Η Νίκη Τριανταφυλλίδη υπήρξε μια εξαιρετικά χαρισματική ηθοποιός, γνωστή για την απαράμιλλη ομορφιά της και την ακλόνητη πίστη στις αξίες της.
Γεννημένη στην Αθήνα το 1942, με ποντιακές ρίζες, ανήκε σε μια οικογένεια με βαθιές καλλιτεχνικές ρίζες. Ο πατέρας της, Νίκος Τριανταφυλλίδης, ήταν συνθέτης, γεγονός που την επηρέασε να ακολουθήσει την καλλιτεχνική πορεία.
Από νεαρή ηλικία, η Νίκη έδειξε το ταλέντο της στην υποκριτική, φοιτώντας στη Σχολή του Εθνικού Θεάτρου και στη σχολή του Πέλου Κατσέλη. Η εξωτική της ομορφιά και το υποκριτικό της ταλέντο την ανέδειξαν γρήγορα σε μία από τις πιο αγαπητές ηθοποιούς της εποχής της.
Καλλιτεχνικές
Η καριέρα της Τριανταφυλλίδη άρχισε να ανθεί τη δεκαετία του ’60 με συμμετοχές σε θεατρικές παραστάσεις και κινηματογραφικές ταινίες. Οι ερμηνείες της σε έργα όπως “Ο Ουρανός” του Τάκη Κανελλόπουλου και “Το Σπίτι της Μπερνάρντα Άλμπα” ανέδειξαν το ταλέντο της και της χάρισαν την αγάπη του κοινού. Συνέχισε με σημαντικές εμφανίσεις σε παραγωγές όπως το “Λεωφορείο ο Πόθος” και στις ταινίες “Ο Τάφος των Εραστών” και “Αστραπόγιαννος”.
«Οι κωμωδίες που παίζονται στον κινηματογράφο είναι πολύ χαμηλού επιπέδου. Βέβαια και ένα μέρος του κοινού είναι ακαλλιέργητο και αποστολή μας είναι να το καλλιεργήσουμε. Η καλύτερη ταινία που έχω γυρίσει μέχρι τώρα είναι Ο τάφος των εραστών και η χειρότερη μια ταινία που έκανα την τυφλή.[…] Δεν προσαρμόζομαι εύκολα γιατί δεν κάνω συμβιβασμούς στη ζωή μου. Και επειδή τη ζωή μας την διαμορφώνουμε συνήθως οι ίδιοι, είμαι αρνητική σε κάθε συμβιβασμό». Αυτά είχε δηλώσει το 1969 στο περιοδικό Ρομάντζο, αναδεικνύοντας την ακλόνητη στάση της απέναντι στους συμβιβασμούς.
Παρά τις επαγγελματικές της επιτυχίες, η ζωή της Νίκης Τριανταφυλλίδη δεν ήταν χωρίς προκλήσεις. Αντιμετώπισε δυσκολίες στην τηλεόραση και πολλές ατυχίες στην επαγγελματική της πορεία. Ένα σημαντικό κεφάλαιο στη ζωή της ήταν η απόφασή της το 1992 να αποκτήσει το δικό της θέατρο στην πλατεία Βάθης, το Θέατρο Νίκη Τριανταφυλλίδη. Παρά τις υποσχέσεις για βοήθεια, η κατάσταση δεν βελτιώθηκε, γεγονός που την επηρέασε τόσο επαγγελματικά όσο και προσωπικά.
Προβλήματα υγείας
Η υγεία της Νίκης Τριανταφυλλίδη άρχισε να επιδεινώνεται, και το 1997 έδωσε μια συγκλονιστική συνέντευξη Τύπου, όπου δήλωσε πως μπορεί να ήταν η τελευταία φορά που έπαιζε θέατρο. Παρά τις δυσκολίες, η αφοσίωσή της στην τέχνη παρέμεινε αδιαπραγμάτευτη, και η συνεισφορά της στο ελληνικό θέατρο και κινηματογράφο παραμένει ανεκτίμητη.
Η Νίκη Τριανταφυλλίδη απεβίωσε το 2013, αφήνοντας πίσω της ένα σημαντικό καλλιτεχνικό έργο και μια κληρονομιά που συνεχίζει να εμπνέει νέους καλλιτέχνες. Η ζωή της, γεμάτη πάθος για την τέχνη και ανυποχώρητη αφοσίωση, παρά τις αδικίες και τα εμπόδια, αποτελεί παράδειγμα δύναμης και επιμονής.
