Γωγώ Μαστροκώστα: Δάκρυσαν όλοι! Η αποκάλυψη στην κηδεία της για το κρυφό της έργο

Σε κλίμα βαθιάς οδύνης και συγκίνησης συγγενείς, φίλοι, άνθρωποι του αθλητισμού αλλά και της εγχώριας showbiz συγκεντρώθηκαν σήμερα (27/5) στον Ιερό Ναό Αγίας Τριάδος στο Ελληνικό για να πουν το τελευταίο «αντίο» στη Γωγώ Μαστροκώστα. Από νωρίς το πρωί, το κλίμα ήταν βαρύ, με όλους να αδυνατούν να πιστέψουν πως η γυναίκα που πάλεψε με τόση δύναμη και αξιοπρέπεια δεν βρίσκεται πλέον στη ζωή.

Μια από τις πιο σπαρακτικές στιγμές της ημέρας ήταν όταν η μητέρα της, Σπυριδούλα, αντίκρισε το λευκό φέρετρο της κόρης της και ξέσπασε σε λυγμούς. «Καλώς το λουλούδι μου, καλώς το αστέρι μου, άγγελέ μου, αστέρι του ουρανού πέτα ψηλά», φώναξε μπαίνοντας στην εκκλησία, σκορπίζοντας ρίγη συγκίνησης σε όλους όσοι βρίσκονταν εκεί.

Συντετριμμένος ήταν και ο Τραϊανός Δέλλας, ο οποίος βρέθηκε από πολύ νωρίς στον ναό για να φροντίσει κάθε λεπτομέρεια της τελετής. Λίγο αργότερα, υποδέχτηκε την κόρη τους, Βικτώρια, και οι δυο τους μπήκαν μαζί στην εκκλησία, πιασμένοι σφιχτά χέρι-χέρι, σε μια εικόνα που λύγισε τους πάντες.

Μετά την ολοκλήρωση της εξοδίου ακολουθίας, η σορός της Γωγώς Μαστροκώστα βγήκε από τον ναό μέσα σε παρατεταμένο χειροκρότημα από τον κόσμο που είχε γεμίσει το προαύλιο, αποχαιρετώντας μια γυναίκα που έδωσε τη δική της σκληρή μάχη με τον καρκίνο και έγινε σύμβολο δύναμης και αξιοπρέπειας για πολλές γυναίκες.

Η πιο συγκλονιστική στιγμή της ημέρας ήταν οι επικήδειοι λόγοι της κόρης της και του Τραϊανού Δέλλα

Η Βικτώρια Δέλλα στάθηκε μπροστά στο φέρετρο της μητέρας της και με λόγια που ράγισαν καρδιές μίλησε για τη γυναίκα που, όπως είπε, ήταν τα πάντα για εκείνη. «Ξέρω πως σήμερα είναι μια ημέρα πένθους και πως όλοι είμαστε βαθιά στεναχωρημένοι. Όμως μέσα μου νιώθω πως δεν θα έπρεπε να είναι έτσι. Γιατί πέρα από όλα, το τελευταίο πράγμα που θα άξιζε σε αυτή τη γυναίκα είναι λύπη. Η μάμα μου έζησε τη ζωή της με χαμόγελο και περηφάνια. Αγάπησε βαθιά και έδωσε δύναμη σε όλους μας ξεχωριστά».

Στη συνέχεια, η κόρη της Γωγώς Μαστροκώστα μίλησε για τα μαθήματα ζωής που της άφησε η μητέρα της, αλλά και για τον μοναδικό δεσμό που είχαν μεταξύ τους. «Μαμά, με έμαθες να αγαπάω, να σέβομαι, να σκέφτομαι τον άλλον. Μαζί με τον μπαμπά μου έδειξες τι σημαίνει να έχεις αξίες. Μου έδειξες τι είναι ο έρωτας, η αφοσίωση και η απόλυτη εμπιστοσύνη. Ήσουν και θα είσαι για πάντα η κολλητή μου. Αν υπάρχουν άγγελοι, ο δικός μου είσαι εσύ. Και αν υπάρχει αγάπη, είσαι η μοναδική. Σε αγαπώ μαμά, δεν σου λέω αντίο γιατί θα είσαι για πάντα μέσα μου».

