είμαι λίγο περισσότερο εκεί. Δεν είναι θέμα μεγαλύτερης αγάπης ή μεγαλύτερης φροντίδας, αλλά αυτή τη στιγμή επείγει το θέμα της Μαρθούλας. Και τώρα είναι ο καιρός – δεν μπορώ να ξεκινήσω τον αγώνα μου μετά από κάποια χρόνια». Ο γιος μου, όχι απλά μου είπε «Σε καταλαβαίνω», αλλά μου είπε «Σε ενθαρρύνω και δεν θα δεχόμουν από σένα τίποτ’ άλλο!».
Από την άλλη, υπάρχουν και οι γονείς εκείνοι που ο θάνατος του παιδιού τους τούς ακινητοποιεί, τους «παραλύει», και υποθέτω πως το αντιμετωπίσατε κι εσείς με άλλους γονείς θυμάτων. Εσείς, περάσατε ποτέ από όλο αυτό – έστω, για μικρό χρονικό διάστημα;
Πράγματι. Επειδή ο πόνος είναι τόσο έντονος, υπάρχουν γονείς που «παγώνουν». Ίσως, για λίγο, το πρώτο χρονικό διάστημα να μου συνέβη κι εμένα αυτό, γιατί σε μία τόσο συγκλονιστική απώλεια -ένας γονιός να χάσει το παιδί του- δεν είναι εύκολο νοητικά να κατανοήσεις αμέσως τι έχει συμβεί. Υπάρχει μία άρνηση, αρχικά. Δεν μπορείς να το πιστέψεις! Λες: «Πώς θα ζήσω εγώ τώρα; Χωρίς να βλέπω τη Μάρθη;». Πολύ γρήγορα όμως, όλο αυτό μετατράπηκε σε κάτι άλλο, στη σκέψη πως «Παιδί μου, εγώ δεν σε προστάτευσα, όπως όφειλα, γιατί αυτό ήταν το χρέος μου ως μάνα και δεν το ‘κανα. Θα κάνω, όμως, τα πάντα, για να σε δικαιώσω!».
Γιατί νιώθετε τύψεις; Δεν φταίτε εσείς για το δυστύχημα…
Φταίω! Σαφώς και φταίω! Φταίω, γιατί επέτρεψα στους πολιτικούς να απαξιώσουν τη ζωή μας. Έβλεπα τα σκάνδαλα που έμεναν ατιμώρητα κι έλεγα «Έτσι είναι τα πράγματα στην Ελλάδα…». Επέτρεψα έτσι με την ανοχή μου να γίνει η χώρα μας η πιο διεφθαρμένη στην Ευρώπη. Γιατί στο τέλος της ημέρας, εμείς είμαστε που το επιτρέπουμε.
Να, αυτά λέτε και όλοι περιμένουν τη στιγμή που θα ανακοινώσετε -και επίσημα πια!- τη δημιουργία του κόμματος στο οποίο, όπως φημολογείται, θα ηγείστε… Υπάρχει ήδη και όνομα γι’ αυτό, σε κάποιες παραπολιτικές στήλες εφημερίδων: «Οξυγόνο»… Και, όπως δείχνουν οι δημοσκοπήσεις, είστε ήδη αρκετά ψηλά στην πρόθεση ψήφου των Ελλήνων πολιτών…
Το κίνημα των πολιτών, πραγματικά οργανώνεται και θεωρώ ότι θα καταφέρει να ωριμάσει τόσο, ώστε να διεκδικήσει την ψήφο του ελληνικού λαού, με αξιοπρέπεια και με ένα πρόγραμμα που θα δίνει λύσεις στα προβλήματα που ταλανίζουν τη χώρα.
Το όνομα αυτού και η ημερομηνία των επίσημων ανακοινώσεων δεν έχουν οριστικοποιηθεί, διότι δεν είναι προσωπική απόφαση – θα είναι αποτέλεσμα μιας συλλογικής διαδικασίας στην οποία συμμετέχω ενεργά.