Η Νίκη Τριανταφυλλίδη δεν ήταν απλώς μια ηθοποιός, αλλά μια ανένταχτη και δυναμική προσωπικότητα που άφησε ανεξίτηλο το σημάδι της στον ελληνικό καλλιτεχνικό χώρο. Η ιστορία της μας θυμίζει τη δύναμη της ανθρώπινης θέλησης και την αξία της τέχνης ως μέσο έκφρασης και αντοχής απέναντι στις αντιξοότητες της ζωής.
Πέθανε στις 20:00 το βράδυ στο Ερρίκος Ντυνάν η γλυκιά ηθοποιός του ελληνικού κινηματογράφου
Το αφιέρωμα στην ηθοποιό Κατερίνα Βασιλάκου που έφυγε μόλις στα 60 της
Το όνειρο ζωής που δεν πρόλαβε να χαρεί – Ο ξαφνικός θάνατος της Ελληνίδας ηθοποιού στα 60 της χρόνια
Στις 4 Ιουλίου του 2001, η ηθοποιός Κατερίνα Βασιλάκου, «φεύγει» ξαφνικά στις 20.00 το βράδυ στο Ερρίκος Ντυνάν μόλις στα 60 της χρόνια, έπειτα από νοσηλεία στο νοσοκομείο λόγω ενός μικροβίου, όπως είπαν…
Δείτε το βίντεο-αφιέρωμα:
Έναν χρόνο πριν είχε καταφέρει, έπειτα από πολλούς κόπους και θυσίες να εγκαινιάσει το καινούριο θέατρό της στον Κεραμεικό. Το θέατρο «Κατερίνα Βασιλάκου».
Στις 10 Φεβρουαρίου του 2000 εγκαινιάστηκε η κεντρική σκηνή με το έργο του Λακλό «Επικίνδυνες σχέσεις». Ήταν η πρώτη και τελευταία φορά που η Κατερίνα έπαιξε στη σκηνή αυτού του θεάτρου.
Το όνειρο της είχε γίνει πραγματικότητα, όμως δεν πρόλαβε να το ζήσει.
Η Κατερίνα Bασιλάκου γεννήθηκε στην Αιδηψό στις 25-11-1941. Δύο χρονών ήρθε στην Αθήνα και έζησε στο ξενοδοχείο «Απόλλων» στην Ομόνοια, γωνία Σταδίου και Αιόλου [επιχείρηση της οικογένειάς της] μέχρι που τελείωσε το 1962 τη δραματική σχολή του «Εθνικού Θεάτρου».
Ενώ από το ξεκίνημα της έγινε «σταρ» του λαϊκού «μελό» κινηματογράφου παίζοντας τα πρώτα έντεκα χρόνια της καριέρας της [ 1960-1971] σε είκοσι πέντε ταινίες του είδους, ταινίες πού την έκαναν αμέσως γνωστή και αγαπητή στο πλατύ κοινό, στο θέατρο η πορεία της ήταν εντελώς διαφορετική.
Προτεινόμενο Άρθρο
ΕΚΤΑΚΤΟ ΤΩΡΑ: ΑΓΡΙΟ ΕΠΕΙΣΟΔΙΟ ΜΕ ΜΑΧΑΙΡΩΜΑ – ΕΝΤΡΟΜΟΙ ΟΙ ΚΑΤΟΙΚΟΙ ΤΗΣ ΠΕΡΙΟΧΗΣ
Αμέσως μετά την σχολή του «Εθνικού θεάτρου» και στα πρώτα τέσσερα χρόνια της καριέρας της [1962-1965] είχε την τύχη να βρεθεί στην σκηνή του καινούργιου τότε «Κρατικού Θεάτρου Βορείου Ελλάδος» παίζοντας σημαντικούς ρόλους όπως την Νίνα στον «Γλάρο» του Τσέχωφ, την Βιόλα στην «Δωδεκάτη νύχτα» του Σαίξπηρ, την Μπιάνκα στον «Οθέλλο» και άλλους σπουδαίους ρόλους στον «Αρχοντοχωριάτη» του Μολιέρου, στην «Τρισεύγενη» του Κωστή Παλαμά, στο «Νησί της Αφροδίτης» του Αλέξη Πάρνη, στον «Ματωμένο γάμο» του Λόρκα κ.α.
Επιστρέφοντας στην Αθήνα το 1965 παίζει για τέσσερα χρόνια σε σημαντικούς θιάσους της εποχής.
Οκτώβριο του 1971 η Κατερίνα παίζει στο Δημοτικό θέατρο του Πειραιά στο πλευρό της Έλλης Λαμπέτη, της ηθοποιού που λάτρευε.. Έπαιξε μαζί της στις «Πέντε θεατρικές μορφές»: μονόπρακτα των Κοκτώ: «Η ψεύτρα», «Την έχασα», «Η Ανθρώπινη φωνή», του Στρίντμπεργκ «Η πιο δυνατή» και της Κάθρην Μάνσφηλντ «Μίς Μπρίλ». Ο ρόλος ήταν μικρός. Της έφτανε όμως που ήταν κοντά στην Έλλη.