Αμέσως μετά, εμφανώς λυγισμένος, τον λόγο πήρε ο Τραϊανός Δέλλας, ο οποίος αποχαιρέτησε τη γυναίκα της ζωής του με έναν επικήδειο που καθήλωσε όσους βρίσκονταν στην εκκλησία.

«Άγγελε μου, αγάπη μου. Έτσι με φώναζες, έτσι με αποκαλούσες παντού. Ο φύλακας, άγγελός μου, μου έλεγες. Στα πεντηκοστά μου γενέθλια όταν ήμουν μόνος μου στο δωμάτιο του νοσοκομείου, όταν σε πήρανε για την εντατική λύθηκαν όλα ξαφνικά μέσα στο μυαλό μου. Εσύ ήσουν άγγελος και όχι εγώ. Εσύ ήρθες στη ζωή μου να μου μάθεις πράγματα. Έλεγα ότι είχα επιμονή και υπομονή, αλλά πόσο μικρός ήμουν μπροστά σου.

Με τη δικιά σου υπομονή σε όλα αυτά που έχεις περάσει. Η ομορφιά και η λάμψη σου μόνο σε άγγελο παραπέμπουν και αυτό είναι μια απόδειξη ότι εσύ ήσουν άγγελος και όχι εγώ. Μου ‘ριχνες στάχτη στα μάτια όλα αυτά τα χρόνια για να μην μπορέσω να σε καταλάβω. Αλλά αυτή ξεπλύθηκε από τα δάκρυά μου, τις στιγμές που ήμουν μόνος στο δωμάτιο του νοσοκομείου. Για να μπορέσω να δω καθαρά την πραγματική σου μορφή και τα μαθήματα που μου έδινες.

Εγώ τις περισσότερες φορές σε φώναζα μωρό μου, γιατί από την ημέρα που σε γνώρισα το μόνο που ήθελα ήταν να σε προσέχω, να σε φροντίζω και να σε προστατεύω όπως κάνουν στα μωρά. Και η ανάγκη μου αυτή έγινε ακόμα μεγαλύτερη, όταν έφερες στον κόσμο το δικό μας μωρό, τη Βικτώρια. Κι έτσι είχα δύο μωρά να προσέχω. Το καθένα ήθελε τη δική του φροντίδα, αλλά και όλα τα αποθέματα αγάπης που είχα για σας, ευτυχώς αναπληρώνονταν.

Όλα αυτά τα χρόνια ζούσα μια ζωή όπως τη φανταζόμουν παρά τις δυσκολίες που συναντήσαμε στον δρόμο μας. Στα πολύ δύσκολα δεν σε εγκατέλειψα ποτέ, ούτε μια στιγμή. Πάντα ήσουν μέσα στο μυαλό μου και προτεραιότητά μου. Όλες οι όμορφες στιγμές θα γίνουν αναμνήσεις, αλλά και οι πολύ δύσκολες, μαθήματα. Μαθήματα θάρρους, αξιοπρέπειας, δύναμης ψυχής, καλοσύνης, στωικότητας, υπομονής και άλλων πολλών αρετών που είχες μέσα σου.

Τα “σ΄ αγαπώ” που σου έχω πει είναι πολύ λίγα για αυτό που αισθανόμουν για σένα. Το ευχαριστώ είναι πολύ μικρό για αυτό που μου έδωσες. Η ευγνωμοσύνη στον Θεό που μου χάρισε έναν από τους αγγέλους του για συντροφιά είναι μεγάλη, άσχετα αν δεν κράτησε περισσότερο.

Αγάπη μου, άγγελέ μου, κάθε φορά που έπρεπε να αντιμετωπίσουμε ένα πρόβλημα υγείας σου, σου έλεγα να μη φοβάσαι γιατί είμαι δίπλα σου. Σου έλεγα “θα πάρουμε μια βαθιά ανάσα, θα βουτήξουμε and θα ξαναβγούμε στην επιφάνεια”. Και βγήκανε όλες τις φορές. Απλά αυτή τη φορά κολυμπούσαμε στον ωκεανό. Αλλά και πάλι σ’ το ‘πα “μη φοβάσαι, εγώ είμαι δίπλα σου, εσύ μόνο κολύμπα”. Όμως τα κύματα που μας χτυπούσαν ήταν κάθε φορά και πιο δυνατά. Και στο τελευταίο, σε έχασα από δίπλα μου.