Μέχρι πριν από δύο βδομάδες πάντως, κάποιοι είχαν την εντύπωση πως, παρά τα όσα ακούγονταν, δεν θα προχωρούσατε, τελικά, μαζί με την ομάδα σας, στην δημιουργία κόμματος…
Η αλήθεια είναι ότι ούτε εγώ το περίμενα ότι θα φτάσω σε αυτό το σημείο. Δεν ξεκίνησα, για να γίνω πολιτικός! Ξεκίνησα, για να απαιτήσω δικαίωση στη μνήμη της κόρης μου, γιατί γνώριζα πώς λειτουργεί το διεφθαρμένο σύστημα. Όταν, όμως, όλα τα αιτήματά μου που ρίχνουν φως και αποκαλύπτουν την αλήθεια απορρίπτονται και οι στοιχειώδεις απαντήσεις που ζητάω δεν δίδονται, γιατί η δικαιοσύνη δεν λειτουργεί ανεξάρτητα, κι όταν τα προβλήματα που δημιουργούνται, αντί να λύνονται, διογκώνονται, τότε η συμμετοχή σε αυτή την αντίδραση, θα πρέπει να παίρνει τη θέση της ευθύνης. Επομένως, από τη θέση της ευθύνης, ως ενεργός πολίτης, δηλώνω ότι, ναι, θα πρέπει να προχωρήσουμε σε κάτι πιο δραστικό. Διότι το διεφθαρμένο πολιτικό σύστημα ποτέ δεν θα δώσει λύσεις, γιατί αυτό θα σήμαινε τη διάλυσή του.
Δεν είναι σαφές, ωστόσο: Θα ηγείστε εσείς, προσωπικά, αυτού του κινήματος, σωστά;
Ο ηγέτης βγαίνει από τον λαό. Δεν πρέπει να αυτοπροτείνεται. Και θα μείνω σ’ αυτό. Θα σεβαστώ τη γνώμη της πλειοψηφίας, αφού η διαδικασία επιλογής του επικεφαλής αυτού του κινήματος, θα γίνει με δημοκρατικές διαδικασίες.
Προτεινόμενο Άρθρο
Ο ΕΡΝΤΟΓΑΝ ΕΠΙΤΕΘΗΚΕ ΣΤΟ ΙΣΡΑΗΛ ΚΑΙ ΣΤΗ ΚΥΠΡΟ
Μέσα στον επόμενο μήνα;
Όποτε είναι ολοκληρωμένο το πρόγραμμα θέσεων. Γιατί, το πιο σημαντικό, είναι να οριστικοποιηθεί το πρόγραμμα και να συμμετέχουν στη διαμόρφωσή του, εκείνα τα ακέραια και ανεξάρτητα άτομα που θα απαρτίζουν και το κίνημα. Το ποιος θα ηγηθεί του κινήματος, είναι το τελευταίο που μας απασχολεί αυτή τη στιγμή. Μας ενδιαφέρει πριν και πάνω απ’ όλα η ουσία και το έργο της ομάδας και όχι ποιος θα ηγείται αυτής.
Δεν θα κάνουμε πολιτική συζήτηση σε αυτή τη συνέντευξη ούτε θα μπούμε σε λεπτομέρειες -κοντός ψαλμός αλληλούια, άλλωστε- αλλά θα παραμείνουμε στα ανθρώπινα – στο πώς εσείς βιώσατε ό,τι συνέβη, ως μάνα. Αναμενόμενη, νομίζω η ερώτηση και, επίτρεψέ μου τον ενικό, αλλά πόσο άλλαξε αυτά τα δύο χρόνια ο χαρακτήρας σου, Μαρία;
Πολύ! Πλέον δεν είμαι η ίδια γυναίκα. Πριν από τον θάνατο της Μάρθης, ούτε η δημοσιότητα ούτε ο δημόσιος λόγος με εξέφραζαν. Ήμουν μία γυναίκα που κοιτούσε τη δουλειά της και την οικογένειά της. Και, φυσικά, δεν γνώριζα ότι έκρυβα τόση δύναμη μέσα μου – ακόμη κι εμένα με εξέπληξα κάποια στιγμή. Όμως, ήταν ο πόνος που είχε μετουσιωθεί σε δύναμη. Κι έτσι ανακάλυψα έναν άλλο εαυτό. Λόγω του πόνου μου.
Ευτυχώς, αυτός ο πόνος δεν με ακινητοποίησε, δεν με άφησε στάσιμη. Είπα «Από αυτό τον χαμό της κόρης μου, εγώ θα βγάλω κάτι καλό, κάτι που θα μείνει, κάτι που θα είναι καλό για όλους μας. Κι ίσως έτσι αλλάξει, κάποια στιγμή, κι η χώρα». Στο όνομα της κόρης μου – αυτή ήταν η μεγαλύτερη κινητήριος δύναμη. Πως το έγκλημα το Τεμπών θα μπορούσε να γίνει το εφαλτήριο μιας αναγέννησης, μιας πραγματικά δημοκρατικής Ελλάδας στην οποία δεν θα υπάρχει πια η διαφθορά.
Κατά καιρούς, έχεις μιλήσει και για τη στενή σου σχέση με τον Θεό. Αυτή ήταν πάντα;
Όχι. Πίστευα, όπως οι περισσότεροι. Λυπάμαι πολύ που έπρεπε να μου συμβεί αυτό το γεγονός, για να γνωρίσω τη δύναμη που δίνει ο Θεός – γιατί εγώ αντλώ πια δύναμη και από εκεί. Χωρίς να είμαι θρησκόληπτη, πιστεύω βαθιά στον Θεό. Γι’ αυτό και επειδή πλέον η κόρη μου είναι στον ουρανό, ο ουρανός είναι ένα στοιχείο από το οποίο αντλώ δύναμη.
Αισθάνεσαι, με κάποιο μεταφυσικό ίσως τρόπο, πως σε «οδηγεί» η Μάρθη;
Αισθάνομαι ότι σίγουρα θα ήθελε να δώσω έναν αγώνα, για να δικαιωθεί η ψυχή της! Είμαι σίγουρη γι’ αυτό! Είναι σα να την ακούω να μου λέει: «Μαμά, θα το αφήσεις αυτό έτσι;».
Πώς την έχεις στο μυαλό σου τώρα, καθώς μιλάμε γι’ αυτήν;
Σαν άγγελο… Όποτε την έφερνα στη σκέψη μου, ήταν χαρούμενη. Την έβλεπα πάντα χαρούμενη και φωτεινή, αλλά με τη μορφή που την γνώριζα. Ξαφνικά, ένα χρόνο μετά το δυστύχημα, όταν τη σκέφτηκα, μου παρουσιάστηκε με φτερά – σαν άγγελος… Ήταν πολύ ψηλή, είχε φτερά… Ήταν φως! Από τότε, την έχω έτσι στο μυαλό μου.
Από την τελευταία σου συνομιλία με τη Μάρθη, τι θυμάσαι;
Θυμάμαι που με πήρε το απόγευμα, γύρω στις επτά η ώρα. Ήμουνα στο ιατρείο μου. Αλλά εγώ εξέταζα και δεν το απάντησα – κάτι που πάντα θα με στοιχειώνει. Μετά είχα πάρα πολλή δουλειά και ξεχάστηκα, και με ξαναπήρε εκείνη στις εννιά η ώρα το βράδυ, το σήκωσα, μιλήσαμε γρήγορα, γιατί πάλι είχα δουλειά, για να μου πει «Μαμά, θα αργήσουμε. Έχω ξεχάσει τα κλειδιά, οπότε θα χτυπήσω, μην τρομάξεις, εγώ θα ‘μαι».
Ήταν μια συνομιλία που κράτησε λιγότερο από ένα λεπτό. Αλλά το κλείσαμε στα γρήγορα, γιατί είχα δουλειά. Πού να φανταζόμουνα ότι… (σταματάμε για λίγο τη συνομιλία μας). Πού να φανταζόμουνα ότι αυτή θα ήταν η τελευταία φορά που την άκουγα… Τελοσπάντων, αυτές οι δύο κλήσεις της, η μία, η αναπάντητη κι η άλλη, η βιαστική, είναι τα δύο πράγματα που πάντα θα με στοιχειώνουν…
Θα έδινα τα πάντα να άλλαζα εκείνα τα τηλεφωνήματα! Όπως και το ότι συζητούσαμε για εκείνη την εκδρομή, που λέγαμε μήπως να μην πάει… Είναι τα πράγματα που θα έδινα τα πάντα, για να τ’ αλλάξω!