Από το 1972 –1975 η Κατερίνα παίζει στο θέατρο «Κώστα Μουσούρη».
Από το 1975-1982 η Κατερίνα Βασιλάκου και ο Θανάσης Μυλωνάς συγκροτούν και πάλι θίασο και παρουσιάζουν στα θέατρα «Αλάμπρα» και «Όρβο» πολλά έργα.
Θανάσης Μυλωνάς: Η μάχη με την αρρώστια και ο πρόωρος θάνατος στα 51 του
Προς το τέλος του 1987 αρρώστησε ο Θανάσης Μυλωνάς και η Κατερίνα έμεινε μακριά από το θέατρο για δύο χρόνια προκειμένου να είναι κοντά του στα νοσοκομεία. Ο Θανάσης νικημένος από τον καρκίνο έφυγε στις 4 Ιανουαρίου 1989 σε ηλικία 51 χρόνων αφήνοντας την Κατερίνα και την 14χρονη κόρη τους Ελένη.
«Ζω για το θέατρο»
«Ζω για το θέατρο» θα πει η Κατερίνα σε συνέντευξη της στην εφημερίδα «Μεσημβρινή» το 1990 και θα γυρίσει στο θέατρο.
Αυτή την φορά όμως είναι μόνη της και πολλά.. «αγκάθια» θα βρεθούν στο δρόμο της.. Καλοκαίρι 1990 φτιάχνει το θέατρο «Ούλοφ Πάλμε» σε χώρο που της παραχώρησε ο Δήμος Ζωγράφου και παρουσιάζει το «Ημέρωμα της στρίγκλας» του Σαίξπηρ.
Τον χειμώνα του 1991 ανεβάζει στο Θέατρο «Ελυζέ» την «Κάντιντα» του Μπέρναρ Σω και τα έργα του Πίντερ «Νάνοι», «Εραστής» με τον γενικό τίτλο «Δύο αινίγματα». Άνοιξη του 1992 εγκαινιάζει το νέο της θέατρο το «Πανελλήνιο» στην Λεωφόρο Συγγρού έχοντας κοντά της τον αγαπημένο της φίλο σκηνοθέτη Μίνω Βολανάκη και οργανώνουν το «Φεστιβάλ Πίντερ» που κρατά σχεδόν δύο σεζόν με τα έργα «Νάνοι», «Εραστής», «Ένας ασήμαντος πόνος», «Επίδειξη μόδας».
Στο «Πανελλήνιο» παρουσιάζει ακόμα μεταξύ άλλων τα έργα: «Εγκλήματα καρδιάς» της Μπεθ Χένλυ [με την Άννα Φόνσου και την Εύα Κοταμανίδου], «Η Ωραία του Αμερστ» του Γουίλλιαμς Λούς, «Μελό» του Ανρί Μπερνστάιν ενώ τα καλοκαίρια ανεβάζει στο «Λυκαβηττό» και σε περιοδεία τα έργα «Περλιμπλίν και Μπελίσα» του Λόρκα και «Η Παμπόνηρος και η Ενάρετος» του Σοφοκλή Καρύδη.
Θα ακολουθήσουν κι άλλα πολλά!
Η Κατερίνα Βασιλάκου στο σινεμά
Το 1960 μαθήτρια ακόμα της σχολής του «Εθνικού θεάτρου» έπαιξε στην ταινία του Ανδρέα Λαμπρινού «Της μιας δραχμής τα γιασεμιά» στο πλευρό του Ορέστη Μακρή.
Από το 1960-1971 έπαιξε σε 25 ταινίες που χαρακτηρίστηκαν «μελό» με τεράστια όμως απήχηση στο κοινό.
Η πορεία της στην τηλεόραση
Στην τηλεόραση έπαιξε στις σειρές «Αγρίμια» το 1973 της Έλενας Πανταζώνη σε σκηνοθεσία Μήτσου Λυγίζου, «Μενεξεδένια Πολιτεία» το 1975 του Γιάννη Κανδύλα από το μυθιστόρημα του Άγγελου Τερζάκη σε σκηνοθεσία Κώστα Φέρρη, «Ο Φάρος» το 1976 της Σούλας Πιεράκου σε σκηνοθεσία Γιώργου Σκαλενάκη, «Η Οικογένεια» το 1990 σε σκηνοθεσία Μάριου Ποντίκα.
Έπαιξε σε δώδεκα θεατρικά έργα ανεβασμένα για την τηλεόραση.