Ξεκουράσου αγάπη μου, γιατί κουράστηκες πάρα πολύ και πέτα ψηλά, μακριά από κάθε ασθένεια. Μακριά από κάθε πόνο. Μακριά από κάθε μικρότητα αυτού του κόσμου. Αλλά αποκεί, να ξέρεις, η αγάπη όλων μας θα σε φτάνει. Και ένα κομμάτι θέλω να πω που αφιερώναμε ο ένας στον άλλον. Αν ήξερα πού πήγαινα να μπλέξω και σε τι παιχνίδι άδικο να παίξω, αν ήξερα τι με περίμενε, να ήσουν σίγουρη ότι πάλι σε εσένα θα ερχόμουν. Πάλι και ξανά θα σε ερωτευόμουν, από την ίδια τη σκανδάλη δεν θα φοβόμουν, πως για μια φορά και πάλι θα ξανασκοτωνόμουνα. Ένα μεγάλο ευχαριστώ που είστε όλοι εδώ.

Η Γωγώ ήταν μια μαχήτρια, δεν λύγισε ποτέ. Και στάθηκα τόσο μικρός μπροστά της, σε αυτά που έχει μάθει στην κόρη μας. Αφήνει πίσω μια καταπληκτική ψυχή. Και πιστεύω ότι η Βικτώρια θα συνεχίσει το έργο που έκανε η Γωγώ. Γιατί το έργο της Γωγώς μπορεί να μην φαινότανε, μπορεί να μην το λέγαμε, αλλά ήταν τεράστιο για πάρα, πάρα πολλές γυναίκες. Δεν θα πω καλό ταξίδι, μωρό μου, γιατί δεν θα φύγεις ποτέ από μέσα μου».

Γωγώ Μαστροκώστα: Pαγίζει καρδιές η απόφαση που πήρε ο Τραϊανός Δέλλας 23 ημέρες μετά την κηδεία της

Είκοσι τρεις ημέρες μετά την απώλεια της Γωγώς Μαστροκώστα, ο Τραϊανός Δέλλας συνεχίζει να βιώνει μια βαθιά προσωπική δοκιμασία, προσπαθώντας να διαχειριστεί το κενό που άφησε πίσω της η γυναίκα με την οποία μοιράστηκε τη ζωή του.

Η κηδεία της πραγματοποιήθηκε στην Αθήνα, ενώ η ταφή της στο Ευηνοχώρι Μεσολογγίου, τόπο καταγωγής της και οι εικόνες από το τελευταίο αντίο είναι συγκινητικές

Την ίδια στιγμή, σύμφωνα με όσα συζητούνται έντονα το τελευταίο διάστημα, ο παλαίμαχος διεθνής ποδοσφαιριστής φέρεται να έχει προχωρήσει σε μια ιδιαίτερα συμβολική απόφαση, που συνδέεται άμεσα με τη μνήμη και την πίστη που χαρακτήριζαν το ζευγάρι.

Η απόφαση του Τραϊανού Δέλλα μετά τον θάνατο της Γωγώς Μαστροκώστα

Όπως αναφέρουν πληροφορίες που έχουν κυκλοφορήσει, ο Τραϊανός Δέλλας φέρεται να σχεδιάζει την ανέγερση ενός μικρού εκκλησιού στο Ευηνοχώρι Μεσολογγίου, τον τόπο καταγωγής και τελευταίας κατοικίας της Γωγώς Μαστροκώστα. Η κίνηση αυτή, εφόσον επιβεβαιωθεί, αποκτά ιδιαίτερο συναισθηματικό βάρος, καθώς θεωρείται από πολλούς ως ένας τρόπος να μείνει ζωντανή η μνήμη της μέσα από έναν χώρο προσευχής και περισυλλογής.

Το ζευγάρι ήταν γνωστό για τη βαθιά του πίστη, η οποία –όπως αναφέρουν άνθρωποι από το περιβάλλον τους– αποτέλεσε στήριγμα καθ’ όλη τη διάρκεια της δύσκολης μάχης με την ασθένεια της Γωγώς Μαστροκώστα. Ο παλαίμαχος ποδοσφαιριστής, σύμφωνα με μαρτυρίες, βρισκόταν συνεχώς στο πλευρό της, επισκεπτόταν μοναστήρια, αναζητούσε πνευματική στήριξη και μετέφερε στη σύζυγό του ευλογημένα κομποσκοίνια και φυλαχτά.