Για πόσο χρονικό διάστημα μετά το δυστύχημα, ήλπιζες πως ίσως θα ζούσε η Μάρθη;
Την Πέμπτη μού ερχόταν φευγαλέα στο μυαλό ότι μπορεί και να έχει πεθάνει. Και το ‘διωχνα αμέσως! Το έδιωχνα από τη σκέψη μου. Έβαζα τη λογική μου κάτω κι έλεγα: «Μα, ακόμη γίνονται έρευνες». Αλλά την Παρασκευή, που χτύπησε το τηλέφωνο απ’ την αστυνομία και μας είπαν ότι ταυτοποιήθηκε… Αλλά πάλι κι εκεί, εγώ είπα: «Δεν γίνονται λάθη στις ταυτοποιήσεις; Ίσως έγινε λάθος!». Ήθελα, για λίγο, να πιστέψω πως έγινε λάθος, καταλάβατε; Αλλά, δεν έγινε λάθος…
Διαμένεις μόνιμα στη Θεσσαλονίκη, σωστά;
Σωστά.
Επειδή πηγαινοέρχεσαι συχνά στην Αθήνα, πώς μετακινείσαι τα τελευταία δύο χρόνια;
Με το αεροπλάνο. Και χρειάστηκε, μία δυο φορές, να χρησιμοποιήσω αυτοκίνητο.
Σε τρένο δεν θα ξαναμπείς;
Ούτε στο μετρό της Θεσσαλονίκης δεν μπαίνω! Δεν θέλω να ξαναμπώ σε τρένο, όχι. Όχι από φόβο -αν και είναι επικίνδυνα- αλλά επειδή δεν το αντέχω. Ούτε μπροστά από τον σιδηροδρομικό σταθμό δεν θέλω να περνάω. Προτιμώ να κάνω έναν ολόκληρο κύκλο, προκειμένου να αποφύγω να δω τις γραμμές των τρένων…
ΜΟΛΙΣ ΑΝΑΚΟΙΝΩΘΗΚΕ: ΒΑΖΕΙ ΤΕΛΟΣ Η ΜΑΡΙΑ ΚΑΡΥΣΤΙΑΝΟΥ
Από την πρώτη στιγμή των ανακοινώσεων της Μαρίας Καρυστιανού για το νέο κόμμα, ένα μεγάλο μέρος του κόσμου στάθηκε δίπλα της, βλέποντας στο πρόσωπό της…
Από την πρώτη στιγμή των ανακοινώσεων της Μαρίας Καρυστιανού για το νέο κόμμα, ένα μεγάλο μέρος του κόσμου στάθηκε δίπλα της, βλέποντας στο πρόσωπό της, το άτομο εκείνο που θα μπορούσε να φέρει έναν νέο αέρα (δικαιοσύνης και αξιοκρατίας) στην πολιτική ζωή του τόπου.
Μεγάλη μερίδα του συγκεκριμένου κοινού ένιωσε πολύ σύντομα ότι η Καρυστιανού τελικά δεν θα εξέφραζε αυτό που είχε στο μυαλό της. Ο λόγος; Η διάχυτη αίσθηση ότι ο στενός πυρήνας του νέου φορέα έγερνε επικίνδυνα προς τα δεξιά, φλερτάροντας ιδεολογικά με υπερσυντηρητικούς χώρους.
Η Καρυστιανού, αντιλαμβανόμενη τον κίνδυνο να αποξενωθεί η αυθεντική κοινωνική βάση που την ανέδειξε, δείχνει πλέον να τραβάει χειρόφρενο σε αυτή την πορεία. Και το μήνυμα εστάλη με τις δύο πρόσφατες, ηχηρές αποχωρήσεις στενών συνεργατών της από το νέο κίνημα.
