Ο Αθανάσιος Ντρούζος εκδικήθηκε τον θάνατο του γιου του και αιματοκύλησε το Στρατοδικείο στο Ρουφ
Το μακελειό στο Στρατοδικείο τον Απρίλιο του 1993 που συγκλόνισε την Ελλάδα
Αφού πήρε τον Νόμο στα χέρια του, φύλαξε την τελευταία σφαίρα για τον εαυτό του…
Πνιγόταν από το αίσθημα της αδικίας και της οργής. Ένας μεθυσμένος είχε «θερίσει» τον γιο του και τους φίλους του, αλλά η Δικαιοσύνη της Ελλάδας τον είχε ρίξει στα μαλακά.
Δείτε το βίντεο-αφιέρωμα:
Μόλις 4 χρόνια ποινή η οποία στη συνέχεια μετράπηκε σε εξαγοράσιμη προς 2 ευρώ και κάτι την ημέρα. Ατιμωρησία… Ο Αθανάσιος Ντρούζος δεν κατάφερε να ελέγξει τα συναισθήματά του και αποφάσισε να πάρει τον Νόμο στα χέρια του. Μετά, φρόντισε να πάει να «συναντήσει» τον γιο του…
Την Πρωταπριλιά του 1993, η Ελλάδα συνταρράσεται από το φονικό στο Στρατοδικείο του Ρουφ. Ο Αθανάσιος Ντρούζος αιματοκυλεί την αίθουσα και σκοτώνει τους δύο δικηγόρους υπεράσπισης και τραυματίζει τον μάρτυρα και συνοδηγό στο μοιραίο αυτοκίνητο που οδηγούσε ο μεθυσμένος υποσμηναγός της Πολεμικής Αεροπορίας Δημήτρης Καρούπης.
Τους ζητούσε να σταματήσουν τα ψέματα ώστε να αποδοθεί δικαιοσύνη.
«Θέρισε» τα πέντε από τα εφτά παιδιά της παρέας
Στις 21 Ιουλίου το 1991, ο γιος του Αθανάσιου Ντρούζου, Κώστας 16 ετών, μαζί με τους φίλους του είχαν πάει να διασκεδάσουν στο κλαμπ «Negro» στη Γλύφα.
Μην βρίσκοντας ταξί, αποφασίζουν να επιστρέψουν σπίτι με τα πόδια. Είναι 04:00 το πρωί. Ενώ βαδίζουν από τη δεξιά πλευρά, αυτοκίνητο που οδηγεί ο 32χρονος υποσμηναγός Δημήτρης Κουρούπης με κατεύθυνση τη Χαλκίδα και έχοντας δίπλα του, στη θέση του συνοδηγού, τον 26χρονο κουνιάδο του Φώτη Σακελλαράκη, «θερίζει» την παρέα των παιδιών.
Ο 18χρονος Βίκτωρ Μάισης, ο 17χρονος Μιχάλης Μπαξεβανίδης και ο 15χρονος αδελφός του Παναγιώτης έχασαν τη ζωή τους ακαριαία. Ο 17χρονος Παναγιώτης Κατράκης και ο 16χρονος Κώστας Ντρούζος ξεψύχησαν αργότερα στο Γενικό Κρατικό Νοσοκομείο Αθηνών. Από θαύμα σώθηκαν ο 18χρονος Βάγιας Κατσός και ο 19χρονος Αλέξης Σαμψών, οι οποίοι περπατούσαν 10 μέτρα πιο μπροστά από την υπόλοιπη παρέα.
Ο υποσμηναγός της Πολεμικής Αεροπορίας, όπως αποδείχθηκε, οδηγούσε υπό την επήρεια αλκοόλ.
Γλύφα
Μόλις 8 μήνες στη φυλακή
Ο 32χρονος Δημήτρης Καρούπης καταδικάστηκε σε πρώτο βαθμό σε ποινή φυλάκισης μόλις 4 ετών και 8 μηνών. Οκτώ μήνες αργότερα όμως, ύστερα από σχετική αίτησή του, η ποινή μετατράπηκε σε εξαγοράσιμη προς 988 δραχμές ημερησίως (λιγότρερο από 3 ευρώ) και αφέθηκε ελεύθερος.
Οι γονείς και οι συγγενείς των παιδιών εξαγριώθηκαν με την απόφαση αυτή. Άσκησαν αμέσως έφεση ενώ έφθασαν στο σημείο να γράφουν επιστολές διαμαρτυρίας τις οποίες απέστειλαν στους βουλευτές και τους υπουργούς Δικαιοσύνης και Εθνικής Άμυνας.
Η υπόθεση οδηγήθηκε στο Αναθεωρητικό Δικαστήριο και την Πρωταπριλιά του 1993 ξεκίνησε η δίκη στο Ρουφ.
Άνοιξε τον χαρτοφύλακα και πήρε το όπλο
Την ώρα που η ακροαματική διαδικασία εξελισσόταν και ο αναπληρωτής καθηγητής Ποινικού Δικαίου και εκ των συνηγόρων υπεράσπισης του κατηγορουμένου Χρήστος Μπάκας ετοιμαζόταν να πάρει τον λόγο, ο Αθανάσιος Ντρούζος άνοιξε τον χαρτοφύλακά του και έβγαλε ένα πιστόλι. Ξαφνικά, έπιασε από τον λαιμό τον μάρτυρα υπεράσπισης και συνοδηγό του αυτοκινήτου το βράδυ του δυστυχήματος, Φώτη Σακελλαράκη σέρνοντάς τον στην έδρα των δικαστών και με το όπλο κολλημένο πάνω του.
Σημαδεύοντας τον μάρτυρα υπεράσπισης, ζητάει από τον αστυφύλακα Κωνσταντίνο Κουτουλάκη να αφήσει το υπηρεσιακό του όπλο στο εδώλιο του κατηγορουμένου. «Πείτε την αλήθεια. Θα σας σκοτώσω όλους…», φώναζε σε κατάσταση αμόκ.
Ο δεύτερος αστυφύλακας, που βρισκόταν κι αυτός εκεί για μία μεταγωγή κρατουμένων άλλης υπόθεσης, βλέποντας όλο αυτό το σκηνικό να εκτυλίσσεται μπροστά του, προλαβαίνει και ειδοποιεί την Αστυνομία.
Όταν έφτασε η αστυνομική δύναμη, ο Αθανάσιος Ντρούζος άρχισε να πυροβολεί τους δεμένους ομήρους: Οι δύο δικηγόροι υπεράσπισης έπεσαν νεκροί ενώ σοβαρά τραυματίστηκε ο συνοδηγός Σακελλαράκης.
Αθανάσιος Ντρούζος
Στη συνέχεια, πήδηξε πάνω στην έδρα και άρχισε να πυροβολεί εναντίον των δικαστών, τραυματίζοντας τρεις στρατοδίκες.
Ο τραγικός επίλογος γράφτηκε με την τελευταία σφαίρα. Έστρεψε το όπλο στον εαυτό του και πήγε κοντά στον γιο του.
ΔΕΣΠΟΙΝΑ ΒΑΝΔΗ: Η ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΗ ΓΙΑ ΤΟΝ ΧΩΡΙΣΜΟ ΜΕ ΤΟΝ ΝΤΕΜΗ – «ΟΤΑΝ ΕΙΔΑ ΤΟΝ ΒΑΣΙΛΗ ΕΙΠΑ…»
Η Δέσποινα Βανδή σε συνέντευξη που παραχώρησε στη Νάνσυ Ζαμπέτογλου και το περιοδικό “Down Town”, μίλησε για τα παιδιά της και τον Βασίλη Μπισμπίκη, ενώ αποκάλυψε πως τα τελευταία δύο χρόνια κάνει ψυχοθεραπεία.
Πώς φτάνεις να πεις μια μέρα «η ζωή είναι αλλιώς»;
Όταν αποφασίζεις να πρωταγωνιστήσεις σε αυτήν. Τώρα μπορεί να σου γεννιέται η εύλογη ερώτηση: «Μα δεν πρωταγωνιστούσες στη ζωή σου όλα αυτά χρόνια;» Όταν κάνεις παιδιά όλα αλλάζουν. Αφήνεις τον εαυτό σου πιο πίσω, μπορεί να κάνεις πράγματα τα οποία δεν σε ευχαριστούν απόλυτα, αλλά ευχαριστούν τον υπόλοιπο κόσμο και από εκεί που ζούσες εκατό τοις εκατό για τον εαυτό σου, καταλήγεις να ζεις πενήντα τοις εκατό, μετά τριάντα, δέκα… και μια μέρα χάνεσαι, χωρίς να το καταλάβεις. Άλλαξα, ρε παιδί μου, όχι μια μέρα ξαφνικά, αλλά αποφάσισα να κάνω ευτυχισμένο τον εαυτό μου, να δώσω σημασία σε μένα.
Εσύ το καταλάβαινες ότι δεν είσαι ευτυχισμένη;
Δεν το καταλαβαίνεις. Ασφαλώς καταλαβαίνεις ότι δεν είσαι καλά, αλλά είναι τόσο πολλά αυτά που τρέχουν γύρω σου, που επί της ουσίας αποσυντονίζεσαι και το μόνο που κάνεις είναι να κοιτάζεις πώς θα βγει η καθημερινότητα και χάνεις τη μεγάλη εικόνα. Χάνεις τη μεγάλη, ουσιαστική εικόνα του ότι εσύ τελικά δεν είσαι χαρούμενος μέσα σε όλο αυτό. Οπότε, για να μιλήσω για μένα, η αλλαγή δεν έγινε ξαφνικά, αλλά όταν προέκυψε είδα τη διαφορά. Με τι έχει να κάνει η χαρά; Διότι σίγουρα δεν έχει να κάνει ούτε με τα χρήματα ούτε με την εμφάνιση.
Προτεραιότητα της Δέσποινας Βανδή ήταν τα παιδιά της
Είχες αφήσει τον εαυτό σου;
Εντελώς. Για μένα προτεραιότητα ήταν τα παιδιά. Μην ξεχνάς ότι η Μελίνα πάει 19 και από την ώρα που ήρθε στον κόσμο εγώ με άφησα. Μετά γεννήθηκε ο Γιώργος. Εγώ το μόνο που σκεφτόμουν ήταν να είναι καλά τα παιδιά. Όλος ο κόσμος μου ήταν αυτά. Δεν έδινα καμία σημασία στον εαυτό μου.
Δεν γίνονται και τα δύο μαζί;
Προτεινόμενο Άρθρο
Η μητέρα του αποχαιρέτησε συγκινημένη τον γιο της μέσω ανάρτησης, ευχαριστώντας όσους στάθηκαν στο πλευρό τους
Φυσικά και γίνονται. Νάνσυ, δεν το καταλαβαίνεις και δεν το καταλαβαίνεις επειδή οι άνθρωποι σταδιακά μέσα στον χρόνο αλλάζουν. Δεν αλλάζουν σε μια στιγμή. Και κάνεις υπομονή πιστεύοντας ότι τα πράγματα θα αλλάξουν, ότι θα γίνουν καλύτερα. Αλλά αυτά δεν αλλάζουν κι εσύ συνεχίζεις να κάνεις υπομονή. Εγώ από υπομονή μπορεί να σκάσω γάιδαρο, αλλά δεν είναι και τόσο μεγάλο προτέρημα αυτό τελικά.
Αν τα παιδιά σου ήταν μικρά ακόμα θα ήμασταν εδώ και θα λέγαμε αυτά;
Δεν το ξέρω. Νάνσυ, σε μένα τα πράγματα γίνανε πάρα πολύ απλά. Τα είδα όλα μπροστά μου στην κανονικότητά τους επειδή ερωτεύτηκα. Δεν ξέρω αν θα τα έβλεπα τόσο ξεκάθαρα πριν. Προκειμένου να δικαιολογήσουμε πράγματα που δεν μας αρέσουν στη ζωή μας, βρίσκουμε δεκάδες λόγους και αιτίες και η δύναμη της συνήθειας και όλο αυτό το πράγμα που ξέρεις. Δεν είναι εύκολο να βγεις έξω από το πλαίσιο μέσα στο οποίο έχεις μάθει να λειτουργείς.
Δεν φοβήθηκες την ώρα που ένιωσες ότι ερωτεύεσαι;
Εγώ ερωτεύτηκα και θεώρησα τίμιο απέναντι στον εαυτό μου, στα παιδιά μου και στον άνθρωπο που είχα δίπλα μου τέλος πάντων όλα αυτά τα χρόνια να χωρίσω, δεν σήκωνε δεύτερη κουβέντα.
Δεν το φοβήθηκες το συναίσθημα που ερχόταν; Σε ξεβόλευε, σου άλλαζε τη ζωή.
Οι άνθρωποι αλλάζουν, οπότε μοιραία και οι σχέσεις. Όταν ζεις παθητικά είναι σίγουρο ότι θα βρεθείς σε ψυχολογικά αδιέξοδα. Το συναίσθημα με αφύπνισε και κατάλαβα πως είχε έρθει πια η ώρα για αλλαγή.
Μου κάνει εντύπωση που –παρά τους κανόνες, τα στερεότυπα κι όλα αυτά που έχεις μέσα στο κεφάλι σου επειδή έτσι μεγάλωσες– αποφάσισες να το ζήσεις.
Κοίταξε, δεν έγινε έτσι ξαφνικά. Δεν πάρθηκε αυτή απόφαση μέσα σε μία μέρα. Είχα κι εγώ τις αγωνίες και τις αντιστάσεις μου, αλλά έβλεπα ότι αυτό το πράγμα έρχεται με φορά πάνω μου. Δεν μπορούσα να το παλέψω ούτε να αντισταθώ, οπότε έπρεπε να πάρω μια απόφαση. Ή να το ζήσω ή να το αφήσω. Δεν ήθελα να το αφήσω.
Είναι τελικά τύχη που ζεις όλο αυτό; Κάτι σαν να σώζεσαι την τελευταία στιγμή που πας να φύγεις στον γκρεμό;
Ναι, τύχη είναι. Νομίζω ότι είναι κάποιος από εκεί πάνω ψηλά που ήθελε να συμβεί αυτό το πράγμα σε μένα. Είναι ο Θεός, είναι το σύμπαν, οι άγγελοι; Δεν ξέρω.
Η Δέσποινα Βανδή κάνει ψυχοθεραπεία την τελευταία δεκαετία
Αναθεώρησες κι άλλα πράγματα; Εννοώ και στη δουλειά;
Καταρχάς, κάνω ψυχοθεραπεία σχεδόν δύο χρόνια τώρα και με έχει βοηθήσει πάρα πολύ. Θεωρούσα ότι το να διαβάζεις βιβλία και να έχεις καλούς φίλους είναι αρκετό για να εξελιχθείς, να μοιραστείς και να προβληματιστείς. Όχι όμως. Με την ψυχοθεραπεία βλέπεις πράγματα που ούτε είχες σκεφτεί ποτέ ούτε είχες έρθει αντιμέτωπος με αυτά. Είναι πολύ πιο εύκολο να χώνεις πράγματα κάτω από το χαλάκι και να προχωράς ξανά. Δευτέρα, Τρίτη, Τετάρτη, Πέμπτη κλπ.
Τώρα είσαι ευχαριστημένη;
Ναι, φυσικά, είμαι χαρούμενη με τις επιλογές μου. Γιατί πια αποφασίζω μόνη μου.
Είσαι μόνη σου ποτέ μέσα στη μέρα;
Φυσικά. Τώρα έφυγε η Μελίνα και όταν ο Γιώργος είναι σχολείο και ο Βασίλης έχει γύρισμα είμαι μόνη μου. Όμως όταν έχουμε λίγο ελεύθερο χρόνο με τον Βασίλη θέλουμε να κάνουμε κάτι μαζί. Να περάσουμε στιγμές μαζί.
Πώς είναι αυτό;
Είναι πάρα πολύ όμορφο και είναι πρωτόγνωρο. Είναι σαν να είμαστε σε πενταήμερη. Μόλις βρούμε ένα κενό διήμερο –σπάνια βέβαια– θέλουμε να πάμε εκδρομή! Ή να πάμε να φάμε κάπου, να πάμε σε ένα ταβερνάκι, να κάνουμε μια βόλτα.
Με τον Βασίλη ήσασταν έτσι από την πρώτη στιγμή που βρεθήκατε;
Ναι. Ήταν κάτι που υπήρχε. Ένας ηλεκτρισμός. Υπήρχε όλη αυτή η ζεστασιά στην ψυχή. Από το να κοιτάς τον άλλον μέχρι να επικοινωνείτε. Δεν καταλαβαίναμε ακριβώς τι συμβαίνει, αλλά νιώθαμε ότι κάτι συμβαίνει. Εγώ δηλαδή δεν το ήξερα. Εκείνος, από την άλλη, έλεγε ότι ήταν σίγουρος. Εγώ σκεφτόμουν ότι μπορεί όσο τον γνώριζα καλύτερα να χανόταν ο ενθουσιασμός και ο θαυμασμός. Αλλά δεν συνέβη αυτό το πράγμα και αυτό που ένιωθα όλο και δυνάμωνε.
Την οικειότητα την αισθάνθηκες γρήγορα;
Από την πρώτη στιγμή. Νομίζω ότι αυτό που μας ένωσε τόσο δυνατά με τον Βασίλη ήταν η αλήθεια μας. Στην αρχή κάναμε παρέα. Δεν γίναμε αμέσως ζευγάρι, πέρασε ένα αρκετά μεγάλο διάστημα. Και σε αυτή την παρέα που κάναμε αισθανόμασταν ότι κουμπώνουμε ολοένα και περισσότερο. Είναι πολλά τα κοινά μας.
Δεν ωραιοποιήσατε τον εαυτό σας για να αρέσετε ο ένας στον άλλον;
Δεν χρειάστηκε, δεν θέλαμε κιόλας. Η αλήθεια ήταν αυτή που μας έφερε ακόμη πιο κοντά. Μια γυμνή αλήθεια που δεν είχε κανένα καλλωπισμό.
Δεν σκέφτηκες μήπως δεν πρέπει να του φορτώσεις τα δικά σου θέματα;
Δεν με ενδιέφερε καθόλου να σκεφτώ τίποτα τέτοιο και ούτε και εκείνον. Η αλήθεια είναι αυτή που μας έφερε κοντά και η τύχη.
Δεν ήσουν μια γυναίκα που έψαχνε.
Όχι, όχι. Όταν τον είδα είπα «Χριστέ μου, πόσο όμορφος άντρας είναι αυτός!» και μέχρι εκεί. Αλλά στην επικοινωνία μας άρχισα να νιώθω ότι είναι κάτι άλλο.
Ο κόσμος σε νοιάζει; αυτό το «τι θα πει ο κόσμος»;
Όχι, Νάνσυ, όχι.
Εσύ όταν ακούς ένα τραγούδι σου εκείνης της περιόδου σκέφτεσαι και το τι συνέβαινε στη ζωή σου παράλληλα;
Ναι, κάποιες φορές ακούω και τι συνέβαινε στη ζωή μου εκείνη την περίοδο.
Κρυβόσουν;
Αν έκρυβα τη θλίψη μου με ρωτάς; Ναι. Κάπως αλλιώς θα σου το θέσω τώρα, όπως μου έρχεται: Δεν είναι ότι έκρυβα τη θλίψη μου, είναι ότι γέμιζα τη ζωή μου παίρνοντας χαρά από τη δουλειά μου, τα παιδιά μου, τους φίλους μου.
Τώρα;
Τώρα νιώθω γεμάτη, νιώθω πλήρης.
- Η μητέρα του αποχαιρέτησε συγκινημένη τον γιο της μέσω ανάρτησης, ευχαριστώντας όσους στάθηκαν στο πλευρό τους
- Σοκ με 12χρονη και τον 16χρονο αδελφό της – Την β…
- Ευχάριστα νέα για τον Γιώργο Μυλωνάκη: Πήρε εξίτηριο από το κέντρο αποκατάστασης – Τα νεότερα μετά την δύσκολη μάχη
- Δολοφονία στα Εξάρχεια: Σοκάρει το ποινικό παρελθόν στην Τουρκία που είχε το θύμα – Τι έκανε;
