Άγιος Παΐσιος: Κάποτε ρώτησαν τον Γέροντα Παΐσιο: Γέροντα, πολλοί Άγιοι έχουν δει ψυχές, όταν φεύγουν από το σώμα. Τι μορφή έχουν;
Διαβάστε τι απάντησε ο Γέροντας Παΐσιος για τη μορφή που έχουν οι ψυχές.
–Οι ψυχές είναι σαν παιδάκια. Στην άλλη ζωή όλοι θα είναι όπως οι Άγγελοι· δεν θα υπάρχουν ούτε άνδρες ούτε γυναίκες ούτε γέροι ούτε γριές ούτε μωρά· όλοι θα είναι ένα φύλο, θα έχουν μια ηλικία. Γι’ αυτό, και όταν δη κανείς ψυχές που φεύγουν από την ζωή, τις βλέπει κατά κάποιον τρόπο σαν μικρά παιδιά. Το πρόσωπό τους έχει τα χαρακτηριστικά του, αλλά είναι σαν μικρού παιδιού.
Όταν έμενα στο Κελλί του Τιμίου Σταυρού, επισκεπτόμουν καμμιά φορά τον Γερο‐Φιλάρετο. Ήταν ένα ευλαβέστατο γεροντάκι που έμενε σε ένα κοντινό Κελλί. Επί δεκαπέντε χρόνια, μέχρι που αρρώστησε και ο ίδιος, διακονούσε τον υποτακτικό του Πατέρα Βαρθολομαίο, που έπασχε από πάρκινσον.
Την τελευταία φορά που πήγα στο Κελλί του, τον βρήκα πεσμένο κάτω. Είχε έναν μήνα που δεν έτρωγε τίποτε· έπινε μόνο λίγο νερό. Ούτε να ξαπλώση μπορούσε· κοιμόταν με τα παπούτσια, καθιστός και ακουμπισμένος στον τοίχο. Τα ρούχα του ήταν κολλημένα στο σώμα του και τα παπούτσια του γεμάτα υγρά, γιατί είχαν ανοίξει τα πόδια του και έβγαζαν αίμα και νερό.
Αλλά αυτός αντιμετώπιζε όλη αυτήν την κατάσταση σαν να μη συνέβαινε τίποτε. «Και αυτά, έλεγε, είναι ευλογία από τον Θεό». Τον σήκωσα λοιπόν και παρακάλεσα τον Πατέρα Βαρθολομαίο να μείνω το βράδυ στο Καλύβι τους, για να τους συμπαρασταθώ, αλλά εκείνος δεν δέχθηκε. Μου είπε να πάω την άλλη μέρα.
Τα μεσάνυχτα όμως, την ώρα που έκανα κομποσχοίνι, τί να δώ! Βλέπω τον Γερο‐Φιλάρετο με ένα φωτεινό πρόσωπο, ηλικίας περίπου δώδεκα χρόνων, να φεύγη στον Ουρανό μέσα σε ουράνιο φώς. Κατάλαβα ότι είχε αναπαυθή. –Γέροντα, τις πρώτες σαράντα μέρες χρειάζεται να προσευχόμαστε περισσότερο για έναν κεκοιμημένο; –Ναί, γιατί η ψυχή είναι ανήσυχη, επειδή δεν ξέρει πώς θα κριθή.
Τι έλεγε ο Άγιος Παΐσιος για τις πυρκαγιές πριν την γιορτή της Παναγίας
Τι έλεγε ο Άγιος Παΐσιος για τις πυρκαγιές πριν την γιορτή της Παναγίας – «Κάηκαν τα δάση! Κάηκε το κοσμικό φρόνημα;»
Συνεχίζεται και σήμερα η μάχη στο πολυμέτωπο πεδίο της φωτιάς στην Αττική και παράλληλα, συγκλονίζουν όσα έλεγε ο Άγιος Παϊσιος για τις πυρκαγιές με αφορμή και την επερχόμενο εορτασμό της Κοίμησης της Θεοτόκου.
Προτεινόμενο Άρθρο
Αρχιεπίσκοπος Ιερώνυμος για Γιώργο Μαζωνάκη: «Ήταν ένα Παιδί του Θεού με Αθέατες Πράξεις Αγάπης»
Τι έλεγε ο Άγιος Παΐσιος για τις πυρκαγιές πριν την γιορτή της Παναγίας
«Μετά τη μεγάλη φωτιά του καλοκαιριού στο Άγιον Όρος, είχα πάει να δω το γέροντα. Ήταν «θυμωμένος» και φώναζε. «Σκαμπίλι από την Παναγία ήταν. Άρχισε την πρώτη μέρα της νηστείας και τελείωσε την τελευταία (με το παλιό εορτολόγιο που γιορτάζει το Όρος). Λέγανε ότι θα σβήσει πιο μπροστά, γιατί δε φυσούσε και όμως έσβησε την τελευταία μέρα κι ας είχε αέρα. Λες και την οδηγούσε ένα χέρι, πήγαινε γύρω – γύρω από ‘κει που δεν την περιμένανε και παρέκαμπτε τις ζώνες ασφαλείας. Κάηκαν τα δάση! Κάηκε το κοσμικό φρόνημα;»
*Απόσπασμα από το βιβλίο «Ο Πατήρ Παϊσιος μου είπε», του Αθανάσιου Ρακοβαλή
Λίγα λόγια για τον Άγιο Παΐσιο
Γεννημένος στην Καππαδοκία το 1924, ο Άγιος Παΐσιος έζησε ως μοναχός από νεαρή ηλικία, αφιερώνοντας τον εαυτό του στην αγάπη και την αφοσίωση στον Κύριο. Ο αποχαιρετισμός του προς τη μητέρα του αποτελεί μαρτυρία της ακλόνητης πίστης και της βαθιάς αγάπης του για τον Χριστό.
Φωτιά στην Αττική: Κάτοικος Νταού Πεντέλης – «Ντρέπομαι που είμαι Έλληνας, ντρέπομαι για την κυβέρνηση που στηρίζω»
Ο Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης, γεννημένος το 1924 στα Φαράσα της Καππαδοκίας ως Αρσένιος Εζνεπίδης, είναι γνωστός για τη μοναστική του ζωή και το έργο του. Από νεαρή ηλικία αφιερώθηκε σε μια ζωή αγάπης και αφοσίωσης στον Κύριο.
Η απόφασή του να γίνει μοναχός του έφερε μεγάλο πόνο, καθώς αποχαιρέτησε την αγαπημένη του μητέρα, Ευλαμπία. Αυτός ο αποχαιρετισμός, που μεταφέρεται σε ένα συγκλονιστικό ποίημα, αποτελεί μαρτυρία της βαθιάς αφοσίωσής του στον Χριστό και της ακλόνητης πίστης του.