Η πρώτη απώλεια αφορά έναν από τους πλέον έμπιστους συμβούλους της, με πολιτική καταβολή από τους ΑΝΕΛ και γνώση των κοινοβουλευτικών διαδικασιών. Ακόμη πιο συμβολική, ωστόσο, για τις εσωτερικές ισορροπίες είναι η δεύτερη αποχώρηση: ενός προσώπου με σαφείς αναφορές στη λεγόμενη… «δεξιά της δεξιάς» και ανοιχτούς διαύλους με τη δεξαμενή του κόμματος της «Νίκης».
Η αρχική του παρουσία είχε ερμηνευθεί ως ένα ριψοκίνδυνο άνοιγμα σε ένα συγκεκριμένο ακροατήριο, γεγονός που προκάλεσε έντονες αντιδράσεις. Πλέον, η έξοδος των δυο συγκεκριμένων στελεχών δεν εκλαμβάνεται απλώς ως ένα οργανωτικό ρήγμα, αλλά ως μια σαφής στρατηγική επιλογή αλλαγής. Η Μαρία Καρυστιανού επιχειρεί να ξαναγράψει το αφήγημα του νέου φορέα, στέλνοντας το μήνυμα ότι το κόμμα δεν θα μετατραπεί σε όχημα ακροδεξιών προσεγγίσεων.
Αντίθετα, φιλοδοξεί να επαναπροσδιοριστεί ως ένα ευρύ κοινωνικό κίνημα, ικανό να αγκαλιάσει ξανά τον προοδευτικό χώρο, κρατώντας στο επίκεντρο τον αρχικό και αδιαπραγμάτευτο στόχο του.
Και εάν επιβεβαιωθούν και οι φήμες για ηχηρά ονόματα από τον χώρο της κεντροαριστεράς που θα στηρίξουν τη νέα προσπάθεια της Καρυστιανού, τότε καταλαβαίνει εύκολα κανείς ότι τα δημοσκοπικά δεδομένα μπορούν να αλλάξουν ξανά, αυτή τη φορά προς το καλύτερο. Η Μαρία Καρυστιανού δείχνει ότι έχει καταλάβει ο στρατηγικό λάθος της και ετοιμάζεται να το διορθώσει άμεσα.
Μεγάλη δημοσκόπηση της MRB: 7 στους 10 θέλουν κυβερνητική αλλαγή – «Τρέμουν» στο Μαξίμου με το ποσοστό της Καρυστιανού
Το δεύτερο μέρος της δημοσκόπησης της MRB για λογαριασμό του OPEN έρχεται να ρίξει φως σε ένα πολιτικό σκηνικό που χαρακτηρίζεται από έντονη ρευστότητα, αντιφατικά μηνύματα προς το κυβερνών κόμμα και μια διάχυτη αναζήτηση για νέες πολιτικές εκφράσεις. Τα ευρήματα της έρευνας αποτυπώνουν μια κοινωνία που, ενώ σε ένα βαθμό αναγνωρίζει τη σταθερότητα της παρούσας διακυβέρνησης, ταυτόχρονα δείχνει σημάδια κόπωσης και στρέφεται προς εναλλακτικές λύσεις, είτε αυτές αφορούν οικουμενικά σχήματα είτε τη δημιουργία νέων κομμάτων από πρόσωπα με ισχυρό συμβολισμό.
Προτεινόμενο Άρθρο
Μεγάλη ανατροπή στην δoλοφονία του γνωστού τραγουδιστή Γιώργου Τσιτόγλου – Aυτός είναι ο λόγος που τον σκότωσαv
Στο πεδίο της κυβερνητικής προοπτικής, η εικόνα της Νέας Δημοκρατίας παρουσιάζει ενδιαφέρουσες διακυμάνσεις. Σύμφωνα με τη μέτρηση, σε ποσοστό 27,2%, οι πολίτες πιστεύουν ότι ο Κυριάκος Μητσοτάκης και η ΝΔ αξίζουν τρίτη κυβερνητική θητεία. Αξίζει να σημειωθεί ότι το 27,2% είναι αυξημένο από την προηγούμενη μέτρηση, γεγονός που υποδηλώνει μια συσπείρωση της κυβερνητικής βάσης, ειδικά αν αναλογιστεί κανείς ότι στους ψηφοφόρους της ΝΔ το ποσοστό αυτό εκτοξεύεται και ανεβαίνει στο 78%. Ωστόσο, η άλλη όψη του νομίσματος αναδεικνύει ένα ισχυρό ρεύμα αμφισβήτησης, καθώς το 58,2% των ερωτηθέντων θεωρούν ότι πρέπει να υπάρξει κυβερνητική αλλαγή. Αυτή η πόλωση μεταξύ της επιθυμίας για συνέχεια και της ανάγκης για ανανέωση αποτελεί το βασικό χαρακτηριστικό της τρέχουσας περιόδου.
