Τραγωδία ΠΡΙΝ ΛΙΓΟ

Σοκ στη Γορτυνία, όπου ένα κυνήγι αγριογούρουνου κατέληξε σε τραγωδία με 57χρονο νεκρό ύστερα από λάθος πυροβολισμό.

Ανείπωτη τραγωδία σημειώθηκε το πρωί του Σαββάτου στη Γορτυνία Αρκαδίας, όταν ένας 57χρονος κυνηγός έχασε τη ζωή του στη διάρκεια κυνηγιού αγριογούρουνου. Το περιστατικό συνέβη στην περιοχή ανάμεσα στο Χρυσοχώρι και τη Λιοδώρα, όταν μια στιγμή απροσεξίας οδήγησε στο μοιραίο.

Σύμφωνα με τις πρώτες πληροφορίες, άλλος κυνηγός, ο οποίος κατάγεται από την Ηλεία, άκουσε θόρυβο μέσα στη βλάστηση και υπέθεσε πως πρόκειται για αγριογούρουνο. Χωρίς να έχει οπτική επαφή, πυροβόλησε, με αποτέλεσμα να πλήξει θανάσιμα τον 57χρονο άνδρα.

Στο σημείο επικράτησε πανικός, με τους υπόλοιπους κυνηγούς να καλούν αμέσως σε βοήθεια. Παρά την κινητοποίηση, ο άτυχος άνδρας υπέκυψε στα τραύματά του πριν προλάβει να μεταφερθεί σε νοσοκομείο.

Η Θηροφυλακή βρέθηκε άμεσα στο σημείο, ενώ την υπόθεση έχει αναλάβει η Αστυνομία. Ο κυνηγός που πυροβόλησε, καθώς και μάρτυρες του περιστατικού, οδηγήθηκαν στο Αστυνομικό Τμήμα Τροπαίων, όπου καταθέτουν για τις συνθήκες κάτω από τις οποίες σημειώθηκε το δυστύχημα.

Η τραγωδία έχει βυθίσει στο πένθος την τοπική κοινωνία της Αρκαδίας, καθώς ο 57χρονος ήταν γνωστός και αγαπητός στην περιοχή. Το περιστατικό αναζωπυρώνει τον διάλογο για την ασφάλεια στα κυνηγετικά πεδία και την ανάγκη αυστηρότερης τήρησης των κανόνων ώστε να αποφεύγονται θανατηφόρα λάθη.

Σοκ η αιτία: Γι’ αυτό έδωσε τέλος στη ζωή του γνωστός γιατρός στη μπροστά στην οικογένεια του

Νέες λεπτομέρειες βλέπουν το φως της δημοσιότητας σχετικά με τον γιατρό από τη Θεσσαλονίκη που αυτοπυρπολήθηκε.

Σοκ η αιτία

Είχε διαγνωστεί με καρκίνο, ο οποίος βρίσκονταν στο τελικό στάδιο.

Όπως ανέφερε η εκπομπή «Tlive» πρόκειται για τον γιατρό ΜΕΘ του νοσοκομείου Παπαγεωργίου, ο οποίος διαγνώστηκε με την επάρατη νόσο το 2019.

Ωστόσο, το τελευταίο χρονικό διάστημα πληροφορήθηκε πως είχε υπάρξει μετάσταση σε πολλά σημεία του σώματος του, με αποτέλεσμα να βρίσκεται σε τελικό και μη ανατρέψιμο στάδιο.

Υπενθυμίζεται, ότι η αυτοκτονία σημειώθηκε στον εξωτερικό χώρο του σπιτιού του 60χρονου. Άμεσα στο σημείο έσπευσε ασθενοφόρο του ΕΚΑΒ και μετέφερε τον εγκαυματία γιατρό στο νοσοκομείο ΑΧΕΠΑ της Θεσσαλονίκης, όπου κρίθηκε αναγκαία η διακομιδή του στο νοσοκομείο Παπανικολάου.

Τραγωδία με 14χρονο: Έστειλε μήνυμα στην ομαδική της τάξης και…

Η Ιταλία συγκλονίζεται από την τραγική αυτοκτονία του 14χρονου Πάολο Μέντικο, ενός εφήβου που υπήρξε θύμα σχολικού εκφοβισμού και ομοφοβικών επιθέσεων. Η ιστορία του έχει προκαλέσει βαθιά θλίψη αλλά και έντονο προβληματισμό στην κοινωνία.

Η τελευταία πράξη του Πάολο

Ο Πάολο, που ζούσε κοντά στην πόλη Λατίνα, έδωσε τέλος στη ζωή του μέσα στο δωμάτιό του, λίγα μόλις λεπτά αφότου έστειλε μήνυμα στους συμμαθητές του μέσω κινητού: «Στο σχολείο, κρατήστε μου μια θέση στην πρώτη σειρά».

Του άρεσε να πηγαίνει για ψάρεμα

Η οικογένειά του αποκάλυψε ότι ήταν στόχος συνεχών προσβολών και κοροϊδίας. Στην τάξη τον αποκαλούσαν «κοριτσάκι» και «Πάολα». Παρά το γεγονός ότι άλλαξε σχολείο, οι προσβολές επανήλθαν στην πρώτη λυκείου. Ο Πάολο ήταν καλός μαθητής, λάτρευε το ψάρεμα και έπαιζε μπάσο.

La mamma del quattordicenne suicida: “Lo chiamavano Paoletta, la scuola sapeva e non ha fatto nulla” https://t.co/k1oOe0YxrU

— Repubblica (@repubblica) September 15, 2025

Η φωνή της οικογένειας

Ο μεγαλύτερος αδελφός του, Ίβαν Μέντικο, έστειλε επιστολή στον πάπα Λέοντα ΙΔ’, στην πρωθυπουργό Τζόρτζια Μελόνι και στον υπουργό Παιδείας Τζουζέπε Βαλντιτάρα, ζητώντας ουσιαστικά μέτρα για να μην υπάρξουν νέες εφηβικές αυτοκτονίες. «Ο θάνατος του αδελφού μου πιστοποιεί την αποτυχία της κοινωνίας μας», έγραψε χαρακτηριστικά.

Η μητέρα του Πάολο δήλωσε με πικρία: «Στην κηδεία του παιδιού μου, ήρθε μόνον ένας συμμαθητής του και στο παρελθόν υπήρξαν εκπαιδευτικοί οι οποίοι υπέθαλψαν το μπούλινγκ και αδιαφόρησαν επιδεικτικά παρά τις καταγγελίες μας».

Έπαιζε μπάσο

Από την πλευρά τους, οι καθηγητές αρνήθηκαν κάθε ευθύνη, ωστόσο το ιταλικό υπουργείο Παιδείας διέταξε άμεση διοικητική έρευνα. Παράλληλα, η εισαγγελία του Κασίνο εξετάζει την υπόθεση, διερευνώντας το ενδεχόμενο εξώθησης σε αυτοκτονία.

Questo ragazzo si chiamava Paolo Mendico. Pochi giorni fa si è tolto la vita per via del bullismo che subiva a scuola, nonostante le denunce dei genitori agli istituti scolastici
Io vorrei invitare i genitori a rendersi conto di che prodotti deviati nei valori stanno crescendo. pic.twitter.com/NETjJqLlge

— Lady Cazzimma (@angelsoflove111) September 15, 2025

Η διάσταση του προβλήματος

«Το πρόβλημα του μπούλινγκ παρουσιάζει, δυστυχώς, αύξηση σε όλη την Ευρώπη, λόγω της χρήσης των μέσων κοινωνικής δικτύωσης. Είναι ένα τεράστιο θέμα», υπογράμμισε ο Ιταλός υπουργός Παιδείας Τζουζέπε Βαλντιτάρα.

Εκπρόσωποι όλων των πολιτικών κομμάτων υπογράμμισαν ότι οι αρχές πρέπει να αντιδρούν άμεσα σε κάθε μορφή βίας απέναντι στους εφήβους, είτε αυτή εκδηλώνεται εντός είτε εκτός των σχολείων.

Τα ανησυχητικά στοιχεία των ερευνών

Σύμφωνα με πρόσφατη έρευνα, το 19% των παιδιών ηλικίας 11 έως 13 ετών δηλώνει ότι έχει πέσει θύμα σχολικού εκφοβισμού ή βίαιων επιθέσεων, πολλές φορές με ομοφοβικό χαρακτήρα. Οι εμπειρίες αυτές, όπως δείχνουν τα στοιχεία, τριπλασιάζουν τον κίνδυνο εμφάνισης κατάθλιψης και αυτοκτονικών σκέψεων.

Είχε αλλάξει σχολείο, αλλά στην Α’ Λυκείου το μπούλινγκ επανήλθε

Αυτοκτονία 14χρονου – Μητέρα: «Μόνο ένας συμμαθητής στην κηδεία του Πάολο»

Σε μια συνέντευξη που έδωσε η μητέρα του Πάολο Μέντικο, του 14χρονου που αυτοκτόνησε, αφηγείται τον πόνο και τη μοναξιά που βίωσε ο γιος της και η οικογένειά τους.

«Ο γιος μου ήταν διαφορετικός από όλους τους άλλους επειδή ήταν ένα αγνό, αγνό αγόρι. Δεν έβριζε», εξηγεί η μητέρα του. «Μερικοί δάσκαλοι αποκαλούσαν ακόμη και τον γιο μου καλόκαρδο αγόρι επειδή τον άκουγαν να παρεμβαίνει όταν ένας συμμαθητής του έλεγε ακατάλληλα λόγια. Αμέσως επενέβαινε. Ίσως η πολύ αυθόρμητη φύση του να ενοχλούσε τους συμμαθητές του, οι οποίοι δεν ήταν καθόλου έτσι: ήταν ασεβείς».

Στη συνέχεια, περιγράφει τη “σιωπή” στην κηδεία: «Δεν υπήρχε κανείς εκεί. Υπήρχε μόνο ένα αγόρι με το οποίο τα πήγαινε πολύ καλά, επειδή ήταν ευγενικός, ακριβώς όπως κι αυτός. Όταν ο γιος μου απουσίαζε λόγω ασθένειας, ήταν ο μόνος που του έδινε τα μαθήματα που έχανε. Αλλά και πάλι, δεν υπήρχε κανείς στην κηδεία, ούτε καν οι γονείς των συμμαθητών. Κανείς».

ΔΕΣΠΟΙΝΑ ΒΑΝΔΗ: Η ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΗ ΓΙΑ ΤΟΝ ΧΩΡΙΣΜΟ ΜΕ ΤΟΝ ΝΤΕΜΗ – «ΟΤΑΝ ΕΙΔΑ ΤΟΝ ΒΑΣΙΛΗ ΕΙΠΑ…»

Η Δέσποινα Βανδή σε συνέντευξη που παραχώρησε στη Νάνσυ Ζαμπέτογλου και το περιοδικό “Down Town”, μίλησε για τα παιδιά της και τον Βασίλη Μπισμπίκη, ενώ αποκάλυψε πως τα τελευταία δύο χρόνια κάνει ψυχοθεραπεία.

Πώς φτάνεις να πεις μια μέρα «η ζωή είναι αλλιώς»;

Όταν αποφασίζεις να πρωταγωνιστήσεις σε αυτήν. Τώρα μπορεί να σου γεννιέται η εύλογη ερώτηση: «Μα δεν πρωταγωνιστούσες στη ζωή σου όλα αυτά χρόνια;» Όταν κάνεις παιδιά όλα αλλάζουν. Αφήνεις τον εαυτό σου πιο πίσω, μπορεί να κάνεις πράγματα τα οποία δεν σε ευχαριστούν απόλυτα, αλλά ευχαριστούν τον υπόλοιπο κόσμο και από εκεί που ζούσες εκατό τοις εκατό για τον εαυτό σου, καταλήγεις να ζεις πενήντα τοις εκατό, μετά τριάντα, δέκα… και μια μέρα χάνεσαι, χωρίς να το καταλάβεις. Άλλαξα, ρε παιδί μου, όχι μια μέρα ξαφνικά, αλλά αποφάσισα να κάνω ευτυχισμένο τον εαυτό μου, να δώσω σημασία σε μένα.

Εσύ το καταλάβαινες ότι δεν είσαι ευτυχισμένη;

Δεν το καταλαβαίνεις. Ασφαλώς καταλαβαίνεις ότι δεν είσαι καλά, αλλά είναι τόσο πολλά αυτά που τρέχουν γύρω σου, που επί της ουσίας αποσυντονίζεσαι και το μόνο που κάνεις είναι να κοιτάζεις πώς θα βγει η καθημερινότητα και χάνεις τη μεγάλη εικόνα. Χάνεις τη μεγάλη, ουσιαστική εικόνα του ότι εσύ τελικά δεν είσαι χαρούμενος μέσα σε όλο αυτό. Οπότε, για να μιλήσω για μένα, η αλλαγή δεν έγινε ξαφνικά, αλλά όταν προέκυψε είδα τη διαφορά. Με τι έχει να κάνει η χαρά; Διότι σίγουρα δεν έχει να κάνει ούτε με τα χρήματα ούτε με την εμφάνιση.

Προτεραιότητα της Δέσποινας Βανδή ήταν τα παιδιά της
Είχες αφήσει τον εαυτό σου;

Εντελώς. Για μένα προτεραιότητα ήταν τα παιδιά. Μην ξεχνάς ότι η Μελίνα πάει 19 και από την ώρα που ήρθε στον κόσμο εγώ με άφησα. Μετά γεννήθηκε ο Γιώργος. Εγώ το μόνο που σκεφτόμουν ήταν να είναι καλά τα παιδιά. Όλος ο κόσμος μου ήταν αυτά. Δεν έδινα καμία σημασία στον εαυτό μου.

Δεν γίνονται και τα δύο μαζί;

Φυσικά και γίνονται. Νάνσυ, δεν το καταλαβαίνεις και δεν το καταλαβαίνεις επειδή οι άνθρωποι σταδιακά μέσα στον χρόνο αλλάζουν. Δεν αλλάζουν σε μια στιγμή. Και κάνεις υπομονή πιστεύοντας ότι τα πράγματα θα αλλάξουν, ότι θα γίνουν καλύτερα. Αλλά αυτά δεν αλλάζουν κι εσύ συνεχίζεις να κάνεις υπομονή. Εγώ από υπομονή μπορεί να σκάσω γάιδαρο, αλλά δεν είναι και τόσο μεγάλο προτέρημα αυτό τελικά.

Αν τα παιδιά σου ήταν μικρά ακόμα θα ήμασταν εδώ και θα λέγαμε αυτά;

Δεν το ξέρω. Νάνσυ, σε μένα τα πράγματα γίνανε πάρα πολύ απλά. Τα είδα όλα μπροστά μου στην κανονικότητά τους επειδή ερωτεύτηκα. Δεν ξέρω αν θα τα έβλεπα τόσο ξεκάθαρα πριν. Προκειμένου να δικαιολογήσουμε πράγματα που δεν μας αρέσουν στη ζωή μας, βρίσκουμε δεκάδες λόγους και αιτίες και η δύναμη της συνήθειας και όλο αυτό το πράγμα που ξέρεις. Δεν είναι εύκολο να βγεις έξω από το πλαίσιο μέσα στο οποίο έχεις μάθει να λειτουργείς.

Δεν φοβήθηκες την ώρα που ένιωσες ότι ερωτεύεσαι;

Εγώ ερωτεύτηκα και θεώρησα τίμιο απέναντι στον εαυτό μου, στα παιδιά μου και στον άνθρωπο που είχα δίπλα μου τέλος πάντων όλα αυτά τα χρόνια να χωρίσω, δεν σήκωνε δεύτερη κουβέντα.

Δεν το φοβήθηκες το συναίσθημα που ερχόταν; Σε ξεβόλευε, σου άλλαζε τη ζωή.

Οι άνθρωποι αλλάζουν, οπότε μοιραία και οι σχέσεις. Όταν ζεις παθητικά είναι σίγουρο ότι θα βρεθείς σε ψυχολογικά αδιέξοδα. Το συναίσθημα με αφύπνισε και κατάλαβα πως είχε έρθει πια η ώρα για αλλαγή.

Μου κάνει εντύπωση που –παρά τους κανόνες, τα στερεότυπα κι όλα αυτά που έχεις μέσα στο κεφάλι σου επειδή έτσι μεγάλωσες– αποφάσισες να το ζήσεις.

Κοίταξε, δεν έγινε έτσι ξαφνικά. Δεν πάρθηκε αυτή απόφαση μέσα σε μία μέρα. Είχα κι εγώ τις αγωνίες και τις αντιστάσεις μου, αλλά έβλεπα ότι αυτό το πράγμα έρχεται με φορά πάνω μου. Δεν μπορούσα να το παλέψω ούτε να αντισταθώ, οπότε έπρεπε να πάρω μια απόφαση. Ή να το ζήσω ή να το αφήσω. Δεν ήθελα να το αφήσω.

Είναι τελικά τύχη που ζεις όλο αυτό; Κάτι σαν να σώζεσαι την τελευταία στιγμή που πας να φύγεις στον γκρεμό;

Ναι, τύχη είναι. Νομίζω ότι είναι κάποιος από εκεί πάνω ψηλά που ήθελε να συμβεί αυτό το πράγμα σε μένα. Είναι ο Θεός, είναι το σύμπαν, οι άγγελοι; Δεν ξέρω.

Η Δέσποινα Βανδή κάνει ψυχοθεραπεία την τελευταία δεκαετία
Αναθεώρησες κι άλλα πράγματα; Εννοώ και στη δουλειά;

Καταρχάς, κάνω ψυχοθεραπεία σχεδόν δύο χρόνια τώρα και με έχει βοηθήσει πάρα πολύ. Θεωρούσα ότι το να διαβάζεις βιβλία και να έχεις καλούς φίλους είναι αρκετό για να εξελιχθείς, να μοιραστείς και να προβληματιστείς. Όχι όμως. Με την ψυχοθεραπεία βλέπεις πράγματα που ούτε είχες σκεφτεί ποτέ ούτε είχες έρθει αντιμέτωπος με αυτά. Είναι πολύ πιο εύκολο να χώνεις πράγματα κάτω από το χαλάκι και να προχωράς ξανά. Δευτέρα, Τρίτη, Τετάρτη, Πέμπτη κλπ.

Τώρα είσαι ευχαριστημένη;

Ναι, φυσικά, είμαι χαρούμενη με τις επιλογές μου. Γιατί πια αποφασίζω μόνη μου.

Είσαι μόνη σου ποτέ μέσα στη μέρα;

Φυσικά. Τώρα έφυγε η Μελίνα και όταν ο Γιώργος είναι σχολείο και ο Βασίλης έχει γύρισμα είμαι μόνη μου. Όμως όταν έχουμε λίγο ελεύθερο χρόνο με τον Βασίλη θέλουμε να κάνουμε κάτι μαζί. Να περάσουμε στιγμές μαζί.

Πώς είναι αυτό;

Είναι πάρα πολύ όμορφο και είναι πρωτόγνωρο. Είναι σαν να είμαστε σε πενταήμερη. Μόλις βρούμε ένα κενό διήμερο –σπάνια βέβαια– θέλουμε να πάμε εκδρομή! Ή να πάμε να φάμε κάπου, να πάμε σε ένα ταβερνάκι, να κάνουμε μια βόλτα.

Με τον Βασίλη ήσασταν έτσι από την πρώτη στιγμή που βρεθήκατε;

Ναι. Ήταν κάτι που υπήρχε. Ένας ηλεκτρισμός. Υπήρχε όλη αυτή η ζεστασιά στην ψυχή. Από το να κοιτάς τον άλλον μέχρι να επικοινωνείτε. Δεν καταλαβαίναμε ακριβώς τι συμβαίνει, αλλά νιώθαμε ότι κάτι συμβαίνει. Εγώ δηλαδή δεν το ήξερα. Εκείνος, από την άλλη, έλεγε ότι ήταν σίγουρος. Εγώ σκεφτόμουν ότι μπορεί όσο τον γνώριζα καλύτερα να χανόταν ο ενθουσιασμός και ο θαυμασμός. Αλλά δεν συνέβη αυτό το πράγμα και αυτό που ένιωθα όλο και δυνάμωνε.

Την οικειότητα την αισθάνθηκες γρήγορα;

Από την πρώτη στιγμή. Νομίζω ότι αυτό που μας ένωσε τόσο δυνατά με τον Βασίλη ήταν η αλήθεια μας. Στην αρχή κάναμε παρέα. Δεν γίναμε αμέσως ζευγάρι, πέρασε ένα αρκετά μεγάλο διάστημα. Και σε αυτή την παρέα που κάναμε αισθανόμασταν ότι κουμπώνουμε ολοένα και περισσότερο. Είναι πολλά τα κοινά μας.

Δεν ωραιοποιήσατε τον εαυτό σας για να αρέσετε ο ένας στον άλλον;

Δεν χρειάστηκε, δεν θέλαμε κιόλας. Η αλήθεια ήταν αυτή που μας έφερε ακόμη πιο κοντά. Μια γυμνή αλήθεια που δεν είχε κανένα καλλωπισμό.

Δεν σκέφτηκες μήπως δεν πρέπει να του φορτώσεις τα δικά σου θέματα;

Δεν με ενδιέφερε καθόλου να σκεφτώ τίποτα τέτοιο και ούτε και εκείνον. Η αλήθεια είναι αυτή που μας έφερε κοντά και η τύχη.

Δεν ήσουν μια γυναίκα που έψαχνε.

Όχι, όχι. Όταν τον είδα είπα «Χριστέ μου, πόσο όμορφος άντρας είναι αυτός!» και μέχρι εκεί. Αλλά στην επικοινωνία μας άρχισα να νιώθω ότι είναι κάτι άλλο.

Ο κόσμος σε νοιάζει; αυτό το «τι θα πει ο κόσμος»;

Όχι, Νάνσυ, όχι.

Εσύ όταν ακούς ένα τραγούδι σου εκείνης της περιόδου σκέφτεσαι και το τι συνέβαινε στη ζωή σου παράλληλα;

Ναι, κάποιες φορές ακούω και τι συνέβαινε στη ζωή μου εκείνη την περίοδο.

Κρυβόσουν;

Αν έκρυβα τη θλίψη μου με ρωτάς; Ναι. Κάπως αλλιώς θα σου το θέσω τώρα, όπως μου έρχεται: Δεν είναι ότι έκρυβα τη θλίψη μου, είναι ότι γέμιζα τη ζωή μου παίρνοντας χαρά από τη δουλειά μου, τα παιδιά μου, τους φίλους μου.

Τώρα;

Τώρα νιώθω γεμάτη, νιώθω πλήρης.

Ειδήσεις σήμερα