Φραγκίσκος Μανέλλης: Ο αγαθός μπούφος που μας χάρισε άφθονο γέλιο και τον «πρόδωσε» η καρδιά του

Έχοντας τεράστιο υποκριτικό εύρος, ο ηθοποιός περιόδευσε σε όλο τον Ελληνισμό τού εξωτερικού

Πολλοί είναι οι ηθοποιοί που καθόρισαν τον παλιό ελληνικό κινηματογράφο και οι γνώσεις μας δεν πρέπει να περιορίζονται στους πασίγνωστους, όπως η Αλίκη Βουγιουκλάκη και ο Δημήτρης Παπαμιχαήλ.

Είναι και άλλα ονόματα που μας χάρισαν άφθονο γέλιο και καταπληκτικές ερμηνείες, όπως έγινε με τον Φραγκίσκο Μανέλλη, ο οποίος έμεινε γνωστός για τους κωμικούς του ρόλους.

Ποιος ήταν ο Φραγκίσκος Μανέλλης

Γεννήθηκε στην Αδριανούπολη της Ανατολικής Θράκης το 1911 και ήταν γόνος ιταλικής οικογένειας εγκατεστημένης στην πόλη. Υπήρξε ηθοποιός τής μουσικής σκηνής από το 1931. Η πρώτη του εμφάνιση στον κινηματογράφο έγινε το 1943, στην ταινία “Η θύελλα πέρασε”.

Στο θέατρο εμφανίστηκε για πρώτη φορά στο έργο “Η Εύθυμη Χήρα” και στη συνέχεια συνεργάστηκε με πολλούς μουσικούς θιάσους και περιόδευσε σε όλο τον Ελληνισμό τού εξωτερικού. Γνωστός σε όλους μας για το άφθονο χιούμορ του, πρωταγωνίστησε σε πολλές κωμωδίες συνεργαζόμενος, κυρίως, με τον σκηνοθέτη Βαγγέλη Μελισσινό.

CREATOR: gd-jpeg v1.0 (using IJG JPEG v62), quality = 100

Διαβάστε ακόμη: Πάντα θα έχουμε τον Δημήτρη Καλλιβωκά: Ο τζέντλεμαν του ελληνικού κινηματογράφου μέσα από στιγμιότυπα της ζωής του

Συνολικά έπαιξε σε 60 ταινίες, από τις οποίες στις 4 ήταν σεναριογράφος, στις 2 παραγωγός και στη μία διευθυντής παραγωγής. Αξέχαστη θα μείνει η σκηνή στην οποία υποδυόταν έναν οδοντίατρο που έγδυνε εύχυμη πελάτισσα και στην ερώτησή της “μα, τι κάνετε εκεί κάτω γιατρέ;”, απαντούσε ο Μανέλλης “ψάχνω να βρω τη ρίζα”.

Τον αγαπήσαμε κυρίως μέσα από τον ρόλο του καλόκαρδου μπούφου, συχνά στο πλευρό του Τάκη Μηλιάδη και του Θανάση Βέγγου.

Με το θίασό του ο καλοφαγάς Μανέλλης πήγαινε σε μια λαϊκή ταβέρνα της Νίκαιας που λεγόταν Κουμπούρα κι εκεί τραγουδούσαν όλοι, με τη συνοδεία της ορχήστρας τού Γιάννη Λαουτάρη Πέθανε στις 11 Απριλίου του 1978 σε ηλικια 67 Ετών λογω προβλημάτων καρδιάς, και κηδεύτηκε στον Κόκκινο Μύλο Κόρη του Φραγκίσκου Μανέλλη και της Μαίρη Λαΐδου ήταν η χορεύτρια και συγγραφέας Ρέα Μανέλλη.

Έπαιξε σε 1 σειρά και σε 60 κινηματογραφικές ταινίες, αφήνοντας μία πλούσια παρακαταθήκη.

Δυστυxώς μόλις επιβεβαιώθnκε η είδηση – Πέθαvε αγαπημένος Έλληνας μουσικός στα 73

Δυστυxώς μόλις επιβεβαιώθnκε η είδηση – Πέθαvε αγαπημένος Έλληνας μουσικός στα 73

Πέθανε σε ηλικία 73 ετών ο μουσικοκριτικός Αργύρης Ζήλος, μια εξέχουσα μορφή στον χώρο της ελληνικής μουσικής κριτικής με παρουσία που ξεπέρασε τα 45 χρόνια.

Γεννήθηκε στην Αθήνα το 1952. Το 1973 εντάχθηκε στο περιοδικό «Ήχος», όπου και ξεκίνησε την καριέρα του. Από τότε και για 45 χρόνια, υπηρέτησε με συνέπεια και αυστηρότητα τον χώρο της μουσικής κριτικής, συνεργαζόμενος παράλληλα με το περιοδικό «Αθηνόραμα».

Ο Ζήλος διακρίθηκε για την ειλικρίνεια και το βάθος της κριτικής του, αναδεικνύοντας νέα μουσικά φαινόμενα. Η συνεισφορά του στον χώρο υπήρξε καθοριστική, καθώς μέσω των γραπτών και των ραδιοφωνικών του εκπομπών διαμόρφωσε την άποψη και τις επιλογές πολλών ακροατών και επαγγελματιών του χώρου.

Τα τελευταία χρόνια είχε αποσυρθεί σε μεγάλο βαθμό από τα ενεργά δημοσιογραφικά καθήκοντα, παρότι διατήρησε την αγάπη και τη γνώση του για τη μουσική.

Πέθανε ο Πιτ Ηλιάδης, «βασιλιάς των στριπτιζάδικων» του Λας Βέγκας – Από την Καστοριά, ταξιτζής στις ΗΠΑ

Πιτ Ηλιάδης: Πέθανε ο «βασιλιάς των strip clubs» του Λας Βέγκας – Από την Καστοριά, ταξιτζής στις ΗΠΑ έως την αυτοκρατορία της νύχτας

Ο ομογενής επιχειρηματίας, που έχτισε μια αυτοκρατορία, άφησε την τελευταία του πνοή σε ηλικία 92 ετών

Θλίψη προκάλεσε στην ελληνική ομογένεια και στην επιχειρηματική κοινότητα του Λας Βέγκας ο θάνατος του Πίτερ («Πιτ») Ηλιάδη, ο οποίος έφυγε από τη ζωή στα τέλη Οκτωβρίου 2025 σε ηλικία 92 ετών.

Ο επιχειρηματίας είχε αναδειχθεί σε μία από τις πιο γνωστές φυσιογνωμίες της νυχτερινής διασκέδασης της Νεβάδα, χτίζοντας από το μηδέν μια αυτοκρατορία στη βιομηχανία των strip clubs.

Από την Καστοριά στις Ηνωμένες Πολιτείες

Ο Αριστοτέλης Ηλιάδης γεννήθηκε το 1933 στην Αγία Κυριακή Καστοριάς. Σε ηλικία μόλις 18 ετών μετανάστευσε στις ΗΠΑ μέσω του Έλις Άιλαντ, αναζητώντας μια καλύτερη ζωή. Αρχικά εγκαταστάθηκε στη Μινεσότα και αργότερα στο Σικάγο, πριν βρεθεί μόνιμα στο Λας Βέγκας το 1955.

Τα πρώτα του χρόνια υπήρξαν ιδιαίτερα απαιτητικά: εργάστηκε ως μάγειρας και στη συνέχεια ως οδηγός ταξί επί 17 χρόνια, αποταμιεύοντας συστηματικά. Η επιμονή του απέδωσε, αφού κατάφερε να αγοράσει την εταιρεία στην οποία εργαζόταν και να εξελιχθεί σε μεγαλομέτοχο της Yellow-Checker-Star, του μεγαλύτερου δικτύου ταξί της κομητείας Κλαρκ.

Παράλληλα, επένδυσε σε μικρότερες επιχειρήσεις, όπως ένα πρατήριο καυσίμων και μπαρ στο Λας Βέγκας, δείχνοντας από νωρίς την επιχειρηματική του διορατικότητα.

Η είσοδος στη νυχτερινή ζωή του Λας Βέγκας

Στα τέλη της δεκαετίας του 1980, μια περίοδο άνθησης για το Λας Βέγκας μετά το άνοιγμα του Mirage το 1989, ο Ηλιάδης αποφάσισε να στραφεί στον χώρο της νυχτερινής διασκέδασης. Το ίδιο έτος άνοιξε το Olympic Gardens, ένα strip club 25.000 τ.μ., που γρήγορα εξελίχθηκε σε σημείο αναφοράς στη λεωφόρο του Λας Βέγκας.

Η επιχειρηματική του επιτυχία κορυφώθηκε το 2002 με την ίδρυση του Sapphire Gentlemen’s Club στην Industrial Road. Με έκταση περίπου 71.000 τ.μ., χαρακτηρίστηκε ως το μεγαλύτερο strip club στον κόσμο και έγινε το «κόσμημα» της επιχειρηματικής του δραστηριότητας.

Το μοντέλο λειτουργίας και η φιλοσοφία του

Το Sapphire, γνωστό για τη χλιδή και το μέγεθός του, διέθετε εντυπωσιακά στοιχεία, όπως κεντρική είσοδο κόστους 750.000 δολαρίων σε art-deco στυλ και μια γυάλινη σκηνή που εκτεινόταν μέχρι τον δεύτερο όροφο. Η φωτεινή επιγραφή του, με οπτικές ίνες και παιχνιδίσματα φωτός, αποτελούσε χαρακτηριστικό σημείο της περιοχής.

Ο Ηλιάδης τόνιζε συχνά ότι οι επιχειρήσεις του λειτουργούσαν με αυστηρούς κανόνες και πλήρη νομιμότητα. Ήδη από το 2003, το Sapphire απασχολούσε 147 εργαζομένους και συνεργαζόταν με περίπου 2.300 χορεύτριες, οι οποίες εργάζονταν ως ανεξάρτητες επαγγελματίες και ακολουθούσαν συγκεκριμένο πρωτόκολλο εισόδου και ελέγχου εγγράφων.

Η κόρη του, Ντολόρες, είχε περιγράψει το όραμά του πατέρα της ως την προσπάθεια δημιουργίας ενός χώρου «αναβαθμισμένης ψευδαίσθησης», δηλαδή μιας εμπειρίας πολυτελούς διασκέδασης που ξεπερνούσε το συνηθισμένο.

ΔΕΣΠΟΙΝΑ ΒΑΝΔΗ: Η ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΗ ΓΙΑ ΤΟΝ ΧΩΡΙΣΜΟ ΜΕ ΤΟΝ ΝΤΕΜΗ – «ΟΤΑΝ ΕΙΔΑ ΤΟΝ ΒΑΣΙΛΗ ΕΙΠΑ…»

Η Δέσποινα Βανδή σε συνέντευξη που παραχώρησε στη Νάνσυ Ζαμπέτογλου και το περιοδικό “Down Town”, μίλησε για τα παιδιά της και τον Βασίλη Μπισμπίκη, ενώ αποκάλυψε πως τα τελευταία δύο χρόνια κάνει ψυχοθεραπεία.

Πώς φτάνεις να πεις μια μέρα «η ζωή είναι αλλιώς»;

Όταν αποφασίζεις να πρωταγωνιστήσεις σε αυτήν. Τώρα μπορεί να σου γεννιέται η εύλογη ερώτηση: «Μα δεν πρωταγωνιστούσες στη ζωή σου όλα αυτά χρόνια;» Όταν κάνεις παιδιά όλα αλλάζουν. Αφήνεις τον εαυτό σου πιο πίσω, μπορεί να κάνεις πράγματα τα οποία δεν σε ευχαριστούν απόλυτα, αλλά ευχαριστούν τον υπόλοιπο κόσμο και από εκεί που ζούσες εκατό τοις εκατό για τον εαυτό σου, καταλήγεις να ζεις πενήντα τοις εκατό, μετά τριάντα, δέκα… και μια μέρα χάνεσαι, χωρίς να το καταλάβεις. Άλλαξα, ρε παιδί μου, όχι μια μέρα ξαφνικά, αλλά αποφάσισα να κάνω ευτυχισμένο τον εαυτό μου, να δώσω σημασία σε μένα.

Εσύ το καταλάβαινες ότι δεν είσαι ευτυχισμένη;

Δεν το καταλαβαίνεις. Ασφαλώς καταλαβαίνεις ότι δεν είσαι καλά, αλλά είναι τόσο πολλά αυτά που τρέχουν γύρω σου, που επί της ουσίας αποσυντονίζεσαι και το μόνο που κάνεις είναι να κοιτάζεις πώς θα βγει η καθημερινότητα και χάνεις τη μεγάλη εικόνα. Χάνεις τη μεγάλη, ουσιαστική εικόνα του ότι εσύ τελικά δεν είσαι χαρούμενος μέσα σε όλο αυτό. Οπότε, για να μιλήσω για μένα, η αλλαγή δεν έγινε ξαφνικά, αλλά όταν προέκυψε είδα τη διαφορά. Με τι έχει να κάνει η χαρά; Διότι σίγουρα δεν έχει να κάνει ούτε με τα χρήματα ούτε με την εμφάνιση.

Προτεραιότητα της Δέσποινας Βανδή ήταν τα παιδιά της
Είχες αφήσει τον εαυτό σου;

Εντελώς. Για μένα προτεραιότητα ήταν τα παιδιά. Μην ξεχνάς ότι η Μελίνα πάει 19 και από την ώρα που ήρθε στον κόσμο εγώ με άφησα. Μετά γεννήθηκε ο Γιώργος. Εγώ το μόνο που σκεφτόμουν ήταν να είναι καλά τα παιδιά. Όλος ο κόσμος μου ήταν αυτά. Δεν έδινα καμία σημασία στον εαυτό μου.

Δεν γίνονται και τα δύο μαζί;

Φυσικά και γίνονται. Νάνσυ, δεν το καταλαβαίνεις και δεν το καταλαβαίνεις επειδή οι άνθρωποι σταδιακά μέσα στον χρόνο αλλάζουν. Δεν αλλάζουν σε μια στιγμή. Και κάνεις υπομονή πιστεύοντας ότι τα πράγματα θα αλλάξουν, ότι θα γίνουν καλύτερα. Αλλά αυτά δεν αλλάζουν κι εσύ συνεχίζεις να κάνεις υπομονή. Εγώ από υπομονή μπορεί να σκάσω γάιδαρο, αλλά δεν είναι και τόσο μεγάλο προτέρημα αυτό τελικά.

Αν τα παιδιά σου ήταν μικρά ακόμα θα ήμασταν εδώ και θα λέγαμε αυτά;

Δεν το ξέρω. Νάνσυ, σε μένα τα πράγματα γίνανε πάρα πολύ απλά. Τα είδα όλα μπροστά μου στην κανονικότητά τους επειδή ερωτεύτηκα. Δεν ξέρω αν θα τα έβλεπα τόσο ξεκάθαρα πριν. Προκειμένου να δικαιολογήσουμε πράγματα που δεν μας αρέσουν στη ζωή μας, βρίσκουμε δεκάδες λόγους και αιτίες και η δύναμη της συνήθειας και όλο αυτό το πράγμα που ξέρεις. Δεν είναι εύκολο να βγεις έξω από το πλαίσιο μέσα στο οποίο έχεις μάθει να λειτουργείς.

Δεν φοβήθηκες την ώρα που ένιωσες ότι ερωτεύεσαι;

Εγώ ερωτεύτηκα και θεώρησα τίμιο απέναντι στον εαυτό μου, στα παιδιά μου και στον άνθρωπο που είχα δίπλα μου τέλος πάντων όλα αυτά τα χρόνια να χωρίσω, δεν σήκωνε δεύτερη κουβέντα.

Δεν το φοβήθηκες το συναίσθημα που ερχόταν; Σε ξεβόλευε, σου άλλαζε τη ζωή.

Οι άνθρωποι αλλάζουν, οπότε μοιραία και οι σχέσεις. Όταν ζεις παθητικά είναι σίγουρο ότι θα βρεθείς σε ψυχολογικά αδιέξοδα. Το συναίσθημα με αφύπνισε και κατάλαβα πως είχε έρθει πια η ώρα για αλλαγή.

Μου κάνει εντύπωση που –παρά τους κανόνες, τα στερεότυπα κι όλα αυτά που έχεις μέσα στο κεφάλι σου επειδή έτσι μεγάλωσες– αποφάσισες να το ζήσεις.

Κοίταξε, δεν έγινε έτσι ξαφνικά. Δεν πάρθηκε αυτή απόφαση μέσα σε μία μέρα. Είχα κι εγώ τις αγωνίες και τις αντιστάσεις μου, αλλά έβλεπα ότι αυτό το πράγμα έρχεται με φορά πάνω μου. Δεν μπορούσα να το παλέψω ούτε να αντισταθώ, οπότε έπρεπε να πάρω μια απόφαση. Ή να το ζήσω ή να το αφήσω. Δεν ήθελα να το αφήσω.

Είναι τελικά τύχη που ζεις όλο αυτό; Κάτι σαν να σώζεσαι την τελευταία στιγμή που πας να φύγεις στον γκρεμό;

Ναι, τύχη είναι. Νομίζω ότι είναι κάποιος από εκεί πάνω ψηλά που ήθελε να συμβεί αυτό το πράγμα σε μένα. Είναι ο Θεός, είναι το σύμπαν, οι άγγελοι; Δεν ξέρω.

Η Δέσποινα Βανδή κάνει ψυχοθεραπεία την τελευταία δεκαετία
Αναθεώρησες κι άλλα πράγματα; Εννοώ και στη δουλειά;

Καταρχάς, κάνω ψυχοθεραπεία σχεδόν δύο χρόνια τώρα και με έχει βοηθήσει πάρα πολύ. Θεωρούσα ότι το να διαβάζεις βιβλία και να έχεις καλούς φίλους είναι αρκετό για να εξελιχθείς, να μοιραστείς και να προβληματιστείς. Όχι όμως. Με την ψυχοθεραπεία βλέπεις πράγματα που ούτε είχες σκεφτεί ποτέ ούτε είχες έρθει αντιμέτωπος με αυτά. Είναι πολύ πιο εύκολο να χώνεις πράγματα κάτω από το χαλάκι και να προχωράς ξανά. Δευτέρα, Τρίτη, Τετάρτη, Πέμπτη κλπ.

Τώρα είσαι ευχαριστημένη;

Ναι, φυσικά, είμαι χαρούμενη με τις επιλογές μου. Γιατί πια αποφασίζω μόνη μου.

Είσαι μόνη σου ποτέ μέσα στη μέρα;

Φυσικά. Τώρα έφυγε η Μελίνα και όταν ο Γιώργος είναι σχολείο και ο Βασίλης έχει γύρισμα είμαι μόνη μου. Όμως όταν έχουμε λίγο ελεύθερο χρόνο με τον Βασίλη θέλουμε να κάνουμε κάτι μαζί. Να περάσουμε στιγμές μαζί.

Πώς είναι αυτό;

Είναι πάρα πολύ όμορφο και είναι πρωτόγνωρο. Είναι σαν να είμαστε σε πενταήμερη. Μόλις βρούμε ένα κενό διήμερο –σπάνια βέβαια– θέλουμε να πάμε εκδρομή! Ή να πάμε να φάμε κάπου, να πάμε σε ένα ταβερνάκι, να κάνουμε μια βόλτα.

Με τον Βασίλη ήσασταν έτσι από την πρώτη στιγμή που βρεθήκατε;

Ναι. Ήταν κάτι που υπήρχε. Ένας ηλεκτρισμός. Υπήρχε όλη αυτή η ζεστασιά στην ψυχή. Από το να κοιτάς τον άλλον μέχρι να επικοινωνείτε. Δεν καταλαβαίναμε ακριβώς τι συμβαίνει, αλλά νιώθαμε ότι κάτι συμβαίνει. Εγώ δηλαδή δεν το ήξερα. Εκείνος, από την άλλη, έλεγε ότι ήταν σίγουρος. Εγώ σκεφτόμουν ότι μπορεί όσο τον γνώριζα καλύτερα να χανόταν ο ενθουσιασμός και ο θαυμασμός. Αλλά δεν συνέβη αυτό το πράγμα και αυτό που ένιωθα όλο και δυνάμωνε.

Την οικειότητα την αισθάνθηκες γρήγορα;

Από την πρώτη στιγμή. Νομίζω ότι αυτό που μας ένωσε τόσο δυνατά με τον Βασίλη ήταν η αλήθεια μας. Στην αρχή κάναμε παρέα. Δεν γίναμε αμέσως ζευγάρι, πέρασε ένα αρκετά μεγάλο διάστημα. Και σε αυτή την παρέα που κάναμε αισθανόμασταν ότι κουμπώνουμε ολοένα και περισσότερο. Είναι πολλά τα κοινά μας.

Δεν ωραιοποιήσατε τον εαυτό σας για να αρέσετε ο ένας στον άλλον;

Δεν χρειάστηκε, δεν θέλαμε κιόλας. Η αλήθεια ήταν αυτή που μας έφερε ακόμη πιο κοντά. Μια γυμνή αλήθεια που δεν είχε κανένα καλλωπισμό.

Δεν σκέφτηκες μήπως δεν πρέπει να του φορτώσεις τα δικά σου θέματα;

Δεν με ενδιέφερε καθόλου να σκεφτώ τίποτα τέτοιο και ούτε και εκείνον. Η αλήθεια είναι αυτή που μας έφερε κοντά και η τύχη.

Δεν ήσουν μια γυναίκα που έψαχνε.

Όχι, όχι. Όταν τον είδα είπα «Χριστέ μου, πόσο όμορφος άντρας είναι αυτός!» και μέχρι εκεί. Αλλά στην επικοινωνία μας άρχισα να νιώθω ότι είναι κάτι άλλο.

Ο κόσμος σε νοιάζει; αυτό το «τι θα πει ο κόσμος»;

Όχι, Νάνσυ, όχι.

Εσύ όταν ακούς ένα τραγούδι σου εκείνης της περιόδου σκέφτεσαι και το τι συνέβαινε στη ζωή σου παράλληλα;

Ναι, κάποιες φορές ακούω και τι συνέβαινε στη ζωή μου εκείνη την περίοδο.

Κρυβόσουν;

Αν έκρυβα τη θλίψη μου με ρωτάς; Ναι. Κάπως αλλιώς θα σου το θέσω τώρα, όπως μου έρχεται: Δεν είναι ότι έκρυβα τη θλίψη μου, είναι ότι γέμιζα τη ζωή μου παίρνοντας χαρά από τη δουλειά μου, τα παιδιά μου, τους φίλους μου.

Τώρα;

Τώρα νιώθω γεμάτη, νιώθω πλήρης.

Ειδήσεις σήμερα