ΕΙΔΗΣΕΙΣ

Κοpιτσάκι πέθαινε από καρκίνο και οι γονείς του προετοίμαζαν την κηδεία του. Μέχρι που άνοιξε τα μάτια του και τους είπε αυτές τις 5 λέξεις

Μικρό παιδί που πέθαινε από καρκίνο και οι γονείς του ετοιμάζονταν για την κηδεία του, ξύπνησε και τους είπε πέντε συγκλονιστικές λέξεις Κοpιτσάκι πέθαινε από…

Μικρό παιδί που πέθαινε από καρκίνο και οι γονείς του ετοιμάζονταν για την κηδεία του, ξύπνησε και τους είπε πέντε συγκλονιστικές λέξεις
Κοpιτσάκι πέθαινε από καρκίνο και οι γονείς του προετοίμαζαν την κηδεία του. Μέχρι που άνοιξε τα μάτια του και τους είπε αυτές τις 5 λέξεις

Η 10χρονη Abby Furco, το μόνο πράγμα που μπόρεσε να γνωρίσει στη ζωή της ήταν ο καρκίνος.

Το γλυκό κορίτσι της πέμπτης τάξης είχε διαγνωστεί με λευχαιμία το 2011, όταν ήταν μόλις 4 ετών. Εκείνη την εποχή, σύμφωνα με τους γιατρούς το ποσοστό επιβίωσής της ήταν μόνο 20 τοις εκατό.

Ήμασταν κατεστραμμένοι, είπε η μητέρα της Abby, η Patty Furco. Μας είχαν πει ουσιαστικά ότι επρόκειτο να πεθάνει, η ελπίδα να τα καταφέρει ήταν πολύ μικρή…

Για τα επόμενα έξι χρόνια, η οικογένεια έκανε ό,τι μπορούσε για να σώσει την Abby. Η μικρή υποβλήθηκε σε μεταμόσχευση μυελού των οστών, χημειοθεραπείες, ακτινοβολίες και πολλές άλλες θεραπείες.

Φροντίσαμε να περιβάλλεται πάντα από αγάπη, γιατί ξέραμε πως ανά πάσα στιγμή μπορεί να τη χάναμε, δήλωσε η Patty. Υπήρχαν στιγμές που δεν ξέραμε αν θα τα κατάφερνε, είχε τόσες πολλές λοιμώξεις που θα μπορούσαν να τελειώσουν τη ζωή της. Το μόνο που μπορούσα να κάνω ήταν να στηρίζω τον αγώνα της και να προσπαθήσω να την κάνω να νιώθει καλύτερα.

Τον Οκτώβριο του 2013 η Abby είχε τελειώσει τις θεραπείες της και για ένα έτος μπόρεσε να είναι και πάλι ένα κανονικό παιδί. Πήγαινε κανονικά στο σχολείο, έπαιζε ποδόσφαιρο, και έγινε μέλος στους Προσκόπους.

Στη συνέχεια, το Σεπτέμβριο του επόμενου έτους, ο καρκίνος επέστρεψε και αυτή τη φορά ήταν χειρότερος από ποτέ.

Έκανε άλλη μια μεταμόσχευση μυελού των οστών, τον Φεβρουάριο του 2015, αλλά μόλις 15 ημέρες αργότερα διαγνώστηκε με τη νόσο του μοσχεύματος έναντι ξενιστή, μια κατάσταση κατά την οποία ο μεταμοσχευμένος μυελός αρχίζει να επιτίθεται στο σώμα.

Τον επόμενο μήνα τα νεφρά της άρχισαν να υπολειτουργούν. Η μικρή μπήκε σε μονάδα εντατικής θεραπείας και οι γιατροί είπαν στους γονείς της ότι της είχαν μείνει μόνο 48 ώρες.

Ήταν ώρα να πουν το αντίο.

Οι γιατροί μας είπαν ότι ήταν καιρός να την αποχαιρετήσουμε, αφού ήταν ξύπνια περίπου μια ώρα την ημέρα, δήλωσε η Patty. Ξεκινήσαμε να προετοιμάζουμε και τις άλλες κόρες μας για το θάνατό της…

Στη συνέχεια, κάλεσαν τους παππούδες της για να την αποχαιρετήσουν όλοι μαζί. Άρχισαν να σχεδιάζουν την κηδεία της, διαλέγοντας το φέρετρό της και τη μουσική που θα έπαιζαν.

Τότε συνέβη το θαύμα. Η Abby ξύπνησε!

Μας είπε, “έχω πάρα πολλά να κάνω…,” ανέφερε η Patty.

Δεν μπορούσα να το πιστέψω, πρόσθεσε, μέσα σε λίγες ημέρες, εβδομάδες, μήνες, άρχισε να περπατάει και να βελτιώνεται όλο και πιο πολύ. Αυτό που συνέβη είναι ένα θαύμα.

Οι γιατροί συμφωνούν – δεν υπάρχει καμία ιατρική εξήγηση που να δικαιολογεί τη βελτίωση της υγείας της Abby.

“Μεταφέραμε τον ιατρικό εξοπλισμό στο δωμάτιο του σπιτιού της, αλλά μόλις άρχισε να βελτιώνεται, τα πέταξε όλα,” δήλωσε ο γιατρός Abby, ο ογκολόγος Jacob Wessler.

Ο καρκίνος της Abby είναι πλέον σε ύφεση και λαμβάνει φαρμακευτική αγωγή. Το μέλλον της υγείας της παραμένει αβέβαιο, αλλά η οικογένειά της είναι αισιόδοξη. Ευχαριστούν το Θεό κάθε μέρα και απολαμβάνουν κάθε πολύτιμη στιγμή που περνούν με την Abby.

Την βλέπαμε να πεθαίνει κι εκείνη γύρισε πίσω στη ζωή, είπε η Patty. Τώρα κοιτάμε μόνο το μέλλον.

ΔΕΣΠΟΙΝΑ ΒΑΝΔΗ: Η ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΗ ΓΙΑ ΤΟΝ ΧΩΡΙΣΜΟ ΜΕ ΤΟΝ ΝΤΕΜΗ – «ΟΤΑΝ ΕΙΔΑ ΤΟΝ ΒΑΣΙΛΗ ΕΙΠΑ…»

Η Δέσποινα Βανδή σε συνέντευξη που παραχώρησε στη Νάνσυ Ζαμπέτογλου και το περιοδικό “Down Town”, μίλησε για τα παιδιά της και τον Βασίλη Μπισμπίκη, ενώ αποκάλυψε πως τα τελευταία δύο χρόνια κάνει ψυχοθεραπεία.

Πώς φτάνεις να πεις μια μέρα «η ζωή είναι αλλιώς»;

Όταν αποφασίζεις να πρωταγωνιστήσεις σε αυτήν. Τώρα μπορεί να σου γεννιέται η εύλογη ερώτηση: «Μα δεν πρωταγωνιστούσες στη ζωή σου όλα αυτά χρόνια;» Όταν κάνεις παιδιά όλα αλλάζουν. Αφήνεις τον εαυτό σου πιο πίσω, μπορεί να κάνεις πράγματα τα οποία δεν σε ευχαριστούν απόλυτα, αλλά ευχαριστούν τον υπόλοιπο κόσμο και από εκεί που ζούσες εκατό τοις εκατό για τον εαυτό σου, καταλήγεις να ζεις πενήντα τοις εκατό, μετά τριάντα, δέκα… και μια μέρα χάνεσαι, χωρίς να το καταλάβεις. Άλλαξα, ρε παιδί μου, όχι μια μέρα ξαφνικά, αλλά αποφάσισα να κάνω ευτυχισμένο τον εαυτό μου, να δώσω σημασία σε μένα.

Εσύ το καταλάβαινες ότι δεν είσαι ευτυχισμένη;

Δεν το καταλαβαίνεις. Ασφαλώς καταλαβαίνεις ότι δεν είσαι καλά, αλλά είναι τόσο πολλά αυτά που τρέχουν γύρω σου, που επί της ουσίας αποσυντονίζεσαι και το μόνο που κάνεις είναι να κοιτάζεις πώς θα βγει η καθημερινότητα και χάνεις τη μεγάλη εικόνα. Χάνεις τη μεγάλη, ουσιαστική εικόνα του ότι εσύ τελικά δεν είσαι χαρούμενος μέσα σε όλο αυτό. Οπότε, για να μιλήσω για μένα, η αλλαγή δεν έγινε ξαφνικά, αλλά όταν προέκυψε είδα τη διαφορά. Με τι έχει να κάνει η χαρά; Διότι σίγουρα δεν έχει να κάνει ούτε με τα χρήματα ούτε με την εμφάνιση.

Προτεραιότητα της Δέσποινας Βανδή ήταν τα παιδιά της
Είχες αφήσει τον εαυτό σου;

Εντελώς. Για μένα προτεραιότητα ήταν τα παιδιά. Μην ξεχνάς ότι η Μελίνα πάει 19 και από την ώρα που ήρθε στον κόσμο εγώ με άφησα. Μετά γεννήθηκε ο Γιώργος. Εγώ το μόνο που σκεφτόμουν ήταν να είναι καλά τα παιδιά. Όλος ο κόσμος μου ήταν αυτά. Δεν έδινα καμία σημασία στον εαυτό μου.

Δεν γίνονται και τα δύο μαζί;

Φυσικά και γίνονται. Νάνσυ, δεν το καταλαβαίνεις και δεν το καταλαβαίνεις επειδή οι άνθρωποι σταδιακά μέσα στον χρόνο αλλάζουν. Δεν αλλάζουν σε μια στιγμή. Και κάνεις υπομονή πιστεύοντας ότι τα πράγματα θα αλλάξουν, ότι θα γίνουν καλύτερα. Αλλά αυτά δεν αλλάζουν κι εσύ συνεχίζεις να κάνεις υπομονή. Εγώ από υπομονή μπορεί να σκάσω γάιδαρο, αλλά δεν είναι και τόσο μεγάλο προτέρημα αυτό τελικά.

Αν τα παιδιά σου ήταν μικρά ακόμα θα ήμασταν εδώ και θα λέγαμε αυτά;

Δεν το ξέρω. Νάνσυ, σε μένα τα πράγματα γίνανε πάρα πολύ απλά. Τα είδα όλα μπροστά μου στην κανονικότητά τους επειδή ερωτεύτηκα. Δεν ξέρω αν θα τα έβλεπα τόσο ξεκάθαρα πριν. Προκειμένου να δικαιολογήσουμε πράγματα που δεν μας αρέσουν στη ζωή μας, βρίσκουμε δεκάδες λόγους και αιτίες και η δύναμη της συνήθειας και όλο αυτό το πράγμα που ξέρεις. Δεν είναι εύκολο να βγεις έξω από το πλαίσιο μέσα στο οποίο έχεις μάθει να λειτουργείς.

Δεν φοβήθηκες την ώρα που ένιωσες ότι ερωτεύεσαι;

Εγώ ερωτεύτηκα και θεώρησα τίμιο απέναντι στον εαυτό μου, στα παιδιά μου και στον άνθρωπο που είχα δίπλα μου τέλος πάντων όλα αυτά τα χρόνια να χωρίσω, δεν σήκωνε δεύτερη κουβέντα.

Προτεινόμενο ΆρθροΔυστυχώς είναι αλήθεια: Πασίγνωστος παρουσιαστής ανακοίνωσε ότι διαγνώστηκε με καρκίνο

Δεν το φοβήθηκες το συναίσθημα που ερχόταν; Σε ξεβόλευε, σου άλλαζε τη ζωή.

Οι άνθρωποι αλλάζουν, οπότε μοιραία και οι σχέσεις. Όταν ζεις παθητικά είναι σίγουρο ότι θα βρεθείς σε ψυχολογικά αδιέξοδα. Το συναίσθημα με αφύπνισε και κατάλαβα πως είχε έρθει πια η ώρα για αλλαγή.

Μου κάνει εντύπωση που –παρά τους κανόνες, τα στερεότυπα κι όλα αυτά που έχεις μέσα στο κεφάλι σου επειδή έτσι μεγάλωσες– αποφάσισες να το ζήσεις.

Κοίταξε, δεν έγινε έτσι ξαφνικά. Δεν πάρθηκε αυτή απόφαση μέσα σε μία μέρα. Είχα κι εγώ τις αγωνίες και τις αντιστάσεις μου, αλλά έβλεπα ότι αυτό το πράγμα έρχεται με φορά πάνω μου. Δεν μπορούσα να το παλέψω ούτε να αντισταθώ, οπότε έπρεπε να πάρω μια απόφαση. Ή να το ζήσω ή να το αφήσω. Δεν ήθελα να το αφήσω.

Είναι τελικά τύχη που ζεις όλο αυτό; Κάτι σαν να σώζεσαι την τελευταία στιγμή που πας να φύγεις στον γκρεμό;

Ναι, τύχη είναι. Νομίζω ότι είναι κάποιος από εκεί πάνω ψηλά που ήθελε να συμβεί αυτό το πράγμα σε μένα. Είναι ο Θεός, είναι το σύμπαν, οι άγγελοι; Δεν ξέρω.

Η Δέσποινα Βανδή κάνει ψυχοθεραπεία την τελευταία δεκαετία
Αναθεώρησες κι άλλα πράγματα; Εννοώ και στη δουλειά;

Καταρχάς, κάνω ψυχοθεραπεία σχεδόν δύο χρόνια τώρα και με έχει βοηθήσει πάρα πολύ. Θεωρούσα ότι το να διαβάζεις βιβλία και να έχεις καλούς φίλους είναι αρκετό για να εξελιχθείς, να μοιραστείς και να προβληματιστείς. Όχι όμως. Με την ψυχοθεραπεία βλέπεις πράγματα που ούτε είχες σκεφτεί ποτέ ούτε είχες έρθει αντιμέτωπος με αυτά. Είναι πολύ πιο εύκολο να χώνεις πράγματα κάτω από το χαλάκι και να προχωράς ξανά. Δευτέρα, Τρίτη, Τετάρτη, Πέμπτη κλπ.

Τώρα είσαι ευχαριστημένη;

Ναι, φυσικά, είμαι χαρούμενη με τις επιλογές μου. Γιατί πια αποφασίζω μόνη μου.

Είσαι μόνη σου ποτέ μέσα στη μέρα;

Φυσικά. Τώρα έφυγε η Μελίνα και όταν ο Γιώργος είναι σχολείο και ο Βασίλης έχει γύρισμα είμαι μόνη μου. Όμως όταν έχουμε λίγο ελεύθερο χρόνο με τον Βασίλη θέλουμε να κάνουμε κάτι μαζί. Να περάσουμε στιγμές μαζί.

Πώς είναι αυτό;

Είναι πάρα πολύ όμορφο και είναι πρωτόγνωρο. Είναι σαν να είμαστε σε πενταήμερη. Μόλις βρούμε ένα κενό διήμερο –σπάνια βέβαια– θέλουμε να πάμε εκδρομή! Ή να πάμε να φάμε κάπου, να πάμε σε ένα ταβερνάκι, να κάνουμε μια βόλτα.

Με τον Βασίλη ήσασταν έτσι από την πρώτη στιγμή που βρεθήκατε;

Ναι. Ήταν κάτι που υπήρχε. Ένας ηλεκτρισμός. Υπήρχε όλη αυτή η ζεστασιά στην ψυχή. Από το να κοιτάς τον άλλον μέχρι να επικοινωνείτε. Δεν καταλαβαίναμε ακριβώς τι συμβαίνει, αλλά νιώθαμε ότι κάτι συμβαίνει. Εγώ δηλαδή δεν το ήξερα. Εκείνος, από την άλλη, έλεγε ότι ήταν σίγουρος. Εγώ σκεφτόμουν ότι μπορεί όσο τον γνώριζα καλύτερα να χανόταν ο ενθουσιασμός και ο θαυμασμός. Αλλά δεν συνέβη αυτό το πράγμα και αυτό που ένιωθα όλο και δυνάμωνε.

Την οικειότητα την αισθάνθηκες γρήγορα;

Από την πρώτη στιγμή. Νομίζω ότι αυτό που μας ένωσε τόσο δυνατά με τον Βασίλη ήταν η αλήθεια μας. Στην αρχή κάναμε παρέα. Δεν γίναμε αμέσως ζευγάρι, πέρασε ένα αρκετά μεγάλο διάστημα. Και σε αυτή την παρέα που κάναμε αισθανόμασταν ότι κουμπώνουμε ολοένα και περισσότερο. Είναι πολλά τα κοινά μας.

Δεν ωραιοποιήσατε τον εαυτό σας για να αρέσετε ο ένας στον άλλον;

Δεν χρειάστηκε, δεν θέλαμε κιόλας. Η αλήθεια ήταν αυτή που μας έφερε ακόμη πιο κοντά. Μια γυμνή αλήθεια που δεν είχε κανένα καλλωπισμό.

Δεν σκέφτηκες μήπως δεν πρέπει να του φορτώσεις τα δικά σου θέματα;

Δεν με ενδιέφερε καθόλου να σκεφτώ τίποτα τέτοιο και ούτε και εκείνον. Η αλήθεια είναι αυτή που μας έφερε κοντά και η τύχη.

Δεν ήσουν μια γυναίκα που έψαχνε.

Όχι, όχι. Όταν τον είδα είπα «Χριστέ μου, πόσο όμορφος άντρας είναι αυτός!» και μέχρι εκεί. Αλλά στην επικοινωνία μας άρχισα να νιώθω ότι είναι κάτι άλλο.

Ο κόσμος σε νοιάζει; αυτό το «τι θα πει ο κόσμος»;

Όχι, Νάνσυ, όχι.

Εσύ όταν ακούς ένα τραγούδι σου εκείνης της περιόδου σκέφτεσαι και το τι συνέβαινε στη ζωή σου παράλληλα;

Ναι, κάποιες φορές ακούω και τι συνέβαινε στη ζωή μου εκείνη την περίοδο.

Κρυβόσουν;

Αν έκρυβα τη θλίψη μου με ρωτάς; Ναι. Κάπως αλλιώς θα σου το θέσω τώρα, όπως μου έρχεται: Δεν είναι ότι έκρυβα τη θλίψη μου, είναι ότι γέμιζα τη ζωή μου παίρνοντας χαρά από τη δουλειά μου, τα παιδιά μου, τους φίλους μου.

Τώρα;

Τώρα νιώθω γεμάτη, νιώθω πλήρης.

Ειδήσεις σήμερα

Ροή Ειδήσεων