Ένα ιδιαίτερα αποκαλυπτικό στοιχείο της δημοσκόπησης αφορά τη μορφή που θα ήθελαν οι πολίτες να έχει η επόμενη κυβέρνηση. Φαίνεται πως η παραδοσιακή λογική των συνεργασιών μεταξύ των δύο μεγαλύτερων κομμάτων δεν συγκινεί πλέον το εκλογικό σώμα. Αντιθέτως, αναδύεται μια τάση προς την ευρύτερη δυνατή συναίνεση, καθώς το 22,1% θα θέλανε να σχηματιστεί μετά τις εκλογές οικουμενική κυβέρνηση όλων των κομμάτων. Η προτίμηση αυτή υπερβαίνει κατά πολύ το σενάριο μιας συνεργασίας ΝΔ-ΠΑΣΟΚ, το οποίο συγκεντρώνει πολύ χαμηλά ποσοστά αποδοχής, δείχνοντας ότι οι πολίτες αναζητούν λύσεις που υπερβαίνουν τους στενούς κομματικούς ανταγωνισμούς.
Στο κεφάλαιο των νέων πολιτικών σχημάτων, η δημοσκόπηση της MRB καταγράφει τη δυναμική τριών διαφορετικών προσωπικοτήτων. Όσον αφορά τον πρώην πρωθυπουργό Αλέξη Τσίπρα, το 20,9% των ερωτηθέντων δηλώνει ότι είναι πιθανό να ψηφίσει ένα νέο κόμμα με αρχηγό τον ίδιο. Παρ’ όλα αυτά, η δυναμική του φαίνεται να φθίνει συγκριτικά με το παρελθόν, καθώς η απάντηση «σίγουρα θα το ψήφιζα» περιορίζεται στο 7,5%, ποσοστό που είναι πολύ χαμηλότερο από αυτό που καταγραφόταν τον Μάιο του 2025 (12,6%). Το μεγαλύτερο μέρος αυτής της δυνητικής ψήφου φαίνεται να προέρχεται από την αδιευκρίνιστη ψήφο και πρώην ψηφοφόρους του ΣΥΡΙΖΑ.
Αίσθηση προκαλεί η δυναμική της Μαρίας Καρυστιανού, η οποία φαίνεται να συγκεντρώνει σημαντικό ενδιαφέρον, με το ποσοστό των πολιτών που θα εξέταζαν την ψήφο σε ένα δικό της κόμμα να είναι δέκα μονάδες υψηλότερο από εκείνο του Αλέξη Τσίπρα.
Η προέλευση των ψηφοφόρων της εντοπίζεται κυρίως στην Ελληνική Λύση και την Πλεύση Ελευθερίας, γεγονός που ερμηνεύει τη δημοσκοπική πίεση που δέχονται οι Κυριάκος Βελόπουλος και Ζωή Κωνσταντοπούλου. Τέλος, αναφορικά με τον Αντώνη Σαμαρά, ένα 14,3% δηλώνει πως είναι πιθανό να τον ψήφιζε σε ένα νέο πολιτικό εγχείρημα, καταγράφοντας μια διακριτή αλλά υπαρκτή βάση απήχησης στον δεξιό χώρο. Συνολικά, η δημοσκόπηση αναδεικνύει μια κοινωνία σε αναμονή, που ζυγίζει τις υπάρχουσες λύσεις αλλά κρατά το βλέμμα στραμμένο σε οτιδήποτε νέο θα μπορούσε να ταράξει τα λιμνάζοντα νερά.