Για πολλούς, η φημολογούμενη δημιουργία ενός εκκλησιού δεν αποτελεί απλώς μια συμβολική κίνηση, αλλά ένα προσωπικό τάμα και έναν τρόπο έκφρασης ευγνωμοσύνης και αγάπης. Στο Ευηνοχώρι, όπου η Γωγώ Μαστροκώστα συνδέθηκε βαθιά με τον τόπο της, η μνήμη της παραμένει έντονη. Και σύμφωνα με τις ίδιες πληροφορίες, η συγκεκριμένη πρωτοβουλία του Τραϊανού Δέλλα έρχεται να δημιουργήσει έναν χώρο που θα κρατά ζωντανή την παρουσία της μέσα από τη σιωπή, την προσευχή και τη μνήμη.

O Δέλλας μίλησε με λόγια καρδιάς για την αγάπη τους στον επικήδειο λόγο του

νοσοκομείο για να καταλάβω τα πράγματα. Από την ημέρα που σε γνώριζα ήθελα μόνο σε προσέχω, να σε προστατεύω και να σε φροντίζω. Αυτή η ανάγκη έγινε πιο μεγάλη όταν ήρθε στον κόσμο η κόρη μας. Όλα αυτά τα χρόνια ζούσα μια ζωή που φανταζόμουν, παρά τις δυσκολίες, ήμασταν μαζί, Κρατώντας ο έναν τον άλλον. Στα εύκολα, στα δύσκολα και στα πολύ δύσκολα δεν σε εγκατέλειψα ποτέ. Είσαι το μωρό μου. Σε κάθε “Τράι” που φώναζες ήμουν εκεί. Μαζί μου έζησα τις πιο όμορφες και δύσκολες στιγμές αλλά και αυτές με ένα χαμόγελο όλα έσβησαν. Όλες οι όμορφες στιγμές θα γίνουν αναμνήσεις και οι πιο δύσκολες μαθήματα. Τα σ’ αγαπώ που σου έχω πει είναι λίγα μπροστά σε αυτό που αισθανόμουν για εσένα. Η ευγνωμοσύνη μου στο Θεό που μυ χάρισε έναν Άγγελο είναι μεγάλη. Αγάπη μου, Άγγελέ μου, κάθε φορά που έπρεπε να αντιμετωπίσουμε ένα πρόβλημα υγείας σου, σου έλεγα “μην φοβάσαι θα πάρουμε μια ανάσα θα κάνουμε βουτιά και θα ξαναβγούμε”. Τώρα όμως είχαμε να κολυμπήσουμε σε ωκεανό. Τα κάθε κύματα ήταν πιο δυνατά και στο τελευταίο έφυγες από δίπλα μου. Ξεκουράσου αγάπη μου, πέτα μακριά από κάθε ασθένεια και φθόνο, αλλά όπου και να είσαι η αγάπη μας θα σε φτάνει. Aν ήξερα που πήγαινα να μπλέξω και σε τι παιχνίδι άδικο να παίξω, αν ήξερα τι με περίμενε να ήσουν σίγουρη ότι “πάλι, πάλι πάλι σε εσένα θα ερχόμουνα, πάλι και ξανά θα σε ερωτευόμουνα, από την ίδια την σκανδάλη δεν θα φοβόμουν, πως για μια φορά θα ξανά σκοτωνόμουνα”.», είπε μεταξύ άλλων ο Τραϊανός Δέλλας κλαίγοντας.

«Δεν θα πω καλό ταξίδι μωρό μου, γιατί δεν θα φύγεις ποτέ από μέσα μου», ολοκλήρωσε.

Δάκρυα στα μάτια ωστόσο, έφερε και ο επικήδειος λόγος της Βικτώριας Δέλλα, της μοναχοκόρης της Μαστροκώστα και του Δέλλα. Η 18χρονη μίλησε σε σπαρακτικά λόγια για την μητέρα της

Ειδήσεις σήμερα