«Ξεκουράσου αγάπη μου, κουράστηκες πάρα πολύ»: Ο σπαρακτικός επικήδειος του Τραϊανού Δέλλα στην κηδεία της Μαστροκώστα

Βαθιά θλίψη, σιωπηλά δάκρυα και εικόνες που λύγισαν ακόμη και τους πιο δυνατούς εκτυλίχθηκαν σήμερα στον Ιερό Ναό Αγίας Τριάδος στο Ελληνικό, όπου συγγενείς, φίλοι και δεκάδες πρόσωπα από τον χώρο της showbiz, του αθλητισμού και της τηλεόρασης αποχαιρέτησαν τη Γωγώ Μαστροκώστα. Η γυναίκα που για χρόνια έδωσε τη δική της γενναία μάχη με τον καρκίνο έφυγε από τη ζωή στα 56 της χρόνια, αφήνοντας πίσω της μια οικογένεια συντετριμμένη αλλά και μια ολόκληρη γενιά που τη θυμάται ως ένα πρόσωπο γεμάτο δύναμη, χαμόγελο και αξιοπρέπεια.

Ράγισε καρδιές ο Δέλλας

Από νωρίς το πρωί, ο προαύλιος χώρος της εκκλησίας είχε γεμίσει από ανθρώπους που θέλησαν να της πουν το τελευταίο αντίο. Το λευκό φέρετρο, στολισμένο με λουλούδια και στεφάνια, έφτασε λίγο πριν τις 11 το πρωί, με τον Τραϊανό Δέλλα να στέκεται δίπλα του φανερά καταβεβλημένος. Ο παλαίμαχος διεθνής ποδοσφαιριστής και προπονητής δεν έφυγε στιγμή από το πλευρό της αγαπημένης του, ακόμη και μέσα στην εκκλησία. Παρέμεινε όρθιος δίπλα στο φέρετρο, με σκυμμένο το κεφάλι και τα μάτια χαμένα στη σιωπή του πένθους.

Στην πρώτη σειρά καθόταν η κόρη τους, Βικτώρια, η οποία προσπαθούσε να βρει δύναμη μέσα σε μια από τις πιο δύσκολες στιγμές της ζωής της. Δίπλα της, η μητέρα της Γωγώς Μαστροκώστα, η κυρία Σπυριδούλα, δεν μπορούσε να συγκρατήσει τα δάκρυά της. Η στιγμή που αντίκρισε το φέρετρο της κόρης της συγκλόνισε όσους βρίσκονταν εκεί. Σε τραγική κατάσταση βρισκόταν και η αδερφή της εκλιπούσας, Φώφη, η οποία έσπασε σε λυγμούς μόλις μπήκε στον ναό. Ο στενός φίλος της οικογένειας, Χάρης Σιανίδης, προσπαθούσε διαρκώς να τη στηρίξει, ενώ εμφανώς συγκινημένοι ήταν και πολλοί φίλοι της Γωγώς που την είχαν συνοδεύσει σε κάθε στάδιο της ζωής και της περιπέτειάς της.

Το «παρών» στην εξόδιο ακολουθία έδωσαν πρόσωπα από όλους τους χώρους.Ανάμεσά τους η Δέσποινα Βανδή μαζί με τον Βασίλη Μπισμπίκη, ο Αντώνης Ρέμος με την Υβόννη Μπόσνιακ, η Ελένη Πετρουλάκη με τον Ίλια Ίβιτς, ο Τάκης Ζαχαράτος, η Κέλλυ Κελεκίδου, ο Τρύφωνας Σαμαράς, ο Βασίλης Κωστέτσος, αλλά και πολλοί παλαίμαχοι ποδοσφαιριστές που είχαν στενή σχέση με τον Τραϊανό Δέλλα. Ιδιαίτερη συγκίνηση προκάλεσε και η παρουσία του Ντέμη Νικολαΐδη, στενού φίλου του Τραϊανού Δέλλα εδώ και δεκαετίες. Οι δύο άνδρες, που συνδέθηκαν μέσα από την ΑΕΚ και το έπος του Euro 2004, αντάλλαξαν μια σιωπηλή αγκαλιά γεμάτη πόνο και κατανόηση.

Ωστόσο, οι πιο σπαρακτικές στιγμές της ημέρας ήρθαν κατά τη διάρκεια των επικήδειων. Ο Τραϊανός Δέλλας, με εμφανή δυσκολία να συγκρατήσει τη συγκίνησή του, στάθηκε μπροστά στο φέρετρο της γυναίκας με την οποία μοιράστηκε τη ζωή του και μίλησε με λόγια που ράγισαν καρδιές. Αναφέρθηκε στη δύναμη, την αξιοπρέπεια και τη γενναιότητα που έδειξε η Γωγώ όλα αυτά τα χρόνια. Όσοι βρίσκονταν μέσα στην εκκλησία δεν μπόρεσαν να συγκρατήσουν τα δάκρυά τους.

«Άγγελέ μου… αγάπη μου. Έτσι με φώναζες. Έτσι με αποκαλούσες πάντα. Ο φύλακας άγγελός μου εσύ. Στο πεντηκοστό τρίτο γενέθλιο, όταν έμεινα απ’ έξω απ’ το δωμάτιο του νοσοκομείου, όταν σε πήραν… συνειδητοποίησα ένα πράγμα. Εσύ είσαι ο άγγελος και όχι εγώ. Εσύ ήρθες στη ζωή μου για να μου μάθεις πράγματα. Έλεγα ότι έχω υπομονή και επιμονή, αλλά πόσο μικρός είμαι μπροστά σου. Με τη δικιά σου υπομονή σε όλα αυτά που έχεις περάσει… πόση επιμονή για να τα ξεπεράσεις. Η ομορφιά και η λάμψη σου, μόνο σε άγγελο παραπέμπουν. Και αυτό είναι μια ακόμη απόδειξη ότι εσύ είσαι ο άγγελος και όχι εγώ.

Μπορεί να μη στάθηκε στα μάτια σου δάκρυ όλα αυτά τα χρόνια για να μην προδοθείς, για να μη σε καταλάβω. Αλλά αυτή ξεπλύθηκε απ’ τα δάκρυα, τις στιγμές που ήμουν μόνος στο δωμάτιο του νοσοκομείου. Για να μπορέσω να δω καθαρά την πραγματική σου μορφή και τα μαθήματα που μου έδινες Εγώ τις περισσότερες φορές σε φώναζα “μωρό”, γιατί απ’ την ημέρα που σε γνώρισα, το μόνο που ήθελα ήταν να σε προσέχω, να σε φροντίζω και να σε προστατεύω. Όπως κάνουν στα μωρά. Και η ανάγκη μου αυτή έγινε ακόμη μεγαλύτερη, όταν έφερες στον κόσμο το δικό μας μωρό… τη Βικτώρια.

Κι έτσι είχα δύο μωρά να προσέχω. Και το καθένα ήθελε τη δική του φροντίδα. Αλλά και όλα τα αποθέματα αγάπης που είχα για σας… κι ευτυχώς είναι ανεξάντλητα. Όλα αυτά τα χρόνια ζήσαμε μια ζωή όπως τη φανταζόμουνα, παρά τις δυσκολίες που συναντήσαμε στο δρόμο μας. Ήμασταν μαζί, κρατώντας σφιχτά ο ένας το χέρι του άλλου. Στα εύκολα, στα δύσκολα και στα πολύ δύσκολα… δε σε εγκατέλειψα ποτέ, ούτε στιγμή. Πάντα ήσουν στο μυαλό μου και πάντα ήσουν προτεραιότητά μου. Γιατί ήσουν το μωρό μου. Σε κάθε τράνταγμα που φώναζες, ήμουν εκεί. Μαζί σου. Ζήσαμε τις πιο όμορφες και τις πιο δύσκολες στιγμές, αλλά κι αυτές ακόμα, όταν ήμουν μαζί σου, με ένα χαμόγελό σου, όλα έσβηναν. Όλες οι όμορφες στιγμές θα γίνουν αναμνήσεις. Αλλά και τα πολύ δύσκολα μαθήματα.

Μαθήματα θάρρους, αξιοπρέπειας, δύναμης ψυχής, καλοσύνης, στωικότητας, υπομονής και άλλων πολλών αρετών που κρύβεις μέσα σου. Το “σ’ αγαπώ”, όσο κι αν το πω, είναι πολύ λίγο γι’ αυτό που αισθάνομαι για σένα. Το “ευχαριστώ” είναι πολύ μικρό γι’ αυτά που μου έδωσες. Και η ευγνωμοσύνη μου στο Θεό, που μου χάρισε έναν από τους αγγέλους του για συντροφιά, μεγάλη. Άσχετα αν δεν κράτησε περισσότερο. Αγάπη μου, άγγελέ μου. Κάθε φορά που έπρεπε να αντιμετωπίσουμε ένα πρόβλημα υγείας σου, σου έλεγα… “μη φοβάσαι. Θα πάρουμε μια βαθιά ανάσα, θα βουτήξουμε και θα ξαναβγούμε στην επιφάνεια”.

Και βγήκαμε… όλες τις φορές. Απλά αυτή τη φορά, κολυμπούσαμε σε ωκεανό… Αλλά και πάλι, σου είπα… “μη φοβάσαι, εγώ είμαι δίπλα σου. Εσύ μόνο κολύμπα”. Και το ’κανες. Κι εγώ… θα είμαι εδώ. Όμως τα κύματα που μας χτυπούσαν ήταν κάθε φορά και πιο δυνατά. Και στο τελευταίο… σε έχασα από δίπλα μου. Ξεκουράσου αγάπη μου. Γιατί κουράστηκες πάρα πολύ. Και πέτα… πέτα ψηλά. Μακριά από κάθε ασθένεια… μακριά από κάθε πόνο… μακριά από κάθε μικρότητα αυτού του κόσμου… Αλλά όπου κι αν είσαι… να ξέρεις… η αγάπη όλων μας θα σε φτάνει.Κι ένα κομμάτι ήθελα να πω… που τ’ αφιερώνει ο ένας στον άλλον… “Αν ήξερα πού πήγαινα να μπλέξω και σε τι παιχνίδι άδικο να παίξω… Αν ήξερα τι με περίμενε, να ήσουνα σίγουρη ότι πάλι… πάλι, πάλι σε εσένα θα ’ρχόμουνα. Πάλι και ξανά θα σε ερωτευόμουνα. Απ’ την ίδια τη σκανδάλη δε θα φοβόμουνα… Πως για μια φορά και πάλι… θα ξανασκοτωνόμουνα”.

Ένα μεγάλο “ευχαριστώ” που είστε όλοι εδώ. Για να είστε εδώ όλοι, έχετε κάτι μέσα σας απ’ τη Γωγώ. Κάτι σας έχει δώσει. Ένα χαμόγελο, μια συμβουλή, μια στιγμή. Να κρατήσετε αυτές τις στιγμές. Να αγαπιέστε… επειδή μπορείτε. Εμείς θέλαμε να αγαπηθούμε περισσότερο… να αγκαλιαστούμε περισσότερο… αλλά δυστυχώς, δε μπορούσαμε. Αυτό θα ’θελα να είναι ένα μήνυμα. Η Γωγώ ήταν μια μαχήτρια. Δε λύγισε ποτέ. Και στέκομαι τόσο μικρός μπροστά της. Σε αυτά που μας έχει μάθει… που έχει μάθει στην κόρη μας. Αφήνει πίσω μια καταπληκτική ψυχή. Και πιστεύω ότι η Βικτώρια θα συνεχίσει το έργο που έκανε η Γωγώ.

Γιατί το έργο της Γωγώς μπορεί να μη φαινόταν… μπορεί να μην το έλεγε… αλλά ήταν τεράστιο για πάρα, πάρα πολλές γυναίκες. Δε θα πω “καλό ταξίδι”, μωρό μου… γιατί δε θα φύγεις ποτέ. Θα ’σαι μέσα μας… σε όλους μας. Ευχαριστώ πολύ για όλα».

Ακόμη πιο δύσκολη ήταν η στιγμή που πήρε τον λόγο η κόρη τους, Βικτώρια. Με τρεμάμενη φωνή αλλά απίστευτη δύναμη ψυχής, αποχαιρέτησε τη μητέρα της μιλώντας για την αγάπη που της έδωσε, για τα μαθήματα ζωής που της άφησε και για το πόσο περήφανη νιώθει που ήταν παιδί της. Η νεαρή κοπέλα συγκίνησε βαθιά όλους τους παρευρισκόμενους, με αρκετούς να σκουπίζουν διακριτικά τα δάκρυά τους.

Μετά το τέλος της εξόδιου ακολουθίας, η σορός της Γωγώς Μαστροκώστα θα μεταφερθεί στο Ευηνοχώρι Μεσολογγίου, τον τόπο καταγωγής της, όπου θα πραγματοποιηθεί η ταφή σε στενό οικογενειακό κύκλο, δίπλα στον πατέρα της. Ήταν μια επιθυμία που, σύμφωνα με ανθρώπους του περιβάλλοντός της, είχε εκφράσει η ίδια εδώ και χρόνια.

Γωγώ Μαστροκώστα: Pαγίζει καρδιές η απόφαση που πήρε ο Τραϊανός Δέλλας 23 ημέρες μετά την κηδεία της

Είκοσι τρεις ημέρες μετά την απώλεια της Γωγώς Μαστροκώστα, ο Τραϊανός Δέλλας συνεχίζει να βιώνει μια βαθιά προσωπική δοκιμασία, προσπαθώντας να διαχειριστεί το κενό που άφησε πίσω της η γυναίκα με την οποία μοιράστηκε τη ζωή του.

Η κηδεία της πραγματοποιήθηκε στην Αθήνα, ενώ η ταφή της στο Ευηνοχώρι Μεσολογγίου, τόπο καταγωγής της και οι εικόνες από το τελευταίο αντίο είναι συγκινητικές

Την ίδια στιγμή, σύμφωνα με όσα συζητούνται έντονα το τελευταίο διάστημα, ο παλαίμαχος διεθνής ποδοσφαιριστής φέρεται να έχει προχωρήσει σε μια ιδιαίτερα συμβολική απόφαση, που συνδέεται άμεσα με τη μνήμη και την πίστη που χαρακτήριζαν το ζευγάρι.

Η απόφαση του Τραϊανού Δέλλα μετά τον θάνατο της Γωγώς Μαστροκώστα

Όπως αναφέρουν πληροφορίες που έχουν κυκλοφορήσει, ο Τραϊανός Δέλλας φέρεται να σχεδιάζει την ανέγερση ενός μικρού εκκλησιού στο Ευηνοχώρι Μεσολογγίου, τον τόπο καταγωγής και τελευταίας κατοικίας της Γωγώς Μαστροκώστα. Η κίνηση αυτή, εφόσον επιβεβαιωθεί, αποκτά ιδιαίτερο συναισθηματικό βάρος, καθώς θεωρείται από πολλούς ως ένας τρόπος να μείνει ζωντανή η μνήμη της μέσα από έναν χώρο προσευχής και περισυλλογής.

Το ζευγάρι ήταν γνωστό για τη βαθιά του πίστη, η οποία –όπως αναφέρουν άνθρωποι από το περιβάλλον τους– αποτέλεσε στήριγμα καθ’ όλη τη διάρκεια της δύσκολης μάχης με την ασθένεια της Γωγώς Μαστροκώστα. Ο παλαίμαχος ποδοσφαιριστής, σύμφωνα με μαρτυρίες, βρισκόταν συνεχώς στο πλευρό της, επισκεπτόταν μοναστήρια, αναζητούσε πνευματική στήριξη και μετέφερε στη σύζυγό του ευλογημένα κομποσκοίνια και φυλαχτά.

Για πολλούς, η φημολογούμενη δημιουργία ενός εκκλησιού δεν αποτελεί απλώς μια συμβολική κίνηση, αλλά ένα προσωπικό τάμα και έναν τρόπο έκφρασης ευγνωμοσύνης και αγάπης. Στο Ευηνοχώρι, όπου η Γωγώ Μαστροκώστα συνδέθηκε βαθιά με τον τόπο της, η μνήμη της παραμένει έντονη. Και σύμφωνα με τις ίδιες πληροφορίες, η συγκεκριμένη πρωτοβουλία του Τραϊανού Δέλλα έρχεται να δημιουργήσει έναν χώρο που θα κρατά ζωντανή την παρουσία της μέσα από τη σιωπή, την προσευχή και τη μνήμη.

O Δέλλας μίλησε με λόγια καρδιάς για την αγάπη τους στον επικήδειο λόγο του

νοσοκομείο για να καταλάβω τα πράγματα. Από την ημέρα που σε γνώριζα ήθελα μόνο σε προσέχω, να σε προστατεύω και να σε φροντίζω. Αυτή η ανάγκη έγινε πιο μεγάλη όταν ήρθε στον κόσμο η κόρη μας. Όλα αυτά τα χρόνια ζούσα μια ζωή που φανταζόμουν, παρά τις δυσκολίες, ήμασταν μαζί, Κρατώντας ο έναν τον άλλον. Στα εύκολα, στα δύσκολα και στα πολύ δύσκολα δεν σε εγκατέλειψα ποτέ. Είσαι το μωρό μου. Σε κάθε “Τράι” που φώναζες ήμουν εκεί. Μαζί μου έζησα τις πιο όμορφες και δύσκολες στιγμές αλλά και αυτές με ένα χαμόγελο όλα έσβησαν. Όλες οι όμορφες στιγμές θα γίνουν αναμνήσεις και οι πιο δύσκολες μαθήματα. Τα σ’ αγαπώ που σου έχω πει είναι λίγα μπροστά σε αυτό που αισθανόμουν για εσένα. Η ευγνωμοσύνη μου στο Θεό που μυ χάρισε έναν Άγγελο είναι μεγάλη. Αγάπη μου, Άγγελέ μου, κάθε φορά που έπρεπε να αντιμετωπίσουμε ένα πρόβλημα υγείας σου, σου έλεγα “μην φοβάσαι θα πάρουμε μια ανάσα θα κάνουμε βουτιά και θα ξαναβγούμε”. Τώρα όμως είχαμε να κολυμπήσουμε σε ωκεανό. Τα κάθε κύματα ήταν πιο δυνατά και στο τελευταίο έφυγες από δίπλα μου. Ξεκουράσου αγάπη μου, πέτα μακριά από κάθε ασθένεια και φθόνο, αλλά όπου και να είσαι η αγάπη μας θα σε φτάνει. Aν ήξερα που πήγαινα να μπλέξω και σε τι παιχνίδι άδικο να παίξω, αν ήξερα τι με περίμενε να ήσουν σίγουρη ότι “πάλι, πάλι πάλι σε εσένα θα ερχόμουνα, πάλι και ξανά θα σε ερωτευόμουνα, από την ίδια την σκανδάλη δεν θα φοβόμουν, πως για μια φορά θα ξανά σκοτωνόμουνα”.», είπε μεταξύ άλλων ο Τραϊανός Δέλλας κλαίγοντας.

«Δεν θα πω καλό ταξίδι μωρό μου, γιατί δεν θα φύγεις ποτέ από μέσα μου», ολοκλήρωσε.

Δάκρυα στα μάτια ωστόσο, έφερε και ο επικήδειος λόγος της Βικτώριας Δέλλα, της μοναχοκόρης της Μαστροκώστα και του Δέλλα. Η 18χρονη μίλησε σε σπαρακτικά λόγια για την μητέρα της

Ειδήσεις σήμερα