Τι αποκάλυψε ο αδερφός του Χριστόδουλου για δολοφονία του;
Αποκάλυψη σοκ του αδελφού του Χριστόδουλου
«Ο Χριστόδουλος ήταν η ελπίδα της Ελλάδας. Τον έστειλαν στον θάνατο. Η έγνοια του ήταν να μείνει η πατρίδα μας αλώβητη. Η πολιτική στην Ελλάδα θα ήθελε να έχει έναν Χριστόδουλο, αλλά δεν θα βρει. Ο αδελφός μου ήταν ασπίδα για την Ελλάδα. Εκανε ό,τι μπορούσε για το Μακεδονικό. Μέχρι εκεί που μπορούσε. Ηταν αρχηγός της Εκκλησίας. Δεν ήταν πολιτικός».
Tι «ξέρει» ο Γιάννης Παρασκευαΐδης, αδελφός του μακαριστού Αρχιεπισκόπου Χριστόδουλου;
O Γιάννης Παρασκευαΐδης πέθανε στις 3 Φεβρουαρίου του 2019
«Τον αδερφό μου τον έστειλαν στον θάνατο… Δεν άφησε καμιά περιουσία. Είναι ψέματα όλα. Με ένα ράσο μπήκε στην Εκκλησία, με ένα ράσο έφυγε… Ο Χριστόδουλος ήταν η ασπίδα της Ελλάδας και αυτή είναι η μόνη αλήθεια…»
Τα μάτια του 92χρονου Γιάννη Παρασκευαΐδη, αδελφού του μακαριστού Αρχιεπισκόπου Χριστόδουλου, είναι συνεχώς βουτηγμένα στα δάκρυα. Για εκείνον δεν ήταν απλώς ο αγαπημένος του ποιμενάρχης, αλλά και ο μοναδικός συγγενής και στήριγμά του.
Καθισμένος σε αναπηρικό καροτσάκι, με πολλαπλά προβλήματα υγείας, σε μια από τις σπανιότατες συνεντεύξεις του, μίλησε σε απογευματινή εφημερίδα. Για αλήθειες και ψέματα που έχουν δει το φως της δημοσιότητας μετά το φευγιό του ανθρώπου που έμελλε να αλλάξει άρδην την Εκκλησία της Ελλάδος.
Ο κυρ Γιάννης (Παρασκευαΐδης), όπως τον φωνάζουν στο ίδρυμα «Αγάπης Μέλαθρον ο Αγιος Χαράλαμπος» στο Αίγιο, ήταν ο μονάκριβος αδελφός του Χριστόδουλου και κατά 13 χρόνια μεγαλύτερός του. Οταν ο Αρχιεπίσκοπος Χριστόδουλος έφυγε από τη ζωή, ο αδελφός του δεν είχε κανέναν στον κόσμο και ήταν ήδη 82 ετών. Ετσι τον πήρε υπό την προστασία του ο επιστήθιος φίλος του Χριστόδουλου, ο σεβασμιότατος μητροπολίτης Καλαβρύτων Αμβρόσιος.
Αν και τα κινητικά του προβλήματα τον έχουν αναγκάσει να μένει καθηλωμένος εδώ και μήνες στο αναπηρικό καροτσάκι, έχοντας ως φύλακα άγγελό του την κυρία Ιωάννα, δεν παραπονιέται, παρά μόνο προσμένει πότε θα… συναντήσει τον αδελφό του.
«Είμαι σίγουρος ότι με τον αδελφό μου θα ξανασμίξουμε. Δεν ξεχνιέται αυτός ο άνθρωπος. Ξυπνάω και κοιμάμαι με τη σκέψη του» λέει και με λυγμούς ξεσπά σε κλάματα. Πολλές φορές σταματήσαμε τη συνέντευξη σκουπίζοντας τα μάτια του.
Τα κοκαλιασμένα χέρια του κρατούν μια μικρή φωτογραφία του Χριστόδουλου.
«Μόνο αυτό έχω από τον αδελφό μου. Τίποτε άλλο. Το έχω για παρηγοριά» σημειώνει με παράπονο.
«Ποιος δεν τον έχει μνημονεύσει όλα αυτά τα χρόνια και ποιος δεν έχει πει, πού ‘σαι, Χριστόδουλε; Αλλά έτσι είναι η ζωή. Ο Χριστόδουλος δεν έμεινε μόνο για τους λόγους του και επειδή ήξερε να μιλάει ωραία. Άγγιξε τις καρδιές εκατομμυρίων Ελλήνων γιατί ήταν καλός άνθρωπος, καλός χριστιανός» μονολογεί και κοιτάζει αλλού προκειμένου να κρύψει το γοερό κλάμα του.
Τα ψέματα για τη «μυθική περιουσία τους»
Τα εκατομμύρια προβολές δεκάδων βίντεο τα οποία έχουν ανέβει όλα τα χρόνια που έγινε Αρχιεπίσκοπος, μέχρι και που έφυγε από τη ζωή, αποδεικνύουν την αγάπη του κόσμου προς το πρόσωπό του. Ωστόσο πολλά ακούστηκαν και γράφτηκαν μετά τον θάνατό του για την υποτιθέμενη «μυθική περιουσία του Χριστόδουλου».
Δεκάδες μίτρες, ποιμαντορικές πατερίτσες, εκατοντάδες χρυσά μανικετόκουμπα, χρυσοί σταυροί με ρουμπίνια και πολλά άλλα καταγράφονται σε έναν… κατάλογο που λέγεται ότι βρήκαν μέσα στο σπίτι του.
Στην επισήμανσή μας αυτή ο αδελφός του Χριστόδουλου χαμογελά και χαμηλώνει τα μάτια.
«Μα, είναι δυνατόν να λέγονται όλα αυτά ακόμα και μετά θάνατον; Ο αδελφός μου, όπως και κάθε δεσπότης και κάθε Αρχιεπίσκοπος, παίρνει κάποια δώρα κατά την ενθρόνισή του αλλά και κατά τη διάρκεια της θητείας του. Αυτά όλα μένουν στο Μουσείο της Αρχιεπισκοπής.
Τι να τα έκανε ο αδελφός μου δηλαδή όλα αυτά; Μόνο εμένα είχε στη ζωή. Κανέναν άλλον. Ούτε ανίψια ούτε τίποτα. Αυτά βρίσκονται στο Μουσείο της Αρχιεπισκοπής. Είναι ντροπή να λέγονται όλα αυτά».
Οταν του επισημαίνουμε ότι είχε πολλούς εχθρούς, τονίζει με νόημα:
«Πολλούς. Και μέσα από την Εκκλησία και εκτός αυτής. Δυστυχώς. Και εκείνος το μόνο που ήθελε ήταν απλά η Ελλάδα να μείνει αλώβητη».
Στο ερώτημα αν έβλεπε τον εαυτό του εθνάρχη, μας σταματά:
«Η πολιτική στην Ελλάδα θα ήθελε να έχει έναν Χριστόδουλο, αλλά δεν θα βρει. Ο αδελφός μου ήταν ασπίδα για την Ελλάδα. Εκανε ό,τι μπορούσε για το Μακεδονικό. Μέχρι εκεί που μπορούσε. Ηταν αρχηγός της Εκκλησίας. Δεν ήταν πολιτικός».
Στο σημείο αυτό να υπενθυμίσουμε τι αποκάλυψαν τα Wikileaks: «Η διαδικασία επιλογής ενός διαδόχου κατά πάσα πιθανότητα θα επηρεάσει την συζήτηση θεμάτων πολιτικής, και κυρίως το Μακεδονικό ζήτημα του ονόματος»!
«Τον αδελφό μου τον έστειλαν (κλαίει). Και τον έστειλαν στον θάνατο με όσα έλεγαν, με όσα έγραφαν. Δεν άντεξε να ακούει όσα του καταμαρτυρούσαν».
Ο Χριστόδουλος ήταν ανεξέλεγκτος, δεν έμπαινε σε καλούπια». Με αυτή τη φράση ο επικοινωνιολόγος Σωτήρης Τζούμας, ένας από τους πιο στενούς και πιστούς συνεργάτες του μακαριστού Αρχιεπισκόπου, σχολίασε πρόσφατα το αποκαλυπτικό τηλεγράφημα του Οκτωβρίου του 2007 της αμερικανικής πρεσβείας για την ασθένεια του Χριστόδουλου και το Μακεδονικό.
«Αυτά που συμβαίνουν σήμερα με τα WikiLeaks» σημειώνει ο Σωτήρης Τζούμας, «τα έλεγα πριν από μια δεκαετία, ότι ο Χριστόδουλος ήταν στόχος των μεγάλων δυνάμεων και των ισχυρών, και δεν τον ήθελαν. Ιδού, λοιπόν! σήμερα επιβεβαιωνόμαστε επισήμως».
«Ο Χριστόδουλος», λέει ο κ. Τζούμας, «από την αρχή είχε δείξει ότι δεν πρέπει να είμαστε ενδοτικοί στο θέμα της Μακεδονίας, διότι, αν αφήσουμε το όνομα, τότε είναι η αρχή του τέλους αυτής της κατάστασης. Είναι σαν να αρχίσουμε να δίνουμε κομμάτι της Ελλάδας μόνο και μόνο με την παραχώρηση του ονόματος».
ΔΕΣΠΟΙΝΑ ΒΑΝΔΗ: Η ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΗ ΓΙΑ ΤΟΝ ΧΩΡΙΣΜΟ ΜΕ ΤΟΝ ΝΤΕΜΗ – «ΟΤΑΝ ΕΙΔΑ ΤΟΝ ΒΑΣΙΛΗ ΕΙΠΑ…»
Η Δέσποινα Βανδή σε συνέντευξη που παραχώρησε στη Νάνσυ Ζαμπέτογλου και το περιοδικό “Down Town”, μίλησε για τα παιδιά της και τον Βασίλη Μπισμπίκη, ενώ αποκάλυψε πως τα τελευταία δύο χρόνια κάνει ψυχοθεραπεία.
Πώς φτάνεις να πεις μια μέρα «η ζωή είναι αλλιώς»;
Όταν αποφασίζεις να πρωταγωνιστήσεις σε αυτήν. Τώρα μπορεί να σου γεννιέται η εύλογη ερώτηση: «Μα δεν πρωταγωνιστούσες στη ζωή σου όλα αυτά χρόνια;» Όταν κάνεις παιδιά όλα αλλάζουν. Αφήνεις τον εαυτό σου πιο πίσω, μπορεί να κάνεις πράγματα τα οποία δεν σε ευχαριστούν απόλυτα, αλλά ευχαριστούν τον υπόλοιπο κόσμο και από εκεί που ζούσες εκατό τοις εκατό για τον εαυτό σου, καταλήγεις να ζεις πενήντα τοις εκατό, μετά τριάντα, δέκα… και μια μέρα χάνεσαι, χωρίς να το καταλάβεις. Άλλαξα, ρε παιδί μου, όχι μια μέρα ξαφνικά, αλλά αποφάσισα να κάνω ευτυχισμένο τον εαυτό μου, να δώσω σημασία σε μένα.
Εσύ το καταλάβαινες ότι δεν είσαι ευτυχισμένη;
Δεν το καταλαβαίνεις. Ασφαλώς καταλαβαίνεις ότι δεν είσαι καλά, αλλά είναι τόσο πολλά αυτά που τρέχουν γύρω σου, που επί της ουσίας αποσυντονίζεσαι και το μόνο που κάνεις είναι να κοιτάζεις πώς θα βγει η καθημερινότητα και χάνεις τη μεγάλη εικόνα. Χάνεις τη μεγάλη, ουσιαστική εικόνα του ότι εσύ τελικά δεν είσαι χαρούμενος μέσα σε όλο αυτό. Οπότε, για να μιλήσω για μένα, η αλλαγή δεν έγινε ξαφνικά, αλλά όταν προέκυψε είδα τη διαφορά. Με τι έχει να κάνει η χαρά; Διότι σίγουρα δεν έχει να κάνει ούτε με τα χρήματα ούτε με την εμφάνιση.
Προτεραιότητα της Δέσποινας Βανδή ήταν τα παιδιά της
Είχες αφήσει τον εαυτό σου;
Εντελώς. Για μένα προτεραιότητα ήταν τα παιδιά. Μην ξεχνάς ότι η Μελίνα πάει 19 και από την ώρα που ήρθε στον κόσμο εγώ με άφησα. Μετά γεννήθηκε ο Γιώργος. Εγώ το μόνο που σκεφτόμουν ήταν να είναι καλά τα παιδιά. Όλος ο κόσμος μου ήταν αυτά. Δεν έδινα καμία σημασία στον εαυτό μου.
Δεν γίνονται και τα δύο μαζί;
Προτεινόμενο Άρθρο
Πέθανε ο Ανδρέας, ο αγαπημένος δημοσιογράφος
Φυσικά και γίνονται. Νάνσυ, δεν το καταλαβαίνεις και δεν το καταλαβαίνεις επειδή οι άνθρωποι σταδιακά μέσα στον χρόνο αλλάζουν. Δεν αλλάζουν σε μια στιγμή. Και κάνεις υπομονή πιστεύοντας ότι τα πράγματα θα αλλάξουν, ότι θα γίνουν καλύτερα. Αλλά αυτά δεν αλλάζουν κι εσύ συνεχίζεις να κάνεις υπομονή. Εγώ από υπομονή μπορεί να σκάσω γάιδαρο, αλλά δεν είναι και τόσο μεγάλο προτέρημα αυτό τελικά.
Αν τα παιδιά σου ήταν μικρά ακόμα θα ήμασταν εδώ και θα λέγαμε αυτά;
Δεν το ξέρω. Νάνσυ, σε μένα τα πράγματα γίνανε πάρα πολύ απλά. Τα είδα όλα μπροστά μου στην κανονικότητά τους επειδή ερωτεύτηκα. Δεν ξέρω αν θα τα έβλεπα τόσο ξεκάθαρα πριν. Προκειμένου να δικαιολογήσουμε πράγματα που δεν μας αρέσουν στη ζωή μας, βρίσκουμε δεκάδες λόγους και αιτίες και η δύναμη της συνήθειας και όλο αυτό το πράγμα που ξέρεις. Δεν είναι εύκολο να βγεις έξω από το πλαίσιο μέσα στο οποίο έχεις μάθει να λειτουργείς.
Δεν φοβήθηκες την ώρα που ένιωσες ότι ερωτεύεσαι;
Εγώ ερωτεύτηκα και θεώρησα τίμιο απέναντι στον εαυτό μου, στα παιδιά μου και στον άνθρωπο που είχα δίπλα μου τέλος πάντων όλα αυτά τα χρόνια να χωρίσω, δεν σήκωνε δεύτερη κουβέντα.
Δεν το φοβήθηκες το συναίσθημα που ερχόταν; Σε ξεβόλευε, σου άλλαζε τη ζωή.
Οι άνθρωποι αλλάζουν, οπότε μοιραία και οι σχέσεις. Όταν ζεις παθητικά είναι σίγουρο ότι θα βρεθείς σε ψυχολογικά αδιέξοδα. Το συναίσθημα με αφύπνισε και κατάλαβα πως είχε έρθει πια η ώρα για αλλαγή.
Μου κάνει εντύπωση που –παρά τους κανόνες, τα στερεότυπα κι όλα αυτά που έχεις μέσα στο κεφάλι σου επειδή έτσι μεγάλωσες– αποφάσισες να το ζήσεις.
Κοίταξε, δεν έγινε έτσι ξαφνικά. Δεν πάρθηκε αυτή απόφαση μέσα σε μία μέρα. Είχα κι εγώ τις αγωνίες και τις αντιστάσεις μου, αλλά έβλεπα ότι αυτό το πράγμα έρχεται με φορά πάνω μου. Δεν μπορούσα να το παλέψω ούτε να αντισταθώ, οπότε έπρεπε να πάρω μια απόφαση. Ή να το ζήσω ή να το αφήσω. Δεν ήθελα να το αφήσω.
Είναι τελικά τύχη που ζεις όλο αυτό; Κάτι σαν να σώζεσαι την τελευταία στιγμή που πας να φύγεις στον γκρεμό;
Ναι, τύχη είναι. Νομίζω ότι είναι κάποιος από εκεί πάνω ψηλά που ήθελε να συμβεί αυτό το πράγμα σε μένα. Είναι ο Θεός, είναι το σύμπαν, οι άγγελοι; Δεν ξέρω.
Η Δέσποινα Βανδή κάνει ψυχοθεραπεία την τελευταία δεκαετία
Αναθεώρησες κι άλλα πράγματα; Εννοώ και στη δουλειά;
Καταρχάς, κάνω ψυχοθεραπεία σχεδόν δύο χρόνια τώρα και με έχει βοηθήσει πάρα πολύ. Θεωρούσα ότι το να διαβάζεις βιβλία και να έχεις καλούς φίλους είναι αρκετό για να εξελιχθείς, να μοιραστείς και να προβληματιστείς. Όχι όμως. Με την ψυχοθεραπεία βλέπεις πράγματα που ούτε είχες σκεφτεί ποτέ ούτε είχες έρθει αντιμέτωπος με αυτά. Είναι πολύ πιο εύκολο να χώνεις πράγματα κάτω από το χαλάκι και να προχωράς ξανά. Δευτέρα, Τρίτη, Τετάρτη, Πέμπτη κλπ.
Τώρα είσαι ευχαριστημένη;
Ναι, φυσικά, είμαι χαρούμενη με τις επιλογές μου. Γιατί πια αποφασίζω μόνη μου.
Είσαι μόνη σου ποτέ μέσα στη μέρα;
Φυσικά. Τώρα έφυγε η Μελίνα και όταν ο Γιώργος είναι σχολείο και ο Βασίλης έχει γύρισμα είμαι μόνη μου. Όμως όταν έχουμε λίγο ελεύθερο χρόνο με τον Βασίλη θέλουμε να κάνουμε κάτι μαζί. Να περάσουμε στιγμές μαζί.
Πώς είναι αυτό;
Είναι πάρα πολύ όμορφο και είναι πρωτόγνωρο. Είναι σαν να είμαστε σε πενταήμερη. Μόλις βρούμε ένα κενό διήμερο –σπάνια βέβαια– θέλουμε να πάμε εκδρομή! Ή να πάμε να φάμε κάπου, να πάμε σε ένα ταβερνάκι, να κάνουμε μια βόλτα.
Με τον Βασίλη ήσασταν έτσι από την πρώτη στιγμή που βρεθήκατε;
Ναι. Ήταν κάτι που υπήρχε. Ένας ηλεκτρισμός. Υπήρχε όλη αυτή η ζεστασιά στην ψυχή. Από το να κοιτάς τον άλλον μέχρι να επικοινωνείτε. Δεν καταλαβαίναμε ακριβώς τι συμβαίνει, αλλά νιώθαμε ότι κάτι συμβαίνει. Εγώ δηλαδή δεν το ήξερα. Εκείνος, από την άλλη, έλεγε ότι ήταν σίγουρος. Εγώ σκεφτόμουν ότι μπορεί όσο τον γνώριζα καλύτερα να χανόταν ο ενθουσιασμός και ο θαυμασμός. Αλλά δεν συνέβη αυτό το πράγμα και αυτό που ένιωθα όλο και δυνάμωνε.
Την οικειότητα την αισθάνθηκες γρήγορα;
Από την πρώτη στιγμή. Νομίζω ότι αυτό που μας ένωσε τόσο δυνατά με τον Βασίλη ήταν η αλήθεια μας. Στην αρχή κάναμε παρέα. Δεν γίναμε αμέσως ζευγάρι, πέρασε ένα αρκετά μεγάλο διάστημα. Και σε αυτή την παρέα που κάναμε αισθανόμασταν ότι κουμπώνουμε ολοένα και περισσότερο. Είναι πολλά τα κοινά μας.
Δεν ωραιοποιήσατε τον εαυτό σας για να αρέσετε ο ένας στον άλλον;
Δεν χρειάστηκε, δεν θέλαμε κιόλας. Η αλήθεια ήταν αυτή που μας έφερε ακόμη πιο κοντά. Μια γυμνή αλήθεια που δεν είχε κανένα καλλωπισμό.
Δεν σκέφτηκες μήπως δεν πρέπει να του φορτώσεις τα δικά σου θέματα;
Δεν με ενδιέφερε καθόλου να σκεφτώ τίποτα τέτοιο και ούτε και εκείνον. Η αλήθεια είναι αυτή που μας έφερε κοντά και η τύχη.
Δεν ήσουν μια γυναίκα που έψαχνε.
Όχι, όχι. Όταν τον είδα είπα «Χριστέ μου, πόσο όμορφος άντρας είναι αυτός!» και μέχρι εκεί. Αλλά στην επικοινωνία μας άρχισα να νιώθω ότι είναι κάτι άλλο.
Ο κόσμος σε νοιάζει; αυτό το «τι θα πει ο κόσμος»;
Όχι, Νάνσυ, όχι.
Εσύ όταν ακούς ένα τραγούδι σου εκείνης της περιόδου σκέφτεσαι και το τι συνέβαινε στη ζωή σου παράλληλα;
Ναι, κάποιες φορές ακούω και τι συνέβαινε στη ζωή μου εκείνη την περίοδο.
Κρυβόσουν;
Αν έκρυβα τη θλίψη μου με ρωτάς; Ναι. Κάπως αλλιώς θα σου το θέσω τώρα, όπως μου έρχεται: Δεν είναι ότι έκρυβα τη θλίψη μου, είναι ότι γέμιζα τη ζωή μου παίρνοντας χαρά από τη δουλειά μου, τα παιδιά μου, τους φίλους μου.
Τώρα;
Τώρα νιώθω γεμάτη, νιώθω πλήρης.